Het is op een donderdagmiddag wanneer ik aan dit epistel begin. Met de uitwerking van de laatste dorpenronde net achter de rug en met vier interviews voor de website in de komende vier werkdagen voor de boeg. Het is dus gedaan met de zomerpret, zover is mij wel duidelijk. Het gewone leven qua (vrijwilligers)werk dient zich steeds nadrukkelijker aan en met Kleintje Woodstock in het nabije verschiet begint ook het sociale leven qua ontspanning zich weer volop te roeren.
Daarover ongetwijfeld in een volgende column meer. Ik heb hem nu immers nog in het verschiet maar het festival is toch maar mooi even uitverkocht dus dat belooft wat. Eerst nog maar eventjes terugblikken. Want eind vorige week beleefde ik maar zo een domper van jewelste. Dat zit zo.
Zeven jaar geleden maakte ik jullie middels een smeuïg verhaal deelgenoot van het feit dat ze mij op de korrel hadden wegens het oneigenlijk gebruik van een foto zonder bronvermelding en gemaakt door een professionele fotograaf. En dat nog wel n.a.v. van een mooie ode aan de vrouw die ik geschreven had.
Kan gebeuren, dacht ik toen, maar blij was ik zeker niet want het ging om een fors bedrag. Zeker in die tijd. Voor mij het sein om alle artikelen tot die tijd nog eens bij langs te gaan en die foto’s te verwijderen waarvan ik vermoedde dat die wel eens tot problemen zouden kunnen leiden. Een hels karwei maar het gaf een goed gevoel toen ik het laatste artikel afrondde.
Case closed, dacht ik. Maar niet heus. Want nu was het de ANP die mij op de vingers tikte. En dat inclusief overtuigend bewijs want in het dossier ontwaarde ik een foto van Nico Dijkshoorn en eentje van vader en zoon Jans die ik in mijn beginperiode gebruikt heb en die ik bij de opschoning blijkbaar over het hoofd gezien had. Of ik wel even een bedrag van bijna vier cijfertjes over wilde maken om een geldige licentie hiervoor te verkrijgen. Bij een snelle betaling volgde echter 10% korting, dat wel.
Dat bericht bezorgde mij een slecht begin van het weekend, dat kan ik u wel vertellen. Want wie weet wat er zoveel jaar na dato dankzij de nieuwe technieken nog meer boven water zou kunnen komen? Voor mij het sein om mij nogmaals door honderden artikelen te worstelen en her en der verwijderde ik nogmaals wat foto’s. In de hoop dat dit soort aantijgingen nu definitief tot het verleden behoren. Maar helemaal zeker ben ik hier niet van.
Schuldbewust stuurde ik de maandagmorgen erop een mailtje met een samenvatting van wat ik hierboven beschreef. Plus daarbij de conclusie dat ik het wel heel veel geld vond wat ik voor de licentierechten moest betalen en of hier nog wat aan gesleuteld kon worden. Dan kon men gelukkig met als gevolg een halvering van het bedrag.
Die factuur heb ik maar snel voldaan, mede om dit voorval zo snel mogelijk uit mijn systeem te krijgen want het tast mijn humeur grondig aan. Door dit van mij af te schrijven en door de opschoonactie hoop ik dat de focus snel weer naar de toekomst gericht kan worden. Daar liggen immers nog genoeg uitdagingen in het verschiet.
En geen zorgen hoor, gaandeweg de werkweek klaarde mijn gemoed weer op. Maar mocht u denken dat het leven van een internetcolumnist en tekstschrijver altijd over rozen gaat dan hierbij een ontnuchterende tegenzet. Het is immers altijd afwachten wat de mailbox of brievenbus inglijdt en wat voor gevolgen dat op mijn bedrijfsvoering heeft.
Maar over het algemeen is uw columnist dik tevreden hoor, late dat duidelijk zijn. De maanden tot de kerst kunnen gebruikt worden om het adverteerderbestand minimaal op hetzelfde niveau te houden en wie weet zelfs nog licht uit te breiden. Werk aan de winkel dus want onverwachte tegenvallers moeten immers het hoofd kunnen worden geboden.
De vorige keer heb ik u ook bijgepraat over mijn hardloopescapades. Misschien kan ik u hierover in een volgend verhaal nog wat meer vertellen. Voor nu laat ik het echter bij de verheugende mededeling dat ik het rondje Oosterburen van een kleine 10 kilometer in een keer achter elkaar heb kunnen uitrennen. Dat vond ik voor mijzelf een gewaagde doelstelling begin augustus maar dat is mij toch mooi maar even gelukt.
Ik ben benieuwd of ik de af te leggen afstand nog iets kan uitbreiden. En dus richt ik mij tijdens de komende hardloopbeurten op de omgeving van Westerwijtwerd. Eerst Zwartlap er maar bij en wie weet wat er nog meer aan kan worden vastgeplakt. Aan het eind van deze werkweek is het glas dus toch maar mooi weer half vol geraakt. Dat voelde eind vorige week toch net even anders….