Op maandag 18 februari 2013 schreef ik mij in bij de Kamer van Koophandel. Wat mij betreft het startpunt van mijn nieuwe loopbaan als zelfstandige. Drie maanden terug was het dus zo ver, toen was het tien jaar geleden. Een mooie mijlpaal inderdaad. Voor mij de reden om een reeks artikelen te schrijven ter verduidelijking hoe het in vredesnaam zover gekomen is. Want in mijn jonge jaren was hier immers nog helemaal geen aanleiding toe. Laat staan dat ik ambities in die richting had.
En onlangs, zaterdag 18 februari 2023, stond ik dus nog kort stil bij mijn tienjarig bestaan. Deel VII van de serie ‘Op weg naar het tienjarig jubileum’ is direct ook het laatste deel en daarin kijk ik nog even in sneltreinvaart terug op de eerste maanden en jaren na de inschrijving bij de KVK. Of het in het begin over rozen ging? Dat kan ik direct wel ontkrachten. Er is een moment geweest, zo rond april 2013, dat ik serieus overwogen heb om te stoppen. De telefoon rinkelde niet, de mailbox bleef angstvallig leeg. Echter, toen ik dat voorzichtig tegen de vrouw zei, keek ze mij aan alsof ze water zag branden. ‘Wie A zegt moet ook B zeggen en daarbij is het nog veel te vroeg om nu al te stoppen!’ Of zoiets.
Ze had en kreeg gelijk. De eerste maanden had ik op financieel gebied wat gelukjes met projecten bij Henkel in Scheemda en Nedmag in Veendam. Die opdrachtgevers mocht ik als kersvers zzp-ers een factuur sturen en dat leidde al vrij snel tot een kleine buffer op de spaarrekening. En ik herpakte mijzelf door zeer actief aan de slag te gaan met de BmB-interviews met de dikke tien adverteerders die mijn website begin 2013 rijk was. En stiekem scoorde ik er in de loop van 2013 nog wat adverteerders bij.
Een vetpot was het allemaal niet. Vandaar ook een mail naar mijn oud-werkgever Vast Banket of ze misschien voor halve dagen werk voor mij hadden op zzp-basis. Dat bleek niet het geval te zijn. In het begin was ik dus nog niet helemaal zeker van mijn zaak. Zeker niet nadat aan mijn UWV-uitkering in augustus 2013 een einde kwam. Toen moest ik mijzelf dus helemaal alleen bedruipen.
De voorzichtigheid spatte er wat dat betreft vanaf. Want de eerste anderhalf jaar beloonde ik mijzelf met een inkomen van ongeveer €1.000,- per maand. En daar mijn partner slechts een uurtje of vijftien per week in een kledingwinkel werkte, begrijpt u vast wel dat het in het begin behoorlijk sabbelen was en dat het uitgavenpatroon aan de Berkenlaan nummer 5 nauwlettend in de gaten werd gehouden.
Ik denk dat 2015 een beetje het jaar van de ommekeer is geweest. Er kwam wat krantenwerk bij voor bijvoorbeeld Sunsation, de Omloop van Bedum en het Bedrijvenvoetbal. En met Steakhouse De Kleine Munt diende zich de eerste hoofdadverteerder aan. Deze adverteerder was daarmee ook de eerste waarbij ik de Twitter en LinkedIn-kanalen in kon gaan zetten. En hoe zat het ook al weer wanneer de eerste schaap over de dam is? Niet veel later volgden Koozaa en Notaris Huitsing en met Hotel ’t Gemeentehuis werd zelfs de eerste Beemer hoofdadverteerder binnengeharkt. Inmiddels telt de website zelfs zes hoofdadverteerders en een twintig middenadverteerders.
Met als gevolg dat ik mij de laatste jaren zelf ook wat meer salaris heb durven geven en daarbij met een blij gemoed kan melden dat ook de reservepot zich gevuld heeft waardoor ik hopelijk tegen een stootje kan bij mindere tijden. Maar wat ben ik blij met de dik vijftig adverteerders die de website nu rijk is en de 50 Club van 55 leden. Zij zorgen in elk geval voor een stabiele maandelijkse geldstroom waarbij opdrachtgevers als Dijk & Belga (Klant in Beeld), VV Winsum (presentatiegids), een jaarlijks levensverhaal en Kantoor Vreugdenhil (uitwerken van lezingen) als mooie kers op de taart dienen.
Zoals eerder aangegeven stopt deze reeks eerst. Eens kijken of we hem bij 15 of 20 jaar bert-koster.nl weer in het leven roepen. De 25 zou helemaal mooi zijn. Dan ben ik inmiddels bijna 65 en denk ik vast al voorzichtig aan een mogelijke pensioendatum. Als die er nog is inderdaad. Anders ook niet te lang getreurd natuurlijk, mits we dan nog gezond zijn en in leven. Want wie schrijft, die blijft en de boer ploegt immers ook altijd onverminderd voort…..