Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Astrid Ingrid Wevers is ook mijn volledige naam. Ik ben op 13 januari 1957 geboren in Yallourn, Australië. Ik heb nog twee zussen en een broer. In de tijd dat we in Australië woonden, greep mijn vader op werkgebied alles aan. Zo heeft hij bijvoorbeeld op een kippenboerderij gewerkt. Terug in Nederland werd hij calculator bij de PTT. Mijn moeder was verpleegster, maar werd, eenmaal weer in Nederland, fulltime moeder.
Ik ben op mijn vierde in Nederland komen wonen en heb het grootste gedeelte van mijn jeugd in de stad Groningen doorgebracht waar ook de roots van mijn moeder lagen. Mijn vader was een echte Tukker en kwam uit Hengelo. Ik heb in mijn jongere jaren veel rondgezworven en daarbij bijvoorbeeld Nijmegen, Delft en het Friese Makkum aangedaan.
Zo rond mijn 25e ben ik in Kruisweg terechtgekomen, daar heb ik vijf jaar gewoond. En inmiddels woon ik al weer 37 jaar met veel plezier aan de Hoofdstraat in Pieterburen. Plannen om te verhuizen of te emigreren zijn er altijd wel geweest, ik heb het gevoel overal wel te kunnen aarden.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben vijftien jaar geleden een geregistreerd partnerschap aangegaan met Wim Finkers, de man die ik al ruim 37 jaar ken. Hij is in Groningen geboren en heeft zijn jeugd in Puerto Rico gewoond en heel wat jaren in Amerika doorgebracht. We hebben zelfs gezamenlijk op de HAVO in Groningen gezeten. Ik heb hem wel zien lopen, hij mij niet, haha.
Ik heb Wim leren kennen in de kroeg van zijn vader in Groningen vlak nadat mijn vorige vriend was overleden. Enige maanden na onze kennismaking besloot hij vanuit de stad spontaan een taxi te nemen naar Kruisweg waar ik toen nog woonde en hij is nooit meer weg gegaan.
Wat is uw voormalig beroep?
Vroeger wilde ik van alles worden. Ik was goed in atletiek in de onderdelen hoogspringen en kogelstoten en werd zelfs geselecteerd voor de Nederlandse ploeg in Papendal. Een beroepentest wees uit dat ik geschikt zou zijn voor radiomonteur of fietsenmaker, maar zelf wilde ik rechter worden. Of handenarbeid- of sportlerares, dat leek mij ook wel wat. Of de politiek in.
Toen ik in Makkum woonde, ben ik een opleiding gaan volgen tot schoonheidsspecialiste. Ik ging met de bus naar Alkmaar elke week, een hele onderneming. Vervolgens twee keer een half jaar gewerkt in salons in Leeuwarden maar dit was het toch niet voor mij. Ik ging handenarbeidles geven op een lagere school in Makkum, dit heb ik een aantal jaren met veel enthousiasme gedaan.
De ‘Stichting SOS voor huisdieren’ kwam op mijn pad. Een stichting voor het opvangen en herplaatsten van honden en katten. Hier heb ik mij al met al ruim tien jaar voor ingezet. Met veel plezier en ook heel veel verdriet natuurlijk want je maakt wat mee! Ook zelf heb ik nog een eigen stichting gehad, de Stichting Afstanddier. Toen ik stopte met de opvang had ik nog 14 katten in huis en vijf honden. Ik besloot dat ze mochten blijven.
Naast mijn werk in de dierenopvang ontwikkelde zich ook een ander talent: gitaarspelen en zingen. Eerst puur alleen voor de hobby en jaren later, toen ik inmiddels in Kruisweg woonde, beroepsmatig, vooral als straatmuzikant.
Tijdens een optreden in Café De Pool in Eenrum leerde ik Paul van Gelder kennen. Hij woonde toen nog in Kruisweg en werkte als radioman in Hilversum. We zijn samen op gaan treden en speelden hierbij allerlei Amerikaanse folksongs en dat voor 150 gulden per avond met zijn tweeën waarbij we van 22.00 tot 04.00 uur optraden met ons duo. Meerstemmig en superzuiver. Van huis uit was ik gewend om met mijn moeder meerstemmig te zingen. Dus met Paul ging me dat heel goed af. We werden steeds beroemder en traden al gauw meerdere keren in de week op. We traden ook als band op met meerdere muzikanten erbij.
Toen Paul verhuisde, leerde ik iemand uit de animatiewereld kennen die voor allerlei feesten en partijen werd geboekt. We hebben het nu over de jaren negentig. Ik ging samen met hem optreden en mijn eerste rol was die van een zwerver die de tafels langsliep en daarbij bijvoorbeeld sigarettenpeukjes uit de asbakken haalde en rechttrok om te kijken of het nog de moeite waard was om zelf op te roken. En aan de op het bord liggende karbonaadjes van de gasten ging kluiven. De eerste keer was natuurlijk hartstikke eng maar ik raakte mijn schroom steeds meer kwijt en leerde allerlei typetjes spelen. Voor zo’n optreden kreeg ik 300 gulden per half uur, dat was andere koek inderdaad dan de countrymuziek. Ik bleef de animaties er altijd naast doen, in allerlei typetjes.
Het werden drukke jaren want eind jaren tachtig ontstond de ‘kroeg en straatband Pieterburenoverlast’. Een vrolijk trio, waarmee ik succesvol door het hele land trok met een mix van straattheater, cabaret en liedjes. Later ben ik naast PBO een ander trio gestart met twee theatervrouwen, Dom & Blond. We traden vijf keer in de week op, vaak 2 of 3 keer per avond, in Nederland en België, maar ook in Duitsland en Denemarken. We hadden een verrassingsact van 45 minuten.
De Heidedoosjes was een gelijksoortige act vol met humor, sketches en liedjes. Op een festival werden we eens aangekondigd als De Heideroosjes met een volle tent tot gevolg. Even slikken en dan toch de hele set blijven, iedereen met aanstekers in de lucht en hard meezingen!
Zo ongeveer halverwege de zeroos, zo rond 2006 dus, ontstond mijn alterego Gre Parelmoer als toilet- en ontvangdame. Van lieverlee ging ik als Gré bij de toiletten ook wel es een liedje zingen. Als Duo Gré en Annie groeiden we uit tot een podiumact en toen werd ik in Pieterfburen gevraagd door het waddengenot om solo te komen optreden voor wadloopgroepjes. Doodeng vond ik het, in m’n eentje brrrr, maar het werd een groot succes. Het was en werd het begin van mijn hoogtepunt als artiest, daarover later meer.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
Heel goed, ik heb er veel zin in. Ik sta nu een beetje op een keerpunt in mijn leven. Sinds december vorig jaar ben ik officieel met pensioen. Tijdens de rondleiding door het huis heb je kennis kunnen maken met mijn fotografiepassie. Ik fotografeer op locatie maar ook in mijn eigen studio aan huis. Vooral mensen, dieren en de natuur en kan daarbij eventueel gebruik maken van allerlei verkleedspullen. Ik fotografeer al vanaf mijn 8ste jaar, het zit echt in m’n bloed. Momenteel exposeer ik met mijn natuurfoto’s in het gebouw van het Groninger Landschap ‘Waddenkust’ in Pieterburen. Samen met Paul Bos en Piet Bijma, twee andere natuurfotografen.
Daarbij geef ik schilderlessen en ik schilder zelf ook. Ik ben ook schrijfster, tot voor een paar jaar terug schreef ik columns voor allerlei artiestenbladen maar ook voor het glossy maandblad ‘Onze Hond’. Dit leidde uiteindelijk zelfs tot de uitgave van mijn eerste boek ‘Spuug’. Wim en ik zitten nu in een reislustige fase. We trekken er graag en vaak op uit met onze camper. Zo zijn we in december naar Zweden geweest en komen we net uit Polen.
Volgende week gaan we naar Oostenrijk maar ook dat is werk gerelateerd. Ik ben namelijk fokker van IJslandse Honden en zo zijn Wim en ik ook verhuizers geworden, een soort taxi zeg maar, voor pupjes. We gaan deze maand twee pups van dit ras uit Oostenrijk ophalen en naar hun nieuwe baasjes in Nederland brengen. Zelf hebben we ook drie van deze mooie Poolhondjes.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
POPSTARS. Dat is echt wel HET Hoogtepunt uit mijn leven. Wat was dat een fantastische ervaring! Met mijn alter ego Gre Parelmoer deed ik mee aan Popstars, het talentenjachtprogramma die van 2008 tot 2011 door de SBS werd uitgezonden. De jury bestond onder andere uit Maurice Wijnen, Henk-Jan Smits en Patricia Paay. Ik werd uitgenodigd voor een auditie en moest mij al om 07.30 uur in Hilversum melden.
Ik zat in de auto al helemaal in mijn rol als Gre Parelmoer en werd bij aankomst reeds gefilmd. Het optreden was net zo hilarisch als legendarisch en ik mocht door naar de volgende ronde. Ik was in shock, ik had dit nooit verwacht. In de tweede ronde mocht ik een lied van Ilse de Lange zingen en kon ik laten horen dat ik ook echt goed kon zingen.
Uiteindelijk leverde mij dit optreden de zesde plek op in de ‘25 meest Hilarische Kandidaten aller tijden’/Internationaal van dit SBS-programma. Al gauw werd vervolgens het nummer ‘Dikke Paling’ opgenomen. De clip hiervan is in Zoutkamp geschoten. Ook het winnen van de carnavalsbattle bij Carlo en Irene in 2013 mag bij deze vraag niet ontbreken.
En de dieptepunten?
Het overlijden van mijn eerdere partner aan kanker na een ziekbed van drie jaar. Ik was zelf ook dertig toen hij op dertigjarige leeftijd overleed. De laatste weken troostte hij ons in plaats van andersom. Bang om dood te gaan was hij niet. Hij was vol vertrouwen in wat komen ging. Sinds die tijd ben ik niet meer bang om dood te gaan.
Mijn vader overleed na een fietsongeval waarbij hij aangereden werd door een auto. De dag erna overleed hij en ik heb hem niet meer levend gezien. Ik was toen 24 jaar en ook dit heeft mij erg aangegrepen.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ik ben een zondagskind. Zo voel ik me en dat ben ik ook. We zijn momenteel heel reislustig en we zien wel waar we met onze camper, kort voor de coronaperiode aangeschaft, terechtkomen. Ik heb nog lang niet alles beleefd. Nog een paar leuke videoclipjes maken met Gre Parelmoer. IJszwemmen in Noorwegen en daar een komische clip van maken! We zitten al een tijdje te broeden. Of meer boeken schrijven. Over onze Bed & Breakfast ‘Koningin van Pieterburen, over mijn leven als artiest, over onze reizen…
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Het leven heeft mij veel gebracht en ik had als jong meisje nooit verwacht dat het leven zich zo voor mij zou gaan ontwikkelen. Ik kan dan ook niet zeggen dat ik ergens spijt van gehad heb.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Het gevoel een zondagskind te zijn leidt tot het huidige cijfer twaalf. Hoewel het leven dus ook zijn keerzijden gekend heeft.
Wilt u verder nog iets kwijt?
In mijn jonge jaren trok ik mij het hele wereldleed aan. Dat heb ik nu gelukkig niet meer want ik kan er toch geen verandering in brengen. Wel probeer ik in mijn directe omgeving het mooie uit te stralen. Dan ga ik bijvoorbeeld met cavia’s en kleurrijke bloemen in het haar op pad om boodschappen te doen. Daar word ik in de winkel dan weer op aangesproken met de nodige complimenten tot gevolg. Dat geeft dan best wel een goed gevoel….
Meer weten over Astrid? Zie dan deze linkjes: www.koninginvanpieterburen.nl / www.frahalendi.nl / www.astridweversphotography.com / www.gre-parelmoer.nl