Wanneer ik er op deze tweede april eens goed voor ga zitten, zijn we het tweede kwartaal van 2024 al weer ingeknald. Het eerste kwartaal gaf absoluut de nodige hectiek en dynamiek. Ook genoeg vermaak maar zeker ook het nodige verdriet. Met pa zijn overlijden op zondag 14 januari als absoluut dieptepunt natuurlijk. Het moment waarvan je wist dat het niet lang meer zou duren maar toch nog langskwam als een dief in de nacht.
Het leven nam vrij snel zijn normale gangetje weer aan. Zo gaat dat immers. Een week na pa zijn heengaan, was hij reeds begraven en ook zijn kamer ontruimd. Niet snel daarna kende kamer 208 van Wiemersheerd een nieuwe bewoner. Een rare gewaarwording voor broer en schoonzus dat ze niet zo maar eventjes meer naar binnen kunnen lopen om te zien hoe de oude man de nacht verteerd heeft. Maar ook voor ons zijn de wekelijkse tripjes naar Loppersum definitief verleden tijd….
De gedenksteen op het dubbelgraf van pa en moe is inmiddels herplaatst. Jarenlang stonden alleen moeke haar levensjaren vermeld. Daar zijn die van pa bijgekomen. Jaarlijks ging ik nog wel een keer met hem langs het graf. Ik vermoed dat hij dan zelf ook wel eens gegokt heeft over het jaartal dat onder zijn naam zou verschijnen. Het bleek uiteindelijk 2024 te zijn.
Bij het leeghalen van zijn kamer, passeerden ook talrijke fotoboeken onze handen. Besloten werd dat die in toerbeurt de kinderen bij langs zouden gaan die dan die kiekjes eruit konden halen die voor hen een dierbare waarde en herinnering geven. Zelf ben ik de afgelopen week nog op zoek geweest naar de brief die pa geschreven heeft toen Miranda en ik een geregistreerd partnerschap aangingen. Die vond ik zo ontroerend. Maar ik kan hem op de een of andere manier niet terugvinden. Hij lag in elk geval niet op die plek waar ik hem verwacht had.
Gelukkig hebben we de foto’s nog. Het lange paasweekend gaf de tijd om een twintigtal fotoboeken door te bladeren en uiteindelijk heb ik een veertigtal foto’s uitgezocht. Vaak sta ik er zelf bij op, veel hiervan stammen nog uit mijn heel jonge jaren. Van de tijd dat mijn ouders een winkel hadden, weet ik helemaal niets meer. Dat is misschien maar goed ook want daardoor kan ik mij niets herinneren van het trauma die ik op driejarige leeftijd opliep.
Al dansend op de stoel, viel ik voorover. En wel precies op de hoek van de diepvries die in de winkel stond. Wat een bloedbad is dat geweest. Mijn vader moest mijn armen vasthouden, mijn moeder mijn benen en vervolgens begon dokter Van der Spek, of Verhagen?, te naaien met naald en draad om het grote gat in mijn voorhoofd te dichten. Dit litteken is overigens nog steeds zichtbaar…
De eerste foto waar we met zijn drieën opstaan, mijn ouders en ik, stamt uit 1976 en het viel mij op dat pa er toen slecht uitzag. Waarschijnlijk was de stress van de plotselinge sluiting van de winkel nog niet verteerd. Maar daarna ging ik voor de vrolijker foto’s. Want zeker in hun latere jaren hebben ze bijzonder genoten. Van mooie vakantietrips bijvoorbeeld naar bijvoorbeeld Amerika en Canada. En naar Schotland, Noorwegen, Oostenrijk en Normandië.
Maar ook mooie vakantiekiekjes vanuit de omgeving van Groet doen het goed bij mij. Daar werden eind jaren zeventig hun eerste vakanties doorgebracht. Voor die tijd was er voor vakantie immers nooit tijd want de winkel moest bemand worden. Ook heb ik nog wat foto’s gesnaaid van pa zijn mooie groentetuin, vijvertje en kas achter het huis. Wat heeft hij daar een uren doorgebracht. En op den duur was daar voor het huis een emmertjeszee vol met fucksia’s en cactussen, ook zo’n plotselinge bevlieging.
Pa zijn aquarium mag niet ontbreken. Om de vissen te voeden, toog hij vaak met zijn schepnetje naar de gracht rond Ewsum om watervlooien te vangen. Dat leverde mij op den duur de bijnaam Meester Prikkebeen op. Veel van die vlooienbekers verdwenen in de vriezer. Naast tal van ingevroren groentes uit de tuin. Een foto van pa met zijn verrekijker heb ik ook uit een fotoboek getrokken want wat trok hij er vaak met de fiets op uit om bijvoorbeeld in Oosterburen de mooiste kiekjes te maken na eerst de omgeving met de verrekijker gescreend te hebben.
Dat waren inderdaad de mooiere jaren en daar heb ik dus de meeste foto’s van verzameld. Ook al omdat het de tijd was dat ik zelf van een onschuldig kind via een rustige puber naar een veel stappende jongvolwassene uitgroeide die in 2000 het ouderlijk huis verliet. Gepokt en gemazeld was ik nog lang niet maar wel had ik een koffer vol met goedbedoelde adviezen en wijze levenslessen in mijn achterhoofd opgeslagen.
Het was mooi om nog even door de fotoboeken te wandelen. Moeke op het Wietwerdermaar aan het schaatsen bijvoorbeeld en pa ergens aan het zwemmen. Kiekjes waarbij de lach voorop staat en een vleugje weemoed niet vergeten wordt. Those where the days! We gaan moedig voorwaarts mensen, moedig voorwaarts….