Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Noteer bij deze vraag gerust Greetje Medema. Ik ben op 20 augustus 1959 geboren aan de Emmalaan in Bedum en vervolgens nooit verhuisd. Emmalaan 4 en 6 behoorden beide aan mijn ouders toe. Ik kocht eerst nummer 4, we maakten er, na een grondige verbouwing, 2 huizen van. Mijn moeder bleef wonen op nummer 6 en toen mijn moeder naar het verzorgingstehuis ging, kocht ik ook nummer 6 erbij..
Het gezin Medema bestond oorspronkelijk uit vier kinderen waarvan ik de jongste ben. Helaas zijn mijn twee broers al overleden. Mijn zus woont ook in Bedum. Mijn ouders hadden een eigen groentezaak en daar hielp ik al op jonge leeftijd mee. Helaas is mijn vader ook veel te vroeg overleden.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben ongehuwd maar geniet van een rijk sociaal leven. Het ongebonden zijn maakt dat ik kan gaan en staan waar ik wil. Ik heb de nodige goede vrienden en vriendinnen met wie ik regelmatig leuke dingen doe.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school en de MAVO in Bedum te hebben doorlopen, wist ik nog steeds niet wat te doen of worden. Wel hielp ik dus in mijn jonge jaren mijn ouders vaak mee in hun groentezaak. Ik besloot naar Groningen te gaan voor de tweejarige opleiding KVJV. De kinder- en jeugdverzorging dus maar gaandeweg kwam ik er achter dat dit het ook niet voor mij was maar ik heb de opleiding wel afgemaakt en behaalde op mijn zeventiende mijn tweede schooldiploma.
Eigenlijk wilde ik wel kraamverzorgster worden maar daarvoor was ik nog te jong. En om bij de kinderpolitie te gaan – dat leek mij ook wel wat – daarvoor was ik te klein. Ik had al een keer tegen de vriendin van mijn zus gezegd, die in Bedum bij de Amro-bank werkte, dat mocht er een keer een baantje vrijkomen, of ze dan aan mij wilde denken.
En dat heeft ze gedaan met als gevolg dat ik hier op mijn zeventiende aan het werk kon. Al met al heb ik veertien jaar in Bedum gewerkt en in de loop der jaren heb ik heel veel cursussen gevolgd. Bijvoorbeeld op het gebied van hypotheken, verzekeringen en pensioenen. En deze kennis moest natuurlijk regelmatig geactualiseerd worden.
In 1991 ben ik qua werk in Groningen terechtgekomen waar ik voor de Amro kantoorbeheerder werd. We waren er maximaal met zijn vijven en ik stuurde daar het personeel aan. Ik heb nog de kans gehad om ergens directeur te worden maar dat trok mij niet. In 1994 kwam ik in Delfzijl terecht. Daar was een districtskantoor gevestigd dat ook de inwoners van bijvoorbeeld Appingedam, Uithuizen en Winschoten van dienst was.
Dit was misschien wel mijn mooiste werktijd en dat kwam zeker ook door de leuke collega’s die ik daar had. Ik adviseerde daar voornamelijk de oudere en vermogende cliënten en kon daar van genieten. In 2010 vond er bij de ABN-AMRO een reorganisatie plaats. Door heel Nederland moesten er in mijn leeftijdscategorie en mijn functiegroep maar liefst 62% van de mensen uit en daar behoorde ik ook bij.
Natuurlijk vond ik dit ontslag op dat moment best wel erg want hoe nu verder? Maar de waarheid gebiedt mij ook te zeggen dat het sociale er steeds meer uitging en daar kwamen de targets die gehaald moesten worden voor terug. Ik heb toen vijf maanden in de WW gezeten en die tijd heb ik gebruikt om de stap naar zelfstandigheid te zetten. En zo zag op 7 maart 2011 Medema Administratie & Advies het levenslicht. Ik moest van het UWV per se op een maandag starten, anders was ik op 1 maart wel begonnen.
Dat mijn bedrijf zo’n vlucht zou nemen, dat had ik nooit verwacht. Ik ben begonnen in het voormalig pand van de Rabobank. Gonnie Smit heeft daarna de kantoorruimte van mij overgenomen. Vanaf 2018 werk ik vanuit huis. Hier heb ik ruimte genoeg voor een eigen kantoor en het bevalt mij prima zo. Ik geniet dat ik mijn eigen tijd kan invullen en dat daar de ruimte is om rustig een bakje koffie met mijn cliënten te drinken.
Onder mijn klanten zitten ook veel oudere mensen en ik vind het fijn dat ik ze in hun eigen tempo kan begeleiden. In die dik veertien jaar dat ik zelfstandig geworden ben, heb ik veel mensen mogen helpen. Dit jaar heb ik bijvoorbeeld alleen al voor 180 cliënten de belastingaangifte mogen verzorgen.
Bij oudere mensen, zorg ik dat ik op den duur een notariële volmacht ontvang zodat ik bijvoorbeeld ook het nalatenschap kan regelen. Dat vind ik dankbaar werk om te mogen doen. Het is werk wat er toe doet. En mocht het er op de een of andere manier niet meer toe doen, dan stop ik ook direct.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik ben vorig jaar begonnen met het afbouwen van mijn zaak. Door natuurlijk verloop zijn er al klanten weggevloeid en ik neem eigenlijk geen nieuwe opdrachten meer aan. Sowieso ingewikkelde zaken zijn aan mij niet meer besteed. Gelukkig kan ik ze genoeg goede alternatieven aandragen. Sowieso zal ik de nodige oudere cliënten blijven helpen, dat vind ik ook leuk om te doen.
Van verveling zal geen sprake zijn. Ik mag heel graag lezen en dan vooral boeken waarvan ik in de loop der jaren een hele verzameling heb aangelegd. Puzzelen vind ik ook leuk om te doen. Of het nu om een legpuzzel, cryptogram of sudoku gaat, ik red mij er wel mee. Ik wandel en fiets graag en ga twee keer per week naar de e-gym. Ook het vogelspotten vind ik tegenwoordig heel leuk om te doen. En jaarlijks doe ik wel enige keren Terschelling aan.
Toen de oorlog in de Oekraïne uitbrak, rees bij mij de vraag wat ik kon doen om die mensen te helpen. Het was de start van een club die sokken, sjaals, dekens en mutsen breien en haken. We zijn met zijn vijven en ik doe de wolinkoop waarna de andere breisters dit weer bij mij op komen halen. Hiervoor, en om mooie boeken te scoren, ga ik wekelijks naar de kringloopwinkel.
Vroeger was ik een fanatiek korfbalster, dat heb ik van mijn 10e tot mijn 28e gedaan. Ik was ook trainster en scheidsrechter bij de jeugd en zat in de clubbladredactie. Het clubblad, dat nog met een stencilmachine in elkaar gezet werd, kwam maandelijks uit. En ik hielp mee in de kantine. Later heb ik ook nog op tennis en badminton gezeten.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
De geboorte van mijn nichtje en neefjes. Ik heb een heel goede band met ze en ook weer met hun kinderen. Familie en vrienden/vriendinnen zijn sowieso heel belangrijk voor mij. Aan mijn werktijd in Groningen heb ik twee goede vriendinnen over gehouden waarmee ik nog steeds jaarlijks op stap ga. Zo zijn we al in Spanje en Schotland geweest. Dichter bij huis kan ook hoor want op Ameland is het bijvoorbeeld ook goed toeven. Ik hoef niet zo nodig ver weg te gaan.
En de dieptepunten?
Mijn vader overleed al op 56-jarige leeftijd aan de gevolgen van de ziekte van Kahler. Zelf was ik nog maar negentien jaar en heel ‘wies met mien pa’. Voor mij stortte toen tijdelijk de wereld in. Ik dacht dat het leven ophield terwijl die voor mij natuurlijk nog maar net begonnen was. Gelukkig ging de spreuk ‘Luctor et emergo’, ik worstel en kom boven, ook voor mij op.
Een van mijn broers is al op 38-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van leukemie. Ik was zijn beenmergdonor maar dat heeft niet mogen helpen. Mijn andere broer is ook niet oud geworden. Hij werd maar 63 jaar en overleed aan een hartstilstand.
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
Eind jaren negentig beleefde ik in Delfzijl mijn mooiste werktijd. En dat had zeker te maken met de goede onderlinge band die we als collega’s hadden. Man, wat hebben we wat afgelachen met elkaar. Toen ik op een hete dag eens opmerkte dat ik het binnen zo warm vond en dat we eigenlijk buiten zouden moeten gaan werken, keek ik na de pauze raar op. Mijn collega’s hadden mijn bureau namelijk buiten gezet en ik kon daar wel verder gaan werken. Dat soort rare fratsen haalden we onderling altijd uit met elkaar.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik ben niet van de bucketlist. ‘Pluk de dag!’, dat is veel meer mijn credo. Ik streef erna om elke avond voor het naar bed gaan te kunnen zeggen dat het een mooie dag geweest is. Ik wil heus nog wel een keer naar Canada want daar heb ik nog familie wonen. Maar dat hoeft niet op stel en sprong hoor.
Voor nu geniet ik bijvoorbeeld ook van hele lange vriendschappen. Met één vriendin is dit al zestig jaar het geval en met een ander vijftig jaar. Dat vind ik iets om te koesteren.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Dat ik niet eerder gestopt ben met het werken voor de bank waardoor ik dus eerder voor mijzelf had kunnen beginnen. Maar dat is achteraf. Het leven loopt zoals het loopt. Ik denk nog steeds voor bepaalde cliënten wat te kunnen betekenen en ben gastvrij ingesteld. De deur staat hier altijd open.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Een tien is te hoog. Daarvoor ben ik in de loop der jaren ook te veel dierbaren verloren. En ik heb bijvoorbeeld zelf twee keer een herniaoperatie en nog twee andere operaties moeten ondergaan. Dat was ook een heel proces. Maar een dikke vette acht, dat moet het qua cijfer zeker worden!
Wilt u verder nog iets kwijt?
Probeer van elke dag te genieten! En mijn twee katten mogen in dit verhaal niet ontbreken. Kareltje is vier en Bob drie. Zij horen er helemaal bij en ik kan genieten van hun begroetingen wanneer ik even ben weggeweest en weer thuiskom.