Zaterdagmiddag 21 mei jl, even na tweeën, zag ik vanachter het oude gymlokaal, een lange stoet mensen aankomen. Voorop liep onze eigen Henderik, onlangs in een artikel voor RTV Noord nog als VV Middelstum scorebordbeheerder belicht, met een VV Niekerk vlag. De Niekerk-supporters die in een grote touringcarbus waren gekomen, hadden er zin in. Bij winst op ons vlaggenschip en bij puntenverlies van ONR kon de kampioensvlag gehesen worden.
Hoe anders verliep het op het volle en van spanning zinderende sportpark van onze VV. Onze blauwhemden vochten als oranje leeuwen en de vechtmachine van trainer Meinardi greep vol overgave de laatste strohalm vast waardoor het de laatste twee competitiewedstrijden nog bijzonder spannend wordt. Met de top drie van de ranglijst op twee punten afstand van elkaar en met ONR-Niekerk en Middelstum – De Heracliden als slotdagwedstrijden. Ook dan zal alles wat een blauwwit hart heeft ongetwijfeld zinderen van spanning.
Reuring in het dorp dus in de tijd dat langzaam maar heel zeker het besef doordringt dat ontreuring voor de deur staat. Want na dit weekend sluit Zalencentrum Vita Nova, sinds mensenheugenis de ontmoetingsplek van Middelstum en de Middelstummers, haar deuren. Murw gebeukt door een gebrek aan toekomstperspectief op korte termijn en verstrengeld in een versterkingsproces dat maar niet los wil komen, doemt het uur U op. En daarbij de vraag, hoe nu verder?!
‘Doe met dien miljoen volgers, ik bombardeer die als voorzitter van een nieuwe commissie die Vita Nova moet redden!’ Of woorden van die strekking want ik kan ze niet helder meer voor de geest halen. Maar onze Kees schudt nadrukkelijk aan allerlei bomen en probeert her en der mensen te mobiliseren die misschien iets kunnen betekenen in dit proces ter voorkoming dat onze woonplaats een saai en ingedut slaapdorpje dreigt te worden.
Want waar moet onze jeugd straks heen wanneer de kantinedeuren sluiten? Waar stoten de biljarters binnenkort hun caramboles? De dammers zochten hun heil eerder al elders en bruiloften mochten al lang niet meer in de onveilige bovenzaal gevierd worden. Geen eindejaarskennisquizen meer of een gezellig kroegavondje. Weer een plek minder waar nieuwe liefdes op kunnen bloeien. Geen Koningsdag meer en dan gezellig met elkaar een patatje in de foyer eten. De prangende vraag van hoe nu verder, werpt zich op….
Of ik na een avondje Loppersum deze emotionele confrontatie met de plek waar ook mijn liefdesleven in 2010 ooit oplaaide niet aankon, daar zal ik wel nooit achterkomen. Want in de Lopster voetbalkantine werd afscheid genomen van de trainerscarrière van Henk Buikema. De man die in de beginjaren van de zeroos ook ons vlaggenschip onder zijn hoede had. Net zoals hij vele jaren vol inzet SC Loppersum, De Heracliden en Grijpskerk trainde. Daarbij een vleugje humor en de gezelligheid niet schuwend.
‘Tralala’, deze uitdrukking werd zijn geuzenslogan. Wanneer een mooi evenement zich aandiende of een sappige anekdote verteld dan volgde steevast ‘tralala’ ter afsluiting. Waarbij tralala voor de combinatie trainen en alcohol staat, zo heb ik mij wel eens laten vertellen waarbij vast gerefereerd wordt aan het zoeken van de juiste balans tussen in- en ontspanning. Onder het genot van een hapje (vanaf de bbq) en een drankje, vanachter de kantinebar, vloog ook deze avond in een ontspannen sfeer voorbij waarbij de banden tussen Middelstum, Loppersum en De Heracliden aangehaald en verstevigd werden.
Ooit mocht ik, in een grijs verleden, bijvoorbeeld ook bij het afscheid van trainer Gerrie Koster zijn. Dat gebeurde destijds in Sauwerd en ook daar waren Medema, Zwerver en Zijlstra mijn strijdmakkers in crime. Volgens mij eindigden wij destijds samen met nog wat andere voetballers in een kroeg in Sauwerd waar mooie herinneringen werden opgebouwd.
Misschien is het moraal van dit verhaal wel dat een kroeg doorgaans de plek is waar blijvende herinneringen kunnen worden gemaakt. Een plek waar mensen elkaar kunnen ontmoeten en waar snode plannen kunnen worden gesmeed ter meerdere eer en glorie van de club, vereniging of dorp. Even weg uit de sleur of de eenzaamheid, die soms nog erger is met zijn twee.
Een plek waar kampioenschappen groots worden gevierd en degradaties in gezamenlijkheid worden verdronken. Waar lief en leed wordt gedeeld. Een plek dat zorgt voor reuring in het dorp. Ik begin al iets van een leegte te voelen. En dat nog voordat de laatste ronde is weggeven, de lichten aangaan en uit de speakers het nummer ‘Gute Nacht Freunde – es wird Zeit veur mich zo gehen’ schalt…..