De augustusmaand glipt mij al weer aardig door de vingers toen mij te binnenschoot dat er deze maand toch wel enige mijlpalen te vieren zijn. In juni besteedde ik al aandacht aan het feit dat Miranda en ik inmiddels al weer vijftien jaar een stel zijn. Lief en leed hebben we omarmd en getrotseerd en ik heb het gevoel dat we hier sterker uitgekomen zijn.
Maar in deze augustusmaand kan ik hier nog drie bijzonderheden aan toevoegen al moet ik nog even stijf nadenken welke dat ook weer waren. De insteek voor dit verhaal schoot mij namelijk te binnen toen ik op LinkedIn een foto van een dienstmakker van mij langs zag komen. Ik ben van de lichting 95-8. Wat inhoudt dat het deze maand dertig jaar geleden is dat ik mij samen met Van Hall-studiegenoot Harry Witterholt in Bussum meldde om een van de laatste dienstplichtige militairen te worden die ons landje gekend heeft.
Een jaar later werd de dienstplicht immers afgeschaft maar velen hebben nu nog steeds het idee dat het goed zou zijn wanneer die weer geïntroduceerd zou worden. Iets met discipline, respect voor een oudere/meerdere, sporten en conditie opbouwen, enz. enz.. Man, wat is dit toch een bijzondere tijd geweest en wat heb ik hier een verhalen over geschreven.
Af en toe word ik hier nog wel mee om de oren geslagen. Wanneer ik weer eens over mijn Korps Commando-diploma begin bijvoorbeeld. Weinigen kunnen voorstellen dat ik die daadwerkelijk gehaald heb en ik zelf ook niet. Sterker nog, maart 1996 staat alleen om die uitdaging in mijn geheugen gegrift. Wat dat zoal inhield? Kijk hiervoor gerust eens naar Kamp van Koningsbrugge en bij velen gaat dan vast een lampje branden….
Man, wat had ik het lastig in die eerste maanden in Bussum. Ik worstelde maar kwam toch weer bovendrijven. Als redactielid van de Roekie vond ik mijn roeping en wist ik door enige verslagen te schrijven mijn plekje in het peloton te veroveren. Eigenlijk verliep mijn dienst dus net als mijn schrijverscarrière. Vol geestdrift begon ik eind 2012 aan mijn schrijfavontuur en dit werd wat mij betreft definitief bezegeld met de inschrijving bij de Kamer van Koophandel op 18 februari 2013.
En dat houdt weer in dat het 18 augustus al weer 12,5 jaar geleden was dat ik als zzp-er begonnen ben. Tel daar nog eens 12,5 jaar bij op en ik ben bijna 66. Als ik dat beleven mag natuurlijk, dat is immers absoluut geen zekerheid. Zou ik mijn 25-jarig jubileum halen? Dat is wel een heel mooi streven.
De eerste 12,5 jaar ging het omzettechnisch gezien steeds beter. Zou ik inmiddels op de toppen van mijn kunnen zijn? Gesteld dat ik de jaren hierna alleen maar achteruit zou gaan boeren. Wat zou dat met mijn mentale gesteldheid, motivatie en arbeidsethos doen? Maar zijn dat niet allemaal zorgen voor morgen?
Beter is het om eerst maar eens van dit moment te genieten. Want wat moest ik van ver komen toen ik november 2012 nog in mijn proeftijd mijn ontslag voorgeschoteld kreeg. Dieper ben ik op werkgebied niet gezonken maar het hoe en waarom is mij eigenlijk nog steeds niet duidelijk. Maar wat geeft het want het gaat nu hartstikke mooi ja!
Wat het derde mijlpaal is? Het is deze maand exact 25 jaar geleden dat ik in de Berkenlaan ben komen te wonen. Jaren eerder was dit gebied nog woest en ledig. En kijk nu eens wat er staat! Veel mutaties qua verhuizingen zijn er in al die jaren niet geweest. Zeker wanneer je de verhuizingen van de kids naar elders buiten beschouwing laat. Wel hebben we onderling in al die jaren het nodige lief en leed gedeeld en dat doen we nu nog steeds.
Maar op gezette tijden hebben we ook de nodige lol met elkaar. En we helpen elkaar waar nodig, zeker in moeilijke tijden. Beter een goede buur dan een verre vriend. Dat gaat bij ons toch zeker op? De wandelclub ontstond hieruit en tijdens de lichtweken komt het beste in (velen van) ons boven.
Mijn diensttijd was bijzonder maar zou ik hem ooit weer over willen doen? Ook de geboorte van mijn website was een heel bijzonder moment en werd min of meer uit toeval geboren. Maar ook die onzekere beginmaanden en jaren ben ik niet vergeten. Het ging in het begin zeker niet crescendo. Echter, wanneer ik nu weer opnieuw de kans kreeg om een huis te bouwen, zou ik dan voor een andere plek kiezen als de Berkenlaan in de huidige situatie?
Ik dacht het niet. Ook de vrouw is zich hier helemaal thuis gaan voelen met mooie vriendschappen tot gevolg. En is dat niet het allerbelangrijkste in het leven? Net als een goede gezondheid natuurlijk en ook door kunnen we in de straat over meepraten. Koesteren die momenten dat het goed en mooi gaat. En blij zijn met wat je hebt. Maar ook, op naar nieuwe mijlpalen en uitdagingen….