Voor mij is dit vanzelfsprekend en ik ben hiermee opgevoed en opgegroeid. Als je lid van een vereniging of kerk bent, help je mee met het vrijwilligerswerk. Voor mij begon dat al als 18 jarige – toen werd ik secretaris van de muziekvereniging. Ik woonde in die tijd nog in Doezum.
In 1985 ben ik naar Eenrum verhuisd en daar heb ik gewerkt in clubhuis de Jeugdhaven. Bij elke club kreeg ik hulp van een vrijwilliger. Soms was dit een moeder of vader van een kind en soms een stagiaire. Heel fijn om deze betrokken mensen bij het clubwerk te hebben.
Daarna – toen onze kinderen klein waren – heb ik in het bestuur van de peuterspeelzaal, dorpsbelangen en de protestantse kerk gezeten. Ongeveer 20 jaar geleden zat ik in de activiteitencommissie van de voetbalvereniging en ik hielp wel eens achter de bar. Van het één komt het ander en nu zit ik al bijna 8 jaar in het bestuur van de voetbalclub met de portefeuille “vrijwilligers en kantinezaken”. Iets wat goed bij mij past, want ik hou van organiseren en het samenwerken met de mensen achter de bar.
We hebben een leuke voetbalclub met een actief bestuur en een enthousiaste jeugdcommissie. We organiseren samen leuke activiteiten en proberen het naast het voetbal gezellig te maken na de wedstrijden. Dit gaat heel goed en geeft mij daardoor ook weer energie. Als ik zie dat een nieuwe jonge speler en een oudere speler met elkaar in gesprek zijn of zelfs een leuk tafelspel doen, dan word ik daar blij van. En helemaal als ik verschillende teams hoor zingen op de muziek van een DJ na de wedstrijd. Dan denk ik, want is het weer gezellig….
Ik denk er vaak over na waarom mensen vrijwilligerswerk doen en waarom dit leuk is. Dit heeft volgens mij met een kleine samenleving zoals een dorp of vereniging te maken. Men kent elkaar en dan wil je ook graag iets voor elkaar doen. Je wordt er blij van als iemand anders het leuk heeft bij je vereniging of club. En door het enthousiasme en positieve uitstraling van een aantal vrijwilligers, gaan er meer mensen meedoen. Zo zit het volgens mij een beetje in elkaar.
Daarom ben ik er geen voorstander van om verenigingen of scholen heel groot te maken (fusie). Het is belangrijk dat men elkaar kent, dan wil men ook veel voor elkaar doen. Op school leer ik de leerlingen wat maatschappelijke stage is: ‘iets doen voor een ander, zonder dat je daar geld voor krijgt”. Je hoeft niet altijd geld voor een klusje te krijgen. Een bedankje of een blije of lieve blik, is veel waardevoller. Daar doe je het voor.
Niet iedereen kan in een bestuur zitten, dat hoeft ook niet. Maar we kunnen allemaal iets doen voor een ander. De één kan klusjes doen bij een vereniging en de ander is mantelzorger. Kortom, voor iedereen is er iets wat bij je past.
Ik eindig mijn pleidooi met een oproep aan iedereen: “Hou je dorp levendig en gezellig en geef je ook op als vrijwilligers voor een vereniging of iemand die hulp nodig heeft”. Het geeft je veel voldoening en je krijgt er liefde en blijdschap voor terug. Dat is zoveel meer waard en zinvoller dan de hele dag achter je telefoon, spelcomputer of tv te zitten. Probeer het! Je krijgt er geen spijt van.