Gerrit de Vries is ook mijn volledige naam. Geboren op 17 juni 1957 in Bedum. Ik ben een nakomertje. Gezinssamenstelling: twee broers en twee zussen. Mijn oudste zus was twintig jaar ouder dan ik en mijn jongste zus tien jaar. Zowel mijn oudste broer en oudste zus zijn inmiddels overleden, mijn andere broer en zuster wonen hier niet ver vandaan. Mijn vader (1908) was aanvankelijk boerenarbeider maar werd later grondwerker bij de Waprog.
Dat was ook de reden dat we naar Winsum (Obergum) verhuisden, ik was toen net 1 jaar. Ik ben op mijn twintigste naar Den Haag verhuisd om vervolgens een jaar later terug te keren in Winsum. Toen ik verkering kreeg, zijn we in Warffum gaan samenwonen, in de straat De Valge. In 1992 hebben we in de straat Helpman een huis gekocht en daar wonen we nu al dik dertig jaar met veel plezier. We hebben veel ruimte in en om het huis. Vroeger hadden we een paar schapen, tegenwoordig geniet ik van de fraaie boomgaard.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik woon sinds 1992 samen met de oorspronkelijk uit de stad Groningen afkomstige Harriëtte Roemers die drie jaar jonger is dan ik. Ik heb haar leren kennen op het werk. Het was liefde op het eerste gezicht. Onze dochter Kirsten is 25 jaar en woont in Groningen. Ze werkt bij de RDW. We zijn de trotse grootouders van een kleinzoon van anderhalf jaar oud.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school in Winsum ging ik in hetzelfde dorp naar de MAVO en vervolgens in de stad naar de HAVO. De studieresultaten waren matig. Ik heb de HAVO uiteindelijk na een avondopleiding 1977 afgerond. Op zoek naar werk, meldde ik mij in 1976 op het arbeidsbureau in Groningen. Een vacature voor een baan bij de boekenzaak op de Radermarkt liet ik lopen om uiteindelijk te gaan voor een baan bij de PTT in Den Haag waarvoor ik geïnteresseerd was geraakt. In verband met de taakstelling spreiding Rijksdiensten verhuisde de Centrale Directie PTT naar Noord-Nederland.
Er hadden zich maar liefst 12.000 sollicitanten aangemeld en daarvan werden twaalf uiteindelijk aangenomen bij het dienstonderdeel Radio Controle Dienst en daar was ik één van. Ik kreeg een heel interessante baan aangeboden bij de centrale directie. En wel aan de Zeestraat naast het Panorama Mesdag met uitzicht op de koninklijke stallen. Ik kwam aan een bureau te werken met de profvoetballer Ron van Baaren, de spits van ADO Den Haag.
Ik had het er prima naar mijn zin maar na een jaar keerde ik terug naar Groningen waar de PTT zich in het Eurocentrum vestigde. Het was pionieren geblazen in het begin en ik kwam op het secretariaat voor de Radiozendamateurs terecht. Alvorens een licentie te krijgen om te kunnen zenden, moest men eerst een multiplechoice-examen afleggen. De hoogste licenties waren Morse-examens.
Ik was medeverantwoordelijk voor het organiseren van deze staatsexamens die slechts twee maal per jaar plaatsvonden in de Jaarbeurs in Utrecht. En dat in de tijd dat er voor de administratie nog geen computers waren en alles uitgetypt en in kaartenbakken bijgehouden werd. Soms waren er op een dag meer dan 4.000 kandidaten. Om politieke redenen werd de PTT privatiseerd en gesplitst in onder andere KPN en Post NL.
Ik behield mijn functie en kon verder als onderdeel van het Ministerie voor Verkeer en Waterstaat bij de afdeling Machtigingadministratie. Ik kreeg te maken met de veiling van FM radiofrequenties voor de commerciele omroep. De veilingen leverde BV Nederland veel geld op. Vervolgens werd de radiocontroledienst bij het Ministerie van Economische Zaken ondergebracht. Ik heb hier een prachtige werktijd gehad en werkte samen met PTT- en Philips-techneuten om de verwerking van examenonderdelen te automatiseren en bijzondere onderdelen van het examen.
Daardoor had ik contacten met bijzondere examenkandidaten zoals Wubbo Ockels tijdens de examens. Verder verscheen een keer bij ons op kantoor een NASA-astronaut die ik aan de vereiste documenten kon helpen om te zorgen dat hij in Nederland zijn hobby als radiozendamateur kon uitoefenen. Later verleende ik vergunningen voor de landelijke Publieke en Regionale Omroep en was ik onder andere ‘routing officer’ voor Nederland voor het grote satellietbedrijf Inmarsat.
Helaas kwam aan mijn boeiend werkleven in 2001 abrupt een einde door een Niet Aangeboren Hersenletsel dat is ontstaan door een herseninfectie waarvoor ik gedurende vier maanden in het UMCG in kritieke toestand werd opgenomen. Het was een spannende tijd want de artsen konden de veroorzaker (een bacterie) die mij zo ziek maakte maar niet vinden. Het laatste antibioticummiddel dat voorhanden was, werd mijn redding. Na die tijd moest ik klinisch revalideren in Beatrixoord.
Door de NAH die door dit ziektebeeld is ingetreden, en ten gevolge van een hersenoperatie een halfzijdige verlamming, ervaar ik nog steeds motorieke en cognitieve problemen op het gebied van plaats, tijd en ruimte. Het werk wat ik deed, werd veel te complex voor mij waardoor een noodgedwongen afgekeuring volgde. Voor mij persoonlijk een grote tegenslag, want het werk ging mij heel goed naar de zin. Daarbij raakte ik in één klap ook nog eens alle sociale en zakelijke contacten kwijt.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Tijdens mijn middelbare schooltijd mocht ik graag tekenen. Daardoor kreeg ik van mijn klasgenoten al snel de bijnaam ‘Rembrandt’ opgeplakt. We hebben als klas meegedaan aan een wedstrijd en in ons project stond de Obergummer kerk centraal. Ik heb hiervoor wat tekeningen gemaakt, onder andere eentje van de preekstoel. We waren als klas blij verrast dat we de eerste prijs – een vijfdaagse reis naar Parijs met het vliegtuig – wisten te winnen. De prijsuitreiking was tijdens een TV-uitzending in het programma “Stuif es Uit” gepresenteerd door Ria Bremer.
Om de tijd dat ik in Den Haag woonde door te komen, schreef ik mij in voor de Vrije Kunstacademie en mijn aanmelding werd geaccepteerd. Ik beleefde er een heel leerzame tijd. Ik hield mij toen vooral bezig met modeltekenen en etsen. Terug in Groningen ben ik een aantal jaren actief geweest in een grafisch atelier, ‘het grafisch centrum’, gevestigd aan de Warmoesstraat. Dit centrum is overigens opgezet vanuit het Ploeg Schilders collectief.
Mijn werk groeide. Zo werd mijn Koppermaandagprent geëxposeerd in het grafisch museum. Mijn talent viel op en ik kreeg van mijn werkgever de uitnodiging om een folder te ontwerpen. De folder werd goed ontvangen en opgenomen in de foldermolens van alle PTT-kantoren. Verder heb ik voor mijn werkgever een aantal bijzondere kaarten ontworpen voor representatie.
Voor mij was het tekenen een geweldige uitlaatklep maar helaas kwam ook hier door mijn NAH een einde aan. Ik kreeg het niet meer voor elkaar. Helaas is het ziekteverhaal nog niet ten einde want in 2012 werd ik weer onwel en moest ik opgenomen worden in het UMCG. Dat leidde op 31 december van dat jaar tot een open hartoperatie. Ik kwam er op 1 januari 2013 achter dat deze goed was verlopen.
Ook 2020 was voor mij qua gezondheid een heftig jaar. Bij mij manifesteerden zich klachten die sterk deden denken aan coronaverschijnselen. Ik bleek een dubbele longontsteking te hebben. De ontsteking groeidde uit tot Sepsis waarna ik honderd dagen in coma op de IC heb doorgebracht. Door zuurstofgebrek vielen namelijk vitale organen uit. Daar weet ik overigens zelf helemaal niets meer van.
Je kunt je voorstellen dat mijn gezondheidstoestand mijn leven de laatste jaren bepaald heeft. Maar ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten. Als je mij vraagt hoe ik mijn dagen precies doorbreng, moet ik je het antwoord schuldig blijven want ik ben het besef van tijd kwijtgeraakt waardoor de dagen voorbijschieten. Ik geniet vooral van onze grote en prachtige tuin en heb mij de laatste jaren als grote hobby grondig verdiept in de traditionele Chinese gezondheidsoefeningen en daar heb ik veel baat bij.
Ter bevordering van mijn gevoel voor rust en ontspanning heb ik mij bekwaamd in de Taiji. Dagelijks doe ik hiervoor de nodige oefeningen. Ook heb ik hiervoor lessen gevolgd die gegeven werden door de vorig jaar helaas op 85-jarige leeftijd overleden grootmeester Tang Wei. Tot aan zijn overlijden kwam hij wekelijks vanuit Amsterdam naar Groningen en terug met de trein gereisd om zijn kennis en kunde aan ons over te brengen.
Naast Taiji heb ik mij ook verdiept in Qi Gong waarvoor ik zelfs in Duitsland trainingen heb gevolgd. Ik heb veel baat bij de kennis van oude Chinese gezondheidmethoden en dat geldt ook voor bepaalde Chinese medicijnen. Ik heb me bekwaamd in de fotografie en dat heeft mij een paar leuke successen opgeleverd. Een aantal foto’s werd aangekocht door de ‘Oostvaarders TBS kliniek’ in Almere.
Ook mocht ik met de buurman mee op een aantal reizen naar Duitsland om de reis fotografisch vast te leggen. Voor het stratenboek ‘Van Breede tot Wortelpot’ in 2000 heb ik in opdracht van de gemeente Eemsmond de fotografie mogen verzorgen.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Ik ben blij met mijn vrouw, onze dochter en onze kleinzoon. Kirsten is bijna afgestudeerd als jurist, iets waar ik heel trots op ben. Ook na mijn afkeuring heb ik hoogtepunten ervaren, bijvoorbeeld tijdens een aantal solotentoonstellingen. Deze vonden onder andere plaats in het UMCG, locatie Beatrixoord, in de gemeentehuizen van Veendam en Pekela en in Delfzijl in Molen Adam. Het ging dan om de fotografie.
Ook heb ik een aantal bijzondere reizen gemaakt. In mijn eentje in 1984 een prachtige reis naar de westkust van Amerika, naar LA en San Francisco, en voor een fotoworkshop naar het midwesten. Ook heb ik twee maal Kenia en twee keer Kirgizstan aangedaan qua reizen.
En de dieptepunten?
Ik ga beperkt door het leven maar mijn slogan is niet voor niets ‘invest in lost’. Ik probeer omgekeerd te denken en haal daar kracht uit. Al die tegenslagen hebben mij ook heel veel gebracht en veel levenswijsheid opgeleverd. Veel winst heb ik dus gehaald uit de tegenslagen die ik in mijn leven ervaren heb.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Zowel in het UMCG, afdeling CVA, als tijdens mijn herstelperiodes in het Beatrixoord en de afdeling Wierdezoom van De Hoven in Winsum heb ik bijzondere mensen ontmoet en met sommige heb ik in die maanden een bijzondere band opgebouwd. Helaas moet ik wel constateren dat veel mensen uit die tijd niet meer leven.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ooit is voor dit onderdeel Jan Bijsterveld uit Winsum geïnterviewd. Samen met hem heb ik mooie reizen door Amerika en Kenia gemaakt en dat leverde onvergetelijke verhalen op. In Kenia raakte ik bijvoorbeeld tijdens een binnenlandse nachtelijke autoreis de autosleutel kwijt in onherbergzaam gebied tijdens het maken van giraffefoto’s. Het lukte Jan uiteindelijk om via de achterdeur op inventieve wijze de kofferbak weer open te krijgen en toen vonden we ook de autosleutels weer.
Tijdens een tweede trip naar Kenia maakte ik nabij de Oegandeze grens een aantal nachtelijke foto’s en dat wekte argwaan. Ik werd staande gehouden door het hoofd van de politie in die contreien. Ik had hem niet herkend in die hoedanigheid want hij droeg geen uniform. Maar toen ik hem meenam naar het restaurant, waar mijn reisgenoten zaten, zag ik al snel dat hij met het nodige respect door het personeel werd ontvangen en dat het dus een serieuze situatie was. Ook dat voorval had veel slechter af kunnen lopen maar het liep uiteindelijk met een sisser af.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik heb nergens spijt van. NAH is mij overkomen en daar moet je mee zien te dealen.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Zeker een acht.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Mijn leven heeft zich door NAH op een bijzonder wijze ontwikkeld. Maar nogmaals, ‘invest in lost!’ Ik heb mede door mijn ziektebeeld veel geleerd en opgestoken en dat heeft mij dus ook veel gebracht. De schade die ik heb opgelopen is niet direct zichtbaar en daardoor wordt er weinig rekening met je gehouden.