Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij mijn naam gerust Yolanda Wals – van Wijk. Ik ben op zes mei 1963 geboren in de stad Groningen. Ik heb nog een oudere zus plus een jongere broer die allebei in Drenthe wonen. Mijn vader was rijksambtenaar, hij had een kantoorfunctie bij de PTT in Groningen. Mijn moeder runde het huishouden en was daarnaast coupeuse.
Op mijn zesde verhuisde het gezin Van Wijk naar Tynaarlo. Ik heb ook nog in Hoogeveen en Emmeloord gewoond en de liefde bracht mij uiteindelijk eind jaren tachtig naar Delfzijl. Daar ben ik nog één keer verhuisd, van de Zigzagoven naar Hallehuis waar we al weer 33 jaar met veel plezier wonen.
Wat is uw burgerlijke staat?
Mijn vier jaar oudere man Henk is een geboren en getogen Delfzielster. Ik heb hem op een buitenlandse reis leren kennen en we hadden direct een klik. Henk en ik zijn in 1989 getrouwd en hebben twee zoons gekregen. In 1992 werd Michiel geboren. Hij woont met zijn partner in Delfzijl en samen hebben ze twee dochters van drie en bijna vijf jaar oud. Laurens kwam in 1996 op de wereld, woont met zijn partner in Sauwerd en ze worden als alles meezit binnenkort ouders van een zoon.
Wat is uw voormalig beroep?
De lagere school heb ik in Tynaarlo doorlopen. Als kind wilde ik graag onderwijzeres in een ontwikkelingsland worden of kok op een cruiseschip. Het avontuurlijke zat er toen dus al in. Ik ging naar het Zernikecollege in Groningen en behaalde op mijn zeventiende mijn HAVO-diploma. Toen was ik het leren zat.
Uit testen kwam naar voren dat fotograaf of schrijver worden wel iets voor mij zou zijn. Vooral de fotografie leek mij wel wat maar daarin was weinig werk te vinden. Mijn vader was hobbyfotograaf en ik stond op driejarige leeftijd al bij hem in de donkere kamer om nieuwsgierig toe te kijken hoe hij foto’s aan het ontwikkelen was. Als tiener werkte ik in fotozaken en ik heb de fotovakschool in Apeldoorn gevolgd. Af en toe ging ik een week naar school maar de opdrachten maakte ik thuis en stuurde ik dan per post op.
Ik kreeg dus het advies om de journalistiek in te gaan en die kans kreeg ik als journalist bij een huis-aan-huisblad. Later kwam ik bij een nieuwsblad die drie keer per week uitkwam. Na enige jaren kon ik of voor het Hengelose Dagblad of voor de Zwolse Courant aan de slag en ik koos voor de laatste optie. Urk was in die tijd hot door de nodige fiscale perikelen en ik werd hier de vaste dagbladjournalist. Menig artikel van mij haalde vervolgens door de nieuwswaarde de voorpagina van de landelijke kranten.
Na mijn verhuizing naar Delfzijl ging ik bij de Winschoter Courant aan de slag. Deze ging later op in het Groninger Dagblad en na nog weer een fusie werd ik journalist bij het Dagblad van het Noorden. Ik heb altijd als freelancer gewerkt en maakte lange dagen, zeker in de tijd dat de kinderen jong waren. Ik deed ook klussen voor Nieuwsblad voor de Eemsmond, de Eemskrant, de Eemsbode, RTV Noord en Nieuws TV.
Journalist zijn is een enorm afwisselende baan. Je ziet en hoort veel en ontmoet veel nieuwe mensen. Ik bezocht raadsvergaderingen, maakte rechtbankverslagen en was bij officiële openingen. Alles was leuk om te doen maar je had ook altijd te maken met strakke deadlines. Dat veranderde in mijn laatste journalistieke jaren toen ik meer voor bedrijven aan de slag ging. Ook de Rabobank en de gemeente Delfzijl behoorden tot mijn opdrachtgevers. Dat was iets minder hectisch omdat je vaak langer de tijd had om opdrachten af te ronden.
De fotografie heeft mij dus altijd getrokken. In 2007 ben ik fotografie cursussen gaan geven hier in de omgeving en dat leidde tot een leuke groep cursisten die in 2015 met de vraag op de proppen kwamen of ik niet een weekendje naar Ameland wilde organiseren om daar foto’s te maken. Dat werd zo’n succes dat ik het jaar erop weer die kant opgegaan ben. Van daaruit ontstond bij mij zelf het idee om een keer zo’n cursus op IJsland te organiseren. Ik wilde altijd al wel met mijn man die kant op maar hij was er niet heel happig op om mee te gaan.
In het najaar van 2016 ben ik vervolgens voor het eerst met een groep die kant opgegaan en in het voorjaar van 2017 voor de tweede keer. Dat was zo’n succes dat ik besloot om de knoop door te hakken en om mij te gaan richten op fotografiereizen. Het duurde even voordat ik alle benodigde zaken geregeld had want ik moest mij bijvoorbeeld aansluiten bij het reisgarantie- en calamiteitenfonds en ook bij de branchevereniging. Toen dat gelukt was, heb ik mij op 1 november 2017 met fotografie-reizen.nl ingeschreven bij de KvK.
Als ik het allemaal van te voren gepland en uitgedokterd had dan was het vast niet zo’n succes geworden. Mijn man en zoon werken ook in het bedrijf en we hebben zo’n twintig medewerkers. Sommigen werken full-time, maar de meesten hebben een 0-urencontract en worden per reis betaald.
Steeds meer mensen weten ons te vinden en velen komen terug om nogmaals een reis te maken. We hebben ze die tien keer mee geweest zijn en een stel is zelfs al twintig keer mee op reis geweest. Op locatie nemen we ruimschoots de tijd om mooie foto’s van een bijzonder dier, landschap, natuurverschijnsel of de lokale bevolking te maken en we gaan niet eerder verder voordat iedereen de mooiste foto’s heeft geschoten.
Inmiddels bieden we zo’n tachtig reizen op jaarbasis aan, sommige meerdere keren per jaar. In Nederland zijn dit er 8, buiten Nederland maar in heel Europa 19 en we hebben ook nog 16 trips buiten Europa. Kijk voor het actuele aanbod en de mooiste foto’s gerust een keertje op www.fotografie-reizen.nl.
Ook voor mensen die niets met fotograferen hebben, organiseren we reizen via ons nieuwste bedrijf: www.natuur-reizen.nl. Het zijn vaak dezelfde reislocaties maar dan zonder het fotografieaspect. De deelnemers krijgen dan bijvoorbeeld een ‘dierafvink-lijstje’ mee en krijgen tijdens zo’n reis minimaal twee lezingen aangeboden over bijvoorbeeld een bijzonder dier of park.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Van een pensionering is natuurlijk nog geen sprake. Sowieso zou ik graag reizen willen blijven begeleiden, dat vind ik het mooiste om te doen. Wel zou het mooi zijn wanneer ik het kantoorwerk in de nabije toekomst zou kunnen afstoten want ik ben nu zeven dagen in de week aan het werk. Zo kwam ik onlangs op een woensdag terug vanuit Brazilië om vervolgens op donderdagochtend al weer naar kantoor te gaan voor de nodige afspraken en het administratieve gedeelte en binnenkort vertrek ik alweer naar Madagaskar.
In het verleden heb ik wel getennist maar dat is er door het reizen bij gebleven. Gelukkig is mijn werk ook mijn grootste hobby. Het levert mij zoveel positieve energie op, ondanks dat je 24/7 aanstaat. Ook een jetlag is mij vreemd. Ik voel mij wat dat betreft een heel bevoorrecht mens, het werk is zo leuk om te doen.
Ook na mijn pensionering zal ik ongetwijfeld blijven reizen. Inmiddels hebben we wereldwijd zo’n 76 landen aangedaan, dat is zo’n 30% van alle landen die er zijn. Maar op onze bucketlijst staan ook nog de nodige namen hoor. Nieuw-Zeeland en Australië staan hoog op die lijst maar Alaska en Tibet trekken ook.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Op reisgebied is dat toch de reis naar Antarctica geweest. Een heel bijzondere reis, weinig mensen kunnen zeggen dat ze hier geweest zijn. Je loopt door de sneeuw op plekken waar nooit eerder mensen gelopen hebben. Dat leidt tot unieke uitzichten. Wat te denken van 70.000 pinguïns die bij elkaar staan? Dat is zo bijzonder om te zien en deze dieren zijn alleen op de Zuidpool te vinden. Op de Noordpool zijn de ijsberen te zien.
En de dieptepunten?
Daar heb ik over nagedacht maar ik zou het echt niet weten. Zelfs mijn beide ouders leven nog en zijn in de negentig. Ook de coronatijd hebben we goed kunnen handelen. Sterker nog, het heeft ons zelfs een eerste prijs opgeleverd als ondernemer die het best heeeft omgedacht in coronatijd. Uit die tijd stammen namelijk onze Nederlandse reizen waaronder één waarbij het Groninger Wad vanuit de Boegschroef in Delfzijl centraal staat.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
We richten ons nu voornamelijk nog op de Nederlandse en Belgische reizigers maar daar komt binnenkort verandering in. Met www.polartraveler.com willen we een internationale markt aanboren met bijzondere reizen naar Spitsbergen, Groenland en (sub)Antarctica. Dit zijn wel heel dure reizen hoor. Dat komt weer door de exclusiviteit van de reizen. De gebieden zijn lastig toegankelijk en er is weinig aanbod qua vervoer.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
We hebben dus nog een mooie bucketlist qua reizen met daarop zo’n dertig namen van landen die we nog willen bezoeken. Zet mij maar ergens op deze aardbol neer en ik ben happy.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Hoewel ik de journalistiek geweldig werk vond om te doen, had ik achteraf eerder moeten beginnen met het organiseren van reizen. Als ik mijn leven over zou kunnen doen, dan zou mijn hele leven in het teken van het reizen staan.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Noteer gerust een negen. Ik krijg heel veel energie van mijn werk en voel mij een bevoorrecht mens. Dit werk is niet voor heel veel mensen weggelegd.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Ook Groningers vinden het plezierig en leuk om mee te gaan met de reizen die we aanbieden. Volg onze trips met de mooiste foto’s gerust op Facebook (https://www.facebook.com/fotografiereizennl) en Instagram (https://www.instagram.com/fotografiereizen/).