Karen Poelstra heeft in Bedum weinig toelichting nodig toch? Velen kennen deze trotse moeder van twee zoons als eigenaar van Steakhouse De Kleine Munt in Termunten en van haar betrokkenheid bij de Bedumer Winterloop. Daar kwam in 2023 na 9 edities een eind aan en dat gaf Karen de kans om na te denken over de invulling van extra vrijgekomen vrije tijd. Dat dit aan vrijwilligerswerk op moest gaan daar was geen discussie over mogelijk want ze vindt het belangrijk om belangeloos iets voor de maatschappij of een ander te doen.
En toen ze in een talkshow broer Michel van de in 2020 overleden veelzijdige Marc de Hond over de Stichting Komma hoorde praten werd ze nieuwsgierig. Via de website www.stichtingkomma.nl kwam ze meer over de organisatie te weten. ‘Wij gaan naar ouders toe die niet lang meer te leven hebben om hun levensverhaal op beeld vast te leggen voor hun jonge kinderen door middel van een mooi gefilmd, uitgebreid interview. In ongeveer anderhalf uur bespreken we het leven, beginnend bij de vraag ‘waar ben je geboren?’ en eindigend met een levensles die je aan je kind(eren) wil meegegeven. Doordat al deze herinneringen en verhalen, de stem, de mimiek, de lach worden vastgelegd kunnen ouders voortleven en wordt er symbolisch een komma, in plaats van een punt achter hun levensverhaal gezet.’
Karen was direct geïnteresseerd: ‘Zelf ben ik mijn beide ouders en mijn zusje veel te vroeg kwijtgeraakt. Ik heb kanker gehad en ik herken bepaalde vragen bij mijn oudste zoon die zijn vader plotseling kwijtraakte. Die ervaringsdeskundigheid wilde ik graag inzetten en ik besloot Stichting Komma een mail te sturen. Nog diezelfde middag werd ik gebeld en zo is het balletje gaan rollen.’ Inmiddels is Karen één van de interviewers die meehelpt het levensverhaal van ongeneeslijk zieke mensen vast te leggen.
Hiervoor is ze eerst twee keer mee geweest met een ander Komma-team om te kijken wat een en ander inhield. Daarna mocht ze medio 2023 onder begeleiding van een cameraman en een ervaren interviewster zelf haar eerste gesprek voeren. Aan de hand van een vragenlijst worden tal van onderwerpen aangestipt. Van school en vakanties tot de eerste ontmoeting tussen beide ouders.
Karen hierover: ‘Alleen over de ziekte zelf wordt niet gesproken. Maar wel of ze hun kinderen nog iets mee willen geven. Dat zijn confronterende vragen inderdaad waarbij ook ik het vaak niet droog houd. Want ik herken vanuit mijn eigen ziekteproces het verdriet, de wanhoop en de onzekerheid en ben dankbaar dat ik het nog na kan vertellen. En zeker is het ook wel eens confronterend hoor. Terug in de auto neem ik vaak de tijd om de indrukken een plekje te geven. Ik kan er gelukkig goed met vrienden over praten en kan altijd terugvallen op mijn collega’s van Stichting Komma.’
‘Maar het is heel dankbaar en waardevol werk. Inmiddels heb ik er al een aantal interviews opzitten. Zeker de eerste keer was het spannend want je kent de mensen waar je heengaat niet en wil er graag een mooi gesprek van maken. We filmen zo’n anderhalf tot twee uur en in het beeldmateriaal worden geen fragmenten weggeknipt dus het moet in een keer goed gebeuren. Het kost de persoon in kwestie veel energie om het verhaal te vertellen. Maar wat zijn ze opgelucht dat ze hun levensverhaal voor hun kinderen vast kunnen leggen. Daarom maak ik graag een beetje reclame voor Stichting Komma die zeker in het noorden nog op zoek is naar cameramensen. Heb je interesse? Meld je dan snel aan!’