Vrijdagavond was weer eens zo’n avond vol met gezelligheid, kneuterigheid in de goede zin des woord en een vleugje nostalgie. Dat laatste zat hem in zo’n ouderwetse telefoon. U weet wel, zo eentje met draaischuiven waarmee je dan eerst acht en later tien nummers weg moest draaien om iemand aan de lijn te krijgen. Vroeger in mijn jonge jaren, hadden we er thuis ook zo één, in grijs formaat uiteraard.
Later werd 0595-1354 omgedoopt in 0595-551354, dubbel 5 extra inderdaad, en de grijze ingeruild voor een zwarte met druktoetsen. Toen ik in 2000 naar de Berkenlaan verkaste was daar een kleiner exemplaar met druktoetsen en een oplaadstation. Toen kun je met een gerust hart met toestel en al door het huis lopen. Pas in 2009 werd in huize Koster het eerste mobieltje getraceerd. Ik liep en loop wat dat betreft qua stand der techniek nooit voor de muziek aan.
Tegenwoordig kun je in het beeldschermpje al zien wie contact met je wil hebben. En staat degene die je moet bellen in de contactenlijst dan is één druk op de knop vervolgens genoeg om hem of haar aan de lijn te krijgen. Wat een evolutie maakt de hele techniek toch door. En wij moeten wel mee in de vaart der volkeren. Daarom is zo’n ouderwets avondje volkstoneel vaak ook zo leuk.
Waar ik was? In het vernieuwde dorpshuis te Wietwerd natuurlijk waar de Westerwijtwerder Amateur Toneelvereniging WAT hun jaarlijkse klucht speelde. ‘Betje Boeskool’ heette het stuk vol met hilariteit en komische situaties. Klaas Vegter maakte er onlangs op Noord tijdens Expositie Grunnen al reclame voor, zo zag ik dit weekend toen ik de uitzending over Boerdam nog even terug zag op Noord. Om de gezellige avond af te maken was daar aan het eind van de avond nog zo’n ouderwets gezellige tombola vol met mooie en minder mooie prijzen.
U leest het al weer, het weekend werd goed besteed. Waarbij de zaterdagavond voor het eerst in lange tijd zelfs bestond uit een ouderwets avondje bankhangen. En dat was op zich niet verkeerd want op de een of andere manier hakte het helftje tegen NEC Delfzijl er zo in dat ik zelfs zondags nog zo iets had van: ‘Wordt het niet tijd om te stoppen Betje?’. Daarbij verloren we ook nog eens met 1-3. De euforie van de vorige thuisoverwinning was dus snel weer verdwenen. Gelukkig smaakte het kratje troost na afloop er niet minder om.
Normaal zou ik die stijfheid in de beentjes er zondags met de wandelclub uitgelopen hebben maar helaas, het was de hele dag pokkenweer. De vrouw liet zich hier middels een rondje Kantens niet door ontmoedigen maar ik ben het huis bijna niet uitgeweest. Een beetje zwak inderdaad, dat geef ik nu zittend voor de PC ook grondig toe. Maar het bankje lag lekker en her en der pikte ik nog wat voetbalwedstrijdjes mee via ESPN.
Nog even terug naar de kneuterigheid en de nostalgische verhalen. Vroeger, in het begin van mijn websiteperiode, mocht ik hier zo graag over schrijven. Over mijn jonge jaren op school, de eerste stap- en vakantieavonturen en de eerste kalverliefdes. Gelukkig staan die verhalen nog steeds online. Vaak zonder foto’s ter opsmuk want toen ik een keer een forse boete kreeg voor een foute foto heb ik in een kleine tien uur tijd zo’n beetje alle kiekjes bij de oude verhalen verwijderd.
Misschien zou het wel wat zijn om al die verhalen op te pimpen en opnieuw in de spotlights te plaatsen. Met op actueel de uitleg waarom het verhaal voor mij zo speciaal is en wat het in mij losmaakt waarna je via het linkje door kunt schakelen naar het verhaal uit een recentere oude doos. Want ik heb natuurlijk al zo’n rubriek op de website staan, vol met verhalen uit de tijd van voor het hele websitegebeuren. Misschien een mooie invulling voor de dinsdag wanneer er een keer geen commerciële input is. Toch iets om over na te denken, ducht mie.
Zover is het de komende weken in elk geval nog niet. Deze week op dinsdag aandacht voor het goede doel en volgende week kan een kersvers nieuwe middenadverteerder met volle egards gepresenteerd worden. En wie weet wat maart allemaal te bieden heeft. Mooie jubileumactiviteiten bijvoorbeeld van de voetbalclub en daarna is het alweer Sunsationtijd. Maar eerst wacht ons nog één februariweekend en die wordt door een kaartavondje bij de vv en een etentje in Hotel ’t Gemeentehuis waarschijnlijk goed besteed en verteerd.
En zo hebben we op deze druilerige maandagmorgen weer iets om naar uit te kijken. Altijd goed om de moeilijke eerste uurtjes van de week op deze manier weg te drukken. Een drukke en gevarieerde week vol met afspraken. Maar daarover volgende week wellicht meer….