Het is de week na het laatste feestgedruis op het Bedumer sportpark wanneer ik aan mijn tweede epistel voor de presentatiegids van SV Bedum begin. Vorige week stond SV Bedum door het bezoek van FC Groningen en het Bedrijvenvoetbal nog in het centrum van de belangstelling onder vele voetballiefhebbers. Plus de liefhebbers van de gezelligheid natuurlijk waaronder ik mijzelf graag schaar. Want ook ik was tijdens het Bedrijvenvoetbal drie dagen lang maar moeilijk weg te branden van jullie sportcomplex.
Diepe rust
Het is een rare gewaarwording dat ik dit verhaal schrijf op het moment dat het amateurvoetbal in diepe rust verkeert en dat wanneer jullie dit lezen het vast alweer gonst van de opwinding op het complex door de verwachtingen voor het nieuwe seizoen. Een seizoen waarin we het nog beter gaan doen dan in de vorige omdat de spelers of speelsters een jaar langer gerijpt en dus nog beter zijn geworden.
Maar op het sportpark zelf was het in de afgelopen maanden vast niet zo rustig. Alles stond in het teken van het afscheid van het oude gebouwencomplex om het nieuwe seizoen in een fraai nieuw onderkomen te kunnen beginnen. Ook vanuit Middelstum proficiat met deze geweldige mijlpaal. Ongetwijfeld zal er elders in deze gids uitgebreid teruggeblikt worden op deze ‘transitie’. Oftewel, oude wijn (de organisatie en alle mensen die er rondlopen binnen de club) in nog mooiere nieuwe zakken (een prachtig nieuw complex waar jullie weer jarenlang mee vooruit kunnen).
Zelf heb ik als voetballer het sportpark in het afgelopen seizoen twee keer aangedaan met de 45+-voetballers. In september was daar op een snikhete vrijdagavond de start van het seizoen. Ik weet nog dat ik na mijn eerste sprintje, of wat daar voor door moest gaan, al helemaal kapot ging. We kregen flink aan de broek van zowel VV Winsum als SV Bedum. Gelukkig was daar na afloop de gezelligheid in de kantine om een en ander weg te spoelen.
Hoe anders was het de tweede keer in de voorjaarsreeks. Daar werd op de een na laatste speelavond de kiem gelegd voor het kampioenschap waarop we iets later in de meimaand in Kantens beslag wisten te leggen. Dat douchet dan toch net wat lekkerder, zelfs in de wetenschap dat dit toch echt de laatste keer was dat we ons in deze toch wat gedateerde omgeving moesten omkleden en verschonen.
Een mooie herinnering
Voor mijn mooiste herinnering aan dat gebouwencomplex moet ik jullie mee terugnemen naar dik dertig jaar geleden. Toen voetbalden wij op een regenachtige zaterdag de promotiewedstrijd tegen VV Stedum voor één plekje in de roemruchte 4e klasse van de KNVB. Enige weken eerder waren we door de geelzwarten met 4-0 afgedroogd en voor deze beslissingswedstrijd werden enige oud-strijders opgetrommeld. Het mocht in het begin niet baten want we gingen met een 2-0 achterstand de rust in.
Gelukkig wisten wij het tij na rust te keren want door een kopgoal van Goossen en een penalty van Steendam wisten we er een 2-2 uit te slepen en dat gelijkspel was later na nog een overwinning op Potetos genoeg voor de promotie. Veel weet ik niet meer van het feestgedruis dat tot in de kleine uurtjes in de Middelstumer voetbalkantine doorging. Maar wel het kratje bier dat de trainer van CVVB in die tijd, Jos Jansen op de Haar, ons na die de promotie in de kleedkamer bracht. Een prima katalysator voor een geweldige avond én nacht.
Stoeltje
Ook ik kijk uit naar het nieuwe seizoen en ik zal zeker een keer langskomen. Al is het alleen maar omdat ik dan op mijn ‘eigen’ stoeltje mag zitten op de tribune. Wat zoiets inhoudt dat ik dan ongetwijfeld eerst op zoek moet naar het stoeltje waarin mijn naam gegraveerd staat. Die ereplek is mij op de Promotiedagen in Martiniplaza ‘aangesmeerd’ door Chris Slager. Of hij mij nu wist te enthousiasmeren door die plek of door een gezamenlijk uitje met collega-ondernemers, dat zal altijd wel het geheim van de Promotiedagen blijven.
De inkt was niet nog droog of de neef van Theo Jansen wist mij vervolgens een steen voor het nieuwe clubgebouw te verkopen. Die man kan zelfs een vis op het droge lullen, zoveel is mij wel duidelijk geworden. Maar hé, wat voelt het tijdens het schrijven van dit verhaal toch goed dat ik letterlijk en figuurlijk één steentje bij heb kunnen dragen aan jullie nieuw sportcomplex. Dat het mag voelen als een klein steentje dat je in een vijver gooit waarbij de golven over het hele wateroppervlak narimpelen.
Het ga jullie dit seizoen goed! Ik kom vast wel weer een keer kijken. Of een balletje trappen met de JO-60 veteranen. Daar is al lang geen sprake meer van oude wijn in nieuwe zakken. Maar door de rijpheid en de wetenschap van de inspanningen die verricht zijn om tot de verhuizing te komen, zal ik vast die inspanningen des te meer waarderen!