Het is juli 1988 als 2 mannetjes van bijna 6 zich aanmelden bij de plaatselijke voetbalvereniging. Het Nederlands Elftal is net Europees Kampioen geworden. Officieel moeten ze 6 zijn om te mogen voetballen. Maar ze zijn niet meer te houden, en dus mogen ze alvast meetrainen. Als het nieuwe seizoen begint zijn ze oud genoeg om ook te mogen voetballen.
Ze kunnen niet wachten, want ze willen de nieuwe Marco van Basten en Ruud Gullit worden. Of anders Ronald Koeman, dat is ook goed. Ze beginnen in de F-junioren. Dat heet tegenwoordig de JO7. De leiders van het tweetal hebben bijnamen als stripfiguren. Kraai en Spek werden ze genoemd. De eerste stappen in de voetbalcarrière zijn gezet.
De ene blijkt al snel een sterke, balvaste middenvelder met een groot loopvermogen. De ander een kleine, pijlsnelle spits die makkelijk scoorde. De 2 vonden elkaar blind, als de ene een actie maakte wist de ander al waar de bal heen moest of andersom. Bloedfanatiek en niet tegen hun verlies kunnen. De juf wist maandagochtend al of er was gewonnen of niet. Want alles moest op maandag nog nageanalyseerd worden.
Voor deze jongens was het Nederlands Elftal de allerbeste ploeg ter wereld. Zij wisten toen nog niet dat Nederland na deze prijs nooit meer iets zou gaan winnen. Ik moest hier afgelopen zaterdag aan denken toen ik als jeugdcoördinator bij de JO7 stond te kijken. Voetbal in zijn puurste vorm. Nog geen tactiek of posities. Gewoon waar de bal is, daar is iedereen.
Vaak geen idee wie de tegenstander is. Toen een moeder van een van de pupillen aan haar zoontje die wissel stond vroeg wat de stand was, reageerde hij met “1-0 voor de Jumbo’s”. De tegenstander van vandaag speelde namelijk met de plaatselijke supermarkt op de rug.
Misschien wordt het voor deze generatie ook wel weer een gouden zomer. De voortekenen zijn in ieder geval goed, want er zijn een aantal overeenkomsten met het elftal van 1988. Het EK is ook nu weer in Duitsland. De regerend wereldkampioen is Argentinië, die aan de hand van de beste voetballer van de wereld kampioen werd. Zowel in 1986 als in 2022.
PSV is in de Nederlandse competitie ongenaakbaar. In 1988 wonnen ze zelfs de Europacup 1. Nederland had ook toen een aantal slechte jaren achter de rug. Kortom, als de geschiedenis zich herhaalt dan wordt 2024 net zo mooi als 1988.
En de jongetjes van 6 uit 1988? Ze gingen van de F’jes naar de E’tjes, waar ze onder leiding van hun vaders kwamen te voetballen. De een werd voor Ajax en de ander voor Feyenoord. In de D-junioren gingen ze voor het eerst op een groot veld voetballen. De spits stond inmiddels linksbuiten en de ander nog steeds op het middenveld.
De een bleef ook in hogere elftallen op het middenveld. De ander schoof steeds verder na achteren, om uiteindelijk als laatste man te eindigen. Altijd het mondje vooraan tegen alles en iedereen. Voornamelijk tegen scheidsrechters en leiders. De chemie tussen beiden bleef altijd wel bestaan. De nieuwe Van Basten en Gullit zijn ze echter niet geworden. Maar dat was geen ramp, want ze speelden bij de beste en mooiste amateurclub van Nederland.
Toen het moment kwam dat ze naar de senioren moesten, ging de een wel door en de ander stopte. Ze voetbalden daarna nooit meer samen. Beiden speelden nog wel in de senioren, maar niet meer bij dezelfde elftallen. Het zijn inmiddels veertigers geworden. De een speelt op vrijdag met de 35+ in zijn huidige woonplaats. En zaterdags als leider bij z’n kroost langs de lijn. De ander speelt in de kelderklasse van het voetbal. En na 60 minuten is vaak de pijp al wel leeg.
Als jeugdcommissie-lid van de VV, zie ik ook anno 2024 kinderen die aan het begin staan van hun voetballeven. En ik hoop dat ze net zo veel van het spelletje houden of gaan houden als ik deed en nog steeds doe. Ook ik ben jarenlang jeugdleider geweest en heb geprobeerd het spelplezier boven alles te plaatsen.
Als een kind plezier heeft in zijn hobby, is dit belangrijker dan of ze winnen of verliezen. Maar dat is bij mij ook pas laat doorgedrongen. Ik speel nu in de krochten van het amateurvoetbal en zou het voor geen goud willen missen. Ons elftal was aan het begin van het seizoen bijna ter ziele gegaan.
Dankzij een hoger elftal kunnen wij echter nog steeds onze wedstrijden voetballen. Afgelopen weekend stond ook ons jaarlijks trainingskamp op het program. Dit is ontstaan nadat we in 2016 per ongeluk kampioen zijn geworden. En we de overtuiging hadden dat toen op Schier de basis werd gelegd. De bezetting is in de loop der jaren constant veranderd, maar de gezelligheid was er alle jaren.
Ik stel mijzelf weleens de vraag, waarom voetbal je nog? Het antwoord is vrij simpel. Omdat ik diep van binnen nog steeds dat mannetje van bijna 6 ben, die in 1988 lid werd van de plaatselijke voetbalvereniging.