Het is weer een ouderwetse maandagmorgen, even voor achten. Met frisse moed begin ik aan dit nieuwe verhaal in de wetenschap dat ik zo eerst de oude doos weer moet induiken. Want al ben ik inmiddels ruim twaalf jaar bezig met bert-koster.nl, nog steeds word ik verrast cq. overvallen door gebeurtenissen die ik nog niet eerder meegemaakt hebt.
Zo is dit de tweede week achter elkaar dat ik de lezers geen nieuwe gastcolumn aan kan bieden. Opnieuw kreeg ik dit weekend een berichtje met de mededeling dat het de beoogde gastcolumniste helaas niet gelukt is om wat te schrijven. Dat is altijd jammer maar nooit onoverkomelijk. Ik duik derhalve met alle liefde die oude doos weer in maar prefereer toch liever een nieuwe bijdrage qua gastcolumns, mocht u hierover twijfelen.
Ik pak de agenda er eerst maar even bij en tel het aantal weken tot de vakantie. Het is nauwelijks voor te stellen maar over exact acht weken, ijs en weder dienende, zitten de vrouw en ik (bijna) in Noorwegen. Dat lijkt nog heel ver weg maar is inmiddels o zo dichtbij. Wel iets om ons op te verheugen natuurlijk. Want uit de verhalen en geziene beelden gaan we een prachtig mooi land tegemoet. Misschien wel het mooiste land van Scandinavië, de regio in Noord-Europa waar het qua toerisme steeds drukker wordt.
Een dezer dagen legt de vrouw de laatste hand aan haar scriptie en hopelijk zit binnenkort haar zesjarige schoolcarrière richting het felbegeerde HBO-diploma erop. Wie had dat in 2019 kunnen bevroeden? Toen zaten we qua vakantie in België en sijpelde daar het bericht binnen dat het winkelbedrijf waarvoor ze werkte failliet was.
En waar één deur dicht gaat, gaan nieuwe open. Ze schreef zich net na de deadline in voor de opleiding ervaringsdeskundige en vond gelukkig in Stadskanaal al snel een stageplek én creëerde alras aldaar haar eerste werkplek in de zorgrichting. Na drie jaar werd de MBO ingeruild voor de Hanze en ze wisselde ook van baan. Met enig geluk is ze over enige weken daar waar ze vroeger zo graag wilde staan. Niet meer verwacht maar met ongelooflijk veel veerkracht toch gekomen.
Of verkoop ik nu de huid zonder de beer te hebben geschoten? Want terugkijkend op enerverende voetbaldagen leert dat ‘it ain’t over till it’s over’ maar weer eens opging. Met terugwerkende kracht kan ik achteraf stellen dat ik maar wat blij was dat ik woensdagavond aan het werk mocht en dus de dramatische ontknoping in de Euroborg gemist heb.
Daar waar Ajax in de 99e (!) minuut zijn Waterloo vond en kon fluiten naar de landstitel. Die ging immers naar Eindhoven en wel dankzij een winnende doelpunt in de 99e (!) minuut een week eerder in Rotterdam. Als ik dit verhaal over een jaar nog eens keer teruglees dan zal ik mij ongetwijfeld afvragen of dit echt gebeurd is. Maar gezien het feestgedruis in het zonnige zuiden is dit daadwerkelijk het geval geweest.
Of ik nog bijzondere doelstellingen heb ik in de laatste weken voor de zomerbreak? Allereerst prepareer ik mij mentaal op de eerste vroege fietstocht van dit jaar. Volgens mij moet dit woensdag nog net kunnen alvorens een mindere periode qua weer aanbreekt. Als vanouds doe ik hierbij Hogeland-West het eerst aan in de hoop dat dit een mooi verhaal oplevert voor de adverteerderspagina van OVHW.
En ergens hoop ik voor juli nog twee nieuwe adverteerders aan het adverteerdersfront toe te mogen voegen. En dat naast de nieuwste aanwinst in Winsum die ik volgende week mag presenteren. Daartegenover staat ook het stoppen van twee adverteerders die hun naam lange tijd aan de website verbonden hebben, eentje zelfs vanaf het prille begin.
Maar hé, aan alles komt een eind natuurlijk. Daar moet je niet te dramatisch over doen. En daarbij mochten de mannen van 45+ in Kantens vrijdag zelfs nog een mooi en bescheiden feestje vieren. Want door een 2-0 zege, een 1-1 gelijkspel en een tegenstander die niet op kwam dagen, werden we zelfs kampioen van de eerste klasse, poule 24. Een poule bestaande uit slechts vier ploegen maar hé, toch voelde het goed na het laatste fluitsignaal want dit overkomt je niet vaak meer hoor op je oude (voetbal)dag.
En dus werd deze titel bescheiden gevierd. Geen uitbundige polonaises maar gewoon gezellig nippend aan een flesje bier terwijl zanger Koen Kruit nog maar een keer de microfoon in de hand nam in Kantens. En met deze terugblik heb ik mij zo rond 08.15 uur al weer lekker een nieuwe werkweek ingeschreven. En dat zonder zelfs het Eurovisiesongfestival aangestipt te hebben. Geen Waterloo-gevoel in elk geval voor onze Claude. Maar ook geen afgang gelukkig in Europa en onverkwikkelijke taferelen zoals een jaar eerder. Een lekker gevoel alvorens de oude doos in te duiken…..