Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Jannes Klaassen is ook mijn volledige naam. Ik ben op vijftien april 1960 geboren in Dwingeloo en heb nog drie jongere zussen die allemaal in Dwingeloo zijn blijven wonen. Ik ben geboren op de boerderij die mijn ouders op den duur verkocht hebben. Mijn vader leverde eerst melk aan de DOMO in Beilen en ging er later zelf aan het werk. Mijn moeder hielp altijd mee op de boerderij en ze hadden daarbij een pension waar mijn moeder de boel regelde. Of misschien wel beter gezegd, ze was wat in deze tijd manager/kok heet van een vakantieverblijf met de naam ‘Het Oude Erf’.
Het werk bracht mij op mijn 21e vanuit het ouderlijk huis naar de B.E.-Weg in Middelstum. Ik woonde eerst op nummer 5 naast Sien Wit. Ik huurde het huis van haar en bouwde een goede band met haar op. We zijn zelfs nog twee keer naar Amerika geweest. Toen zij naar het verzorgingstehuis ging, hebben Anet en ik het huis gekocht waardoor nummer 5 is komen te vervallen en wij nu met veel plezier op nummer 3 wonen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Na een paar jaar in Middelstum te hebben gewoond, kwam ik via het kerkelijk werk Anet Kampen steeds vaker tegen. Zij komt oorspronkelijk uit Stedum en is vijf jaar jonger dan mij. In 1987 kregen we verkering en in 1989 zijn we getrouwd.
Dit huwelijk heeft tot drie zoons geleid. Jacco is de oudste en werd in 1991 geboren. Hij woont met zijn partner in Middelstum en is werkzaam in de gehandicaptenzorg. Drie jaar later kwam Arjan op de wereld. Hij is met zijn partner neergestreken in Bedum en zit in de digitale marketing. Auke is een nakomertje en werd in 2002 geboren. Hij woont nog thuis en werkt net als Jacco in de gehandicaptenzorg.
Anet en ik zijn de trotse grootouders van vier kleinkinderen. De jongste wordt in december één jaar en de oudste binnenkort zes. Ik mag regelmatig op ze passen en vind het heerlijk om er samen op uit te trekken en leuke dingen met ze te doen.
Wat is uw voormalig beroep?
Op de lagere school in Dwingeloo had ik nog geen idee wat te worden en dus ging ik eerst naar de MAVO in Beilen. Dat was geen succes en ik maakte de switch naar de lagere detailhandel school in Hoogeveen waar ik op mijn zeventiende mijn diploma haalde. Daarna ging ik naar de middelbare detailhandel school in Groningen en ook die diploma heb ik gehaald.
Begin jaren tachtig was het echter heel lastig om werk te vinden, Nederland zat in een economische crisis. Ik ben toen eerst met een kameraad van mij met textiel langs de deuren gegaan om te venten. Die situatie veranderde drastisch toen mijn zus in de Gereformeerde Kerkbode Groningen/Drenthe zag dat ze voor Fraamborg in Middelstum een groepsleider zochten in de geestelijke gehandicaptenzorg. Zij dacht dat dit wel wat voor mij zou zijn.
Met nul ervaring in die richting besloot ik toch een brief te schrijven en ik werd uitgenodigd voor een gesprek. Mede door de goede klik tijdens dat gesprek ben ik gestart als leerling groepsleider en eerst intern opgeleid. Tegenwoordig zou ik een zij-instromer zijn genoemd. In de loop der jaren heb ik heel wat cursussen gevolgd en vijf jaar geleden heb ik zelfs nog een post-HBO-opleiding afgerond.
Groepsleider zijn in de gehandicaptenzorg bleek helemaal mijn ding. Ik weet nog dat ik op 3 maart 1981 met de bewoners naar een optreden van Gert en Hermien Timmerman ging en dat ik gegrepen werd door het enthousiasme en de puurheid van de mensen die ik begeleidde. Ik was direct verkocht en ben vervolgens tot 1997 in Fraamborg werkzaam geweest.
Vervolgens verkaste ik naar Onstwedde waar ik mijn werk in de gehandicaptenzorg vervolgde. Voor de functie van coördinatorbegeleider ben ik benaderd en ik hield mij in Onstwedde ook bezig met het opstellen van werkroosters en het voorbereiden en begeleiden van allerlei vergaderingen.
In 2001 maakte ik mijn laatste werkswitch toen ik door Opmaat in Bedum, een onderdeel van ’s Heeren Loo Zorggroep, benaderd werd. Wanneer ik formeel op 1 februari 2026 uittreed, heb ik hier precies 25 jaar gewerkt en wel als coördinator vrijwilligers en vrije tijd en stageregelaar en stagebegeleider. Officieel was ik Coördinator Praktijk Leren en verantwoordelijk voor alle BOL-stages en BBL-trajecten. Ik begeleidde ook alle medewerkers die opleidingen volgden.
Een prachtige baan mede door de vrijheid die ik kreeg om mijn werkzaamheden naar eigen inzicht in te vullen. Ik stelde programma’s op voor de cliënten op het gebied van vrijetijdsinvulling en organiseerde allerlei feesten en evenementen. Dat deed ik zeker niet alleen want als coördinator vrijwillige inzet kon ik op het hoogtepunt gebruik maken van de diensten van zo’n tweehonderd vrijwilligers.
Vrijwilligers die het leven van onze cliënten op allerlei manieren extra kleur gaven. Bijvoorbeeld met de fietsclub, huifkartochten en het organiseren van disco’s en zomerfeesten. Ik organiseerde maandelijks een activiteit en zorgde ervoor dat ik hier zelf ook altijd bij was.
Zo haalden we het Guinness Book of Records met een lange sliert van lege closetrollen van 9,2 kilometer en figureerden we in een film over Herman Brood wiens moeder vroeger in de gehandicaptenzorg zat. Hiervoor zijn we naar Paradiso in Amsterdam geweest. En we haalden bijvoorbeeld de populaire zanger Jan Smit met de helikopter naar Bedum. Ik was iemand die weleens buiten de lijntjes kleurde.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik kijk met veel plezier, passie maar ook met heimwee terug op mijn hele werkleven. Medio september ben ik afgezwaaid en ik heb genoten van een prachtig afscheid die een hele dag in beslag nam en waar ik overstelpt ben met cadeaus en mooie en waarderende woorden. Ik denk dat er wel zo’n 200 tot 300 mensen langsgekomen zijn om afscheid te nemen.
Daar ben ik nog steeds zwaar van onder de indruk, ik heb altijd gewoon alleen maar mijn ding gedaan. Ik vraag me ook wel af, ‘waar heb ik dit aan verdiend.’ Mijn werktelefoon en –laptop heb ik nog niet ingeleverd. Dit wil ik later op een rustiger moment uiteraard wel doen en daarbij moet ik nog een en ander opschonen.
Ik moet nu leren om mijn vrije tijd in te gaan vullen. Ik denk dat dit gaat lukken met bijvoorbeeld veel fietsen en wandelen met de honden en misschien ga ik ook wel wekelijks zwemmen. Of meer lezen en stilzitten op de bank, lekker nietsdoen. Ik ben inmiddels al weer vijftien jaar verbonden aan Middelstum-info met het maken van foto’s en verslagen en daar ga ik uiteraard mee door. Vroeger heb ik mij ingezet voor het kerkenwerk.
Tegenwoordig zit ik in een aantal werkgroepen van de dorpscoöperatie na eerder voor Stichting Dorpsbelangen Middelstum actief te zijn geweest. Voor de coöperatie help ik bijvoorbeeld mee om de bloemenpracht in het dorp water te geven en ik ben voornemens om op termijn meer te gaan doen binnen deze enthousiaste club. Maar eerst neem ik de tijd om na te denken over de vraag wat ik nu werkelijk wil. Anet heeft net een nieuwe baan gekregen, zij werkt nu voor Sporthuis Winsum / Sport 2000, en wil nog graag enige jaren werken tot haar pensionering.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Dat zijn allereerst toch de standaarddingen zoals dat ik Anet heb leren kennen en de geboorte van onze kinderen en kleinkinderen. Ik heb nu de tijd om te genieten van allerlei leuke dingen die ik met de kleinkinderen kan ondernemen.
En het doet mij zeker wel wat dat ik een paar jaar geleden eerst werd uitgeroepen tot beste praktijkopleider van Groningen en later zelfs van heel Nederland. Sowieso kijk ik met veel plezier terug op mijn laatste 25 werkjaren. Wat hebben we met de cliënten, hun ouders en zoveel collega’s en vrijwilligers toch mooie dingen kunnen organiseren. Gezamenlijk een bewegingstuin opzetten bijvoorbeeld.
En de dieptepunten?
Op zich ben ik redelijk makkelijk door het leven gegaan. Wel was het een enorme schrik toen Anet haar moeder op 58-jarige leeftijd tijdens haar vakantie plotsklaps overleed. Ook Anet haar vader is al langere tijd weg en nog niet zo heel lang geleden raakte ik binnen zes weken zowel mijn eigen vader en moeder kwijt. Maar dat was wel op hoge leeftijd. Mijn vader is negentig geworden en mijn moeder bijna negentig. Doordat ze zo snel achter elkaar kwamen te overlijden, was het wel een heftige periode.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Dat van die wc-rollen heeft wel de nodige aandacht gekregen, ook in de media. Toen hoorde ik wel eens mensen tegen elkaar zeggen, ‘dat is toch die man van de wc-rollen?’. Heel Bedum hielp mee met inzamelen. Dan kwam ik op het werk en stonden er weer zakken vol op mijn kantoor. Al die rollen werden ook nog eens gekleurd of geverfd, wat hebben we er een werk van gehad. Ouders, cliënten, familie en collega’s, iedereen kleurde mee. Dit evenement leverde ook nog eens €10.000,- op en dat werd geïnvesteerd in een speciale bewegingstuin.
Maar niet alles lukte altijd hoor, zo is het WK-koekhappen mislukt. Door het slechte weer deden er maar 600 mensen mee terwijl het record op 1.100 deelnemers stond. Wel kijk ik met veel plezier terug op een uitstapje met de bewoners van Fraamborg naar Ameland. Het was mooi weer en ik wist een van de bewoners zelfs zover te krijgen om met mij in zee en kopje onder te gaan. Zijn opmerking toen hij weer boven kwam was legendarisch: ‘Harregat, wie heeft al dat zout er in gegooid?!’
En in die tijd hebben we met Sinterklaas in scene gezet dat Zwarte Piet klemzat in de schoorsteen. Ik had Bert Bolhuis zo ver gekregen dat hij van te voren in de schoorsteen kroop die ruim van opzet was en waar een uitschot in zat waar hij op kon staan. De brandweer zat ook in het complot maar op het werk wisten ze verder van niets.
Wat een hilariteit, paniek en ophef brak er uit toen Bert begon te roepen dat hij vastzat en toen ik ‘noodgedwongen’ de brandweer moest bellen. Die kwamen er niet veel later met het zwaailicht aan aansnellen en met trappen e.d. werd Bert uit zijn ‘benarde’ positie bevrijd.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Een mooie nieuwe fototoestel kopen waarmee ik een week mee rond zou kunnen lopen in de Tweede Kamer om er foto’s te schieten. Het lijkt mij heel interessant om te ervaren hoe het er daar aan toe gaat. Maar ik ben snel tevreden. De vakanties brengen we met onze vouwwagen en tent vaak in Nederland door. Leuke dingen doen met de kleinkinderen, dat vind ik ook geweldig.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Echt spijt van dingen heb ik niet. Misschien had ik vroeger iets serieuzer met school om moeten gaan. Maar ik was van het buiten de lijntjes kleuren en ‘did it my way’! Ik kwam er pas op latere leeftijd achter dat leren en studeren best wel mijn ding was. En dat terwijl ik op de MAVO alleen maar dikke onvoldoendes haalde. Zo heb ik later met veel interesse en met heel goede cijfers mijn post HBO-opleiding afgerond.
Voor de volledigheid van het verhaal nog even de opleidingen die ik in de loop der jaren heb gedaan. Voor mijn werk op Fraamborg was dat de driejarige MBO-opleiding Gezondheidszorg, opm. 1 en 2 en VSID en later de kaderopleiding. En bij ’s Heeren Loo 4 jaar HBO op de Hanze en daarna een post-HBO-opleiding in Utrecht.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Een tien is wel heel hoog hoor, noteer maar gewoon een acht. Ik ben nooit ziek geweest, heb genoten van het werk waarbij ik mooie opleidingen heb gevolgd, had lieve collega’s en ik heb een hecht gezin. Wat wil een mens eigenlijk nog meer?
Wilt u verder nog iets kwijt?
Onlangs ben ik van LinkedIn afgegaan en ook met Facebook doe ik niet veel meer. Iedereen is tegenwoordig gestrest en overprikkeld. We waren soms op werkgebied ook bezig met de mooiste visies en cursussen maar de hamvraag was natuurlijk altijd, ‘wat hebben onze cliënten hieraan?’ Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, dat is toch altijd een beetje mijn levensmotto geweest.