Toen we zes jaar geleden een hond kregen, dacht ik aan lange wandelingen door de omgeving, over het mooie platteland rondom Ulrum. Onze Max bleek echter meer een ´snuffelhond´ te zijn; hij wordt het meest blij van zoekopdrachten en speurwerk. Ooit deden we dan ook detectie bij de hondenschool. Hij weet het bakje met de geur van koffie er in, nog altijd feilloos te vinden! In een oude spijkerbroek met knopen in de pijpen, verstop ik brokjes en Max is geconcentreerd bezig om ze allemaal op te zoeken. Helemaal in z’n element!
Die lange wandelingen werden dus niet echt iets; Max is tevreden met een rondje Asingapark. Asingapark zeg je? Jazeker, die hebben we in Ulrum ook! Op de Ulrumse borg Asinga woonde ooit Evert Lewe, de vader van Johan Lewe die getrouwd was met Geertruida Alberda. Johan en Geertruida bezaten in de 17e eeuw Asinga, Ewsum en Mentheda in Middelstum. Leuk om te ontdekken hoe deze borgen en dus ook mijn oude en nieuwe woonplaats, in de geschiedenis met elkaar verbonden waren.
Maar terug naar mijn rondje park. Doordat Max bij elke grasspriet uitgebreid moet ruiken, ligt het tempo niet hoog en ben ik verplicht om ook te vertragen. Heel lastig, als je soms het gevoel hebt dat er nog zoveel ´moet´: naast een leuke baan als onderwijsassistent en het eeuwige huishouden, wil ik ook nog een leuke echtgenote, moeder, dochter, zus en vriendin zijn, tijd hebben voor hobby’s, uitjes en ga zo maar door. Voor je het weet is er weer een dag voorbij.
Maar door me aan te passen aan Max´zijn kuiergangetje, zie ik het park veranderen met de seizoenen en merk dingen op waar ik anders waarschijnlijk aan voorbij was gegaan. De eerste sneeuwklokjes die opkomen, knoppen aan de bomen, bijzondere eikels op de grond in de herfst, de mooiste paddestoelen (zelfs in juni!), grote rupsen van de pijlstaartvlinder die ook het pad oversteken…… Ik zie de jonge meerkoetjes in de gracht, hoor de koekoek, duif en specht, zie het zonlicht door de kruinen van de bomen en ruik de bloesem van de wilde roos…
En dan merk ik toch, dat ik op die plek echt even alles los kan laten, even alleen maar ´zijn´. Een beetje mijmeren en ontspannen. Genieten van de natuur dicht bij huis. Onthaasten dus. Klinkt het wat zweverig? Zo is het niet bedoeld. Ik zie het meer als ontsnappen aan de ratrace waarin we haast gedwongen worden om mee te doen tegenwoordig.
Ik geniet ondertussen net zoveel van ons rondje park als Max en kan me helemaal vinden in de woorden uit het gedicht van Tanja Helderman:
Onthaast
vertraag
ontzie
ontjaag
Bevrijd
de tijd
van dwang
en druk
en vind
jezelf in
klein geluk