Kunt u zich even voorstellen?
Mijn naam is Gerda Reker – Wobbes en dat is ook mijn volledige naam. Ik ben op 25 februari 1959 geboren in Huize Tavenier in Groningen. Direct na de geboorte ben ik overgebracht naar kindertehuis De Helper Have in Groningen. Mijn biologische moeder ken ik maar daar wil ik niks over kwijt.
Na 9 maanden werd ik bij pleegouders gebracht in Bedum. Met mijn vader had ik tot zijn overlijden in 2001 een fantastisch goede band. Met mijn moeder totaal niet. Als ik het over mijn vader en moeder heb, dan gaat het overigens over mijn pleegouders.
In 1965, mijn vader was beroepsmilitair, werd hij uitgezonden naar Blomberg (Lippe) en we verhuisden daar naar toe. We zijn er 5 jaar gebleven en het waren de 5 mooiste jaren van mijn leven. Wat konden we daar ’s winters spelen zeg, vooral ook in de sneeuw. Maar in de zomer was het ook prachtig. Het was daar zo mooi, zo bergachtig en schitterend.
We woonden in een Nederlandse wijk, Bexten, en hadden ook een Nederlandse school, de Anjerschool. Ik kom er af en toe nog steeds. Dan moet ik weer even ruiken aan mijn 5 mooiste jaren. ‘Meine Heimat’, zeg ik dan. Daarna werd mijn vader overgeplaatst naar vliegbasis Leeuwarden en verhuisden wij daar naar toe.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben getrouwd met Tite Reker. We leerden elkaar kennen in het Diaconessenhuis in Leeuwarden en hij moest me inwerken. Dat doet hij nog steeds, haha. Dat was op 1 april 1976 en 21 april kregen we verkering. Op 14 december 1977 zijn we getrouwd. We kregen 3 kinderen, twee dochters en een zoon. Ze zijn nu 47, 45 en 42 jaar oud en wonen respectievelijk in Ulrum, Winsum en Garnwerd. Lekker dichtbij dus.
Wat is uw beroep en opleiding
Het grootste gedeelte van mijn lagere schooltijd heb ik in Blomberg doorgebracht en toen nog twee jaar in Leeuwarden. Daarna ben ik naar de MAVO gegaan en daarna naar de INAS. De stage van de INAS hield in: 6 maanden ziekenhuis, 3 maanden bejaardentehuis en 2 maanden een gezin. Daarna wilde ik dolgraag verpleegkundige worden maar dat mocht niet van moeder en toen ben ik begonnen met de opleiding voor Ziekenverzorgende in De Weezenlanden (Isalakliniek)ziekenhuis in Zwolle. Helaas moest ik er mee stoppen omdat ik zwanger was.
Ik ging weer terug naar Leeuwarden waar we zijn getrouwd en in Leeuwarden zijn de kinderen geboren. In de jaren erna ben ik thuis geweest met de kinderen en heb ik wel baantjes gehad hier en daar. Op latere leeftijd deed ik de opleiding tot ziekenverzorgende alsnog in de Twaalf Hoven in Winsum en ik ben geslaagd op 39-jarige leeftijd. Toen ben ik als gediplomeerd ziekenverzorgende in de Twaalf Hoven aan de slag gegaan gedurende 7 jaar.
In 1986 kreeg Tite een baan in het, toen nog, AZG (nu UMCG). We verhuisden naar Winsum en woonden eerst op de Schans. We kochten ons eerste huis in de Dahliastraat en zijn in 1995 naar deze woning in de Johan Dijkstrasingel verhuisd. We wonen inmiddels bijna 40 jaar in Winsum en met heel erg veel plezier.
Op een gegeven moment sprak Tite met een oud-leidinggevende in het UMCG en die vertelde dat ze met een pilot wilden beginnen met Ziekenverzorgenden. Natuurlijk heb ik direct gesolliciteerd en ik werd aangenomen. Het was de bedoeling dat één verpleegkundige de administratie ging doen en ik werkte aan het bed. Daar deed ik een half jaar verpleegtechnische handelingen. Ik werkte dus eigenlijk als verpleegkundige, alleen lekker goedkoop.
Ik heb aan mijn leidinggevende gevraagd of ik de opleiding voor Verpleegkundige mocht volgen en dat mocht gelukkig. Na twee jaar zou ik mijn scriptie inleveren maar op mijn 50e verjaardag kreeg ik een aneurysma in de hersenen, er was een groot vat geknapt. De arts zei tegen Tite, dat ik een overlevingskans had van 20% maar hij ging toch opereren. De genezing ging wonderbaarlijk goed, ik was alleen heel gauw moe.
Na bijna een jaar ben ik weer aan het werk gegaan maar ik heb ontslag genomen omdat ik niet meer bij de patiënten mocht komen want stel dat het nog eens gebeurde. Wel heb ik in september 2009 mijn Verpleegkunde-diploma gehaald.
Ik ben toen een jaar voor een uitzendbureau gaan werken en daarna nog een half jaar in het Lucas-ziekenhuis in Winschoten. Tot slot werkte ik bij de thuiszorg, van Winsum tot aan Lauwersoog. Toen kreeg ik een enorme burn-out plus twee herseninfarcten en ik had al jarenlang pijn in mijn rug. Na twee jaar ziektewet ben ik volledig afgekeurd en dat is nu 11 jaar geleden. Ik heb nog vrijwilligerswerk bij Dorcas gedaan, een prachtige kringloopwinkel op het Aanleg hier in Winsum.
Maar ook dat lukte niet met mijn hersenletsel. De kassawerkzaamheden enzovoort, waren op het laatst te ingewikkeld. Ook heb ik op internet blogs geschreven over allerlei onderwerpen. Dat vind ik heel leuk om te doen. Schrijven is, naast het lezen, een grote hobby van mij.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Ik ben over 1 jaar gepensioneerd, Tite is al 2 jaar met pensioen. Al met al heeft hij 50 jaar in de zorg gewerkt waarvan de laatste 38 jaar op de hematologie. Hij heeft daar uiteindelijk als verpleegkundige stamceltransplantaties gecoördineerd. Het pensioen van Tite bevalt hem maar matig.
Tite moet helaas erg veel voor mij doen want de rugklachten werden zo erg dat mijn benen er ook mee ophielden en het blijkt dat ik een vernauwing in mijn rugwervel heb en de zenuwen komen dan in de knoei. Ik wacht op een operatie maar het gaat allemaal erg langzaam. De laatste 4 jaar zie ik het ziekenhuis veel te vaak.
We hebben 5 kleinkinderen van 25, 21, 19, 17 en 6 jaar en er is een achterkleinkind onderweg dus God zorgt ontzettend goed voor ons. Ook lees ik ontzettend veel. Thrillers, romans en zo nu en dan wat tijdschriften.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
Allereerst mijn tijd in Blomberg. Vervolgens het feit dat ik in Leeuwarden Tite heb mogen ontmoeten. En daarna natuurlijk de kinderen en kleinkinderen. En dat ik toch uiteindelijk mijn diploma Verpleegkundige heb behaald op mijn 50e. Daar ben ik zo trots op!
Wat zijn uw dieptepunten?
Op de jaren in Blomberg na heb ik een verschrikkelijke jeugd gehad met mishandelingen, vooral geestelijk. Gelukkig was mijn vader mijn grote steun en toeverlaat. Hij heeft het ook nooit geweten. Natuurlijk, mijn gezondheid is ook een dieptepunt.
Alle jaren van groot verdriet en zorg hebben we overleefd maar vraag niet hoe. Alle mensen zeiden: ‘houdt het bij jullie nou nooit eens op? Het blijft maar doorgaan’. Gelukkig dat we ons geloof hebben. Samen met onze God, onze liefde voor elkaar en humor. Als je geen humor hebt, berg je dan maar.
Heeft u nog anekdotes of mooie verhalen?
Onze allereerste vakantie naar Karpathos in Griekenland was de allermooiste. We komen nu al 26 jaar in Griekenland en hebben veel eilanden gezien maar die eerste is de mooiste. Ik had enorme vliegangst maar die was zo voorbij. Op Karpathos sprak ik steeds dezelfde woorden: ‘Dat wij hier mogen zijn, dat is toch geweldig!’
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik zou dolgraag een keer naar New York willen maar zolang Trump aan de macht is, laat ik dat wel.
Waar heeft u spijt van in uw leven?
Alleen dat ik soms in mijn diepste ellende een verkeerde keus heb gemaakt maar dat is zolang geleden. En ik wil er verder niks over kwijt.
Wat voor cijfer wil u uw leven geven?
Op dit moment een 7.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Dat we als mensen ontzettend blij en dankbaar moeten zijn met onze Vrijheid want iets zegt me dat deze vrijheid hier in Nederland niet oneindig is.