In de week waarin werk en vakantie wat in elkaar overvloeien, zit ik op deze dinsdag ouderwets al weer voor achten voor mijn computertje. Ik heb er zin in om onze vakantieperikelen in Noorwegen aan het papier toe te vertrouwen en dus is het absoluut geen straf om zo vroeg uit de veren te moeten.
Naast het vakantieverhaal kan ik u als zeer gerespecteerde en gewaardeerde lezers langs deze weg ook deelgenoot maken van het feit dat we vlak voor onze vakantie onze beide witte auto’s (de Audi en de Up om precies te zijn) in Roodeschool hebben ingeruild voor een voor onze doen piepjonge Ford Fiesta.
Door (hopelijk) drie vaste werkdagen voor de vrouw en het niet meer naar school hoeven, waag ik het er op dat ik alle afspraken buiten de deur in twee werkdagen kan proppen en anders zijn daar natuurlijk altijd nog de avonden en eventueel de zaterdagochtend nog. Het was mij al langer een doorn in het oog dat de tweede auto met grote regelmaat ongebruikt op de oprit stond, vandaar.
‘Dat moet anders kunnen’, bedachten wij ons met deze rigoureuze stap tot gevolg. En zo begonnen we zaterdagnacht 13 juli vlak voor het krieken van de dag aan onze vakantie naar Noorwegen. Een vakantie waar reikhalzend naar uitgekeken werd want wat hadden we van te voren veel positieve berichten over dit fjordenland gehoord.
Het moet er wel bijzonder mooi zijn en deze reis gaf ons de kans om dit met eigen ogen te beoordelen. De beide kinderen zijn inmiddels niet alleen het huis uit, beiden wonen in de stad, maar zijn de laatste jaren al lang en breed afgehaakt voor een collectieve vakantie. Uiteraard was hond Zhiva voor de derde keer op rij wel van de partij. Daar hadden we qua autorijden geen kind aan want zodra ze haar mandje op de achterbank aanraakte, viel ze vrijwel direct in slaap.
Voor deze reis hoefde ik voor het eerst geen aantekeningen te maken want Miranda hield het thuisfront en overige geïnteresseerden via Polarsteps dagelijks met een kort tekstje en de nodige foto’s op de hoogte van onze avonturen. En dat biedt mij nu de nodige input en ‘oja, dat was ook zo’ momenten waar ik dit verhaal om heen kan bouwen…..
Hirtshals
Het was Scandinavië-kenner Ite van Dijken die ons op de zaterdagavond voor vertrek nog even op het hart drukte om tijdig te vertrekken. Dit met het oog op lange files voor bijvoorbeeld de Elbe-tunnel in Noord-Duitsland. We gingen dan ook vroeg naar bed maar konden de slaap maar moeilijk vatten. Zelf was ik rond 04.00 uur al weer wakker en een klein uurtje later was het toch de hoogste tijd om op te staan.
Nog weer een klein uurtje later gingen we op weg. Het eerste obstakel was natuurlijk de grenscontrole of wat er voor door moest gaan. Waar we vroeger altijd gewoon ongestoord ‘immer gerade aus’ konden rijden, moesten we nu ons nu stapvoets langs een aantal douanewagens voortbewegen, echter wel zonder te hoeven stoppen. Een paar uur later gebeurde dit opnieuw bij binnenkomst in Denemarken. Later op de terugreis konden we overigens gewoon zonder gas terug te nemen beide landsgrenzen over.
Enfin, de reis verliep voorspoedig en voor vieren bereikten we in de top of Danmark onze eerste overnachtingsplek. Hirtshals ontpopte zich als kustplaats tot verrassend mooie overnachtingsplekje en het gaf ons tevens de mogelijkheid om vijf kilometer verderop al even te checken in welke rij we plaats moesten nemen voor de overstap naar Noorwegen. Na op een terras een burgertje te hebben gescoord met uitzicht op zee, zochten we niet al te laat ons bedje op.
Op naar Kristiansand.
Want op de maandag moesten we opnieuw vroeg uit de veren om rond half acht een lekker ontbijtje te scoren. We zorgden dat we op tijd in de rij voor de Fjordlineboot stonden opgesteld en constateerden dat deze indrukwekkende snelboot precies op tijd vertrok. Niet veel later kregen we tijdelijk gezelschap van overbuuf plus partner die geheel toevallig dezelfde boot geboekt hadden.
We hadden als hondenbezitter op het achterdek onze eigen verblijfplaats en niet veel later keek ik bewonderend naar de enorme golfkracht van twee krachtige motoren die ons in minder dan drie uur naar Kristiansand bracht. Daar aangekomen moesten we eerst nog even onze hond ‘aangeven’ maar die bleek gelukkig in het bezit van alle benodigde prikjes en ontwormingskuur te zijn, inclusief de juridische bewijzen hiervan.
Omdat we pas vanaf 16.00 uur op onze tweede overnachtingsplek nabij Kristiansand terecht konden, hadden we mooi de tijd om de stad nog even te bewonderen. Een klein klimmetje omhoog bood ons de mogelijkheid om het geheel van boven te bewonderen met daarbij een prachtig uitzicht op de haven en de zee. Noorwegen liet een eerste blik van haar ongekende schoonheid zien. En het zou nog veel mooier worden maar dat wisten we toen nog niet.
Holmen en Stavanger
Daarbij was het ook nog eens verrassend warm. Teletekst vertelde ons aan het eind van de reis dat het voor eerst in decennia dertien dagen achter elkaar meer dan dertig graden was. Een ongekende luxe natuurlijk voor ons met slechts een enkel klein buitje tussendoor om af te koelen. Maar dat mocht de pret zeker niet drukken.
Onze eerste overnachting was een airbnb in Holmen, op twintig minuten rijden van Kristiansand. Vanuit het dal hadden we daar een prachtig uitzicht op de baai en de indrukwekkende brug op grote hoogte over de baai. Plus een mooi uitzicht op de overkant waar in een bergachtig gebied de typische rode houten huizen prima tot hun recht kwamen.
De airbnb-eigenaren waren zelf druk bezig om alles rond hun indrukwekkend grote huis tiptop in orde te maken en maakten nog even een praatje bij ons. Dat was geen vanzelfsprekendheid want vaker kregen we van te voren alleen een code van de sleutelbewaarplaats opgestuurd en had je verder helemaal geen contact met de mensen.
Sanden nabij Stavanger plus de Preikestolen
Ook in Holmen verbleven we maar een nachtje om daarna koers te zetten naar Stavanger. Tussen de volgende stop zat elke keer ongeveer een kilometertje of tweehonderd gemiddeld en onderweg genoten we van de mooie uitzichten vanaf de veelal zeer goed te berijden (tol)wegen en pakten we ook zeer regelmatig een soms kilometerslange tunnel mee.
Onderweg stonden ze zelf een uur lang in de file. Dit als gevolg van een kleine kettingbotsing en toen we na dat uurtje langs het ongeval reden, leidden de ingerukte hulptroepen ons langs een bootje dat vanaf de trailer op onze kant van de weg was neergestreken.
In Sanden verbleven we twee nachten en wel in het huis van een jongeman die volgens zijn in de hal opgehangen diploma nog maar 24 jaar was en een enorm Liverpool-fan bleek te zijn. Het is vervolgens overigens best een rare ervaring om man’s kleren in de kast te zien hangen en de koelkast vol te zien staan met allerlei eigen spullen. Net alsof hij zelf zo weer binnen zou kunnen stappen.
Alvorens ons huisje te betreden, reden we eerst nog even een paar kilometer verder om nog even kort Stavanger aan te doen. De karakteristieke huisjes nabij het centrum werden op de gevoelige plaat vast gelegd en hetzelfde gold voor de enorme cruiseboot die in de haven aangemeerd lag. Na de boodschappen voor de overige twee dagen te hebben ingeslagen, togen we snel naar ons verblijf. Echt laat maakten we het ook nu niet want op woensdag was daar de tocht naar de Preikestolen. Achteraf gezien een van de grootste hoogtepunten van onze vakantie, letterlijk en figuurlijk….
(Morgen deel II)