Het is Blue Monday wanneer ik op mijn kamertje zonder daglicht, dus voor achten, aan dit verhaaltje begin. Normaal zou ik de afgelopen dagen doorgenomen hebben maar ik merk dat ik op zo’n dag behoefte heb om mooie herinneringen in kaart te brengen. Daar werd ik zaterdag jl. wel door getriggerd toen ik de vraag voorgeschoteld kreeg hoe lang ik al weer lid ben van de VV Middelstum. Met een simpel rekensommetje kwam ik tot de conclusie dat het in maart veertig jaar geleden is dat ik mijn eerste wedstrijd voor de blauwhemden speelde. Inclusief een strak wit broekje en het gemeentewapen op mijn borst gepriemd. Zo staat het althans in mijn geheugen gegrift.
Een klein half jaar eerder had ik mij bij de club aangemeld. Mijn eerste zeven levensjaren bracht ik in Westerwijtwerd door en vanuit die tijd heb ik geen enkele herinnering aan wat voor bal dan ook. Dat veranderde toen ik in Middelstum kwam te wonen. Vanaf die tijd was ik dagelijks met een bal op straat te vinden. En op het schoolplein van de openbare school waar een schommel als doel diende. Ik was daarbij in mijn eentje net zo makkelijk voetballer als keeper. In het laatste geval maakte ik een omhaal om vervolgens met een in mijn ogen geweldige safe de boel over de schommel heen te tikken.
We waren overal aan het voetballen. In de zomerperiode met dik twintig kinderen op de ijsbaan bijvoorbeeld. Maar ook in het Appelhofje, bij de Hervormde Kerk en bij Sikko Bix in de schuur of op het grasveldje. En op de zandvlakte van het voetbalveld natuurlijk. Of ‘putjevoetbal’ met vrienden in de straat. Of solitair het balletje tegen de muur aanschoppen schuin tegenover ons huis die dan regelmatig bij het Groene Kruis-gebouw in het gras belandde en daar werd overbuurman dan weer niet vrolijk van.
Afijn, van mijn eerste training in oktober 1981 kan ik mij niet veel meer herinneringen. Wel dat ik na die tijd voor het douchen mijn schoon onderbroekje niet meer in mijn tas kon vinden met de nodige waterlanders tot gevolg. Na troostende woorden van voetbalmakker Ronnie en nog een iets grondiger zoekbeurt bleek ik hem wel bij me te hebben. De zaaltrainingen uit die wintertijd zal ik nooit meer vergeten. Hoe mooi was dat. Vier ploegjes bestaande uit drie spelertjes en dan met Ajax, FC Groningen, Barcelona en Bayern München onderlinge partijtjes spelen. Als je een goal tegenkreeg moest je het speelveld verlaten. Blokjevoetbal was altijd een prachtig einde van zo’n trainingsavondje….
En in maart 1982 was daar dus mijn eerste wedstrijd voor VV Middelstum E1. Thuis tegen Noordpool FC en direct op een groot veld met een klinkende 3-0 overwinning tot gevolg. Op de een of andere manier was ik in de spits beland en dat vertrouwen betaalde zich in de tweede wedstrijd tegen Usquert uit in een 7-0 overwinning en zelfs twee goals. Ik kan ze nog steeds ragfijn vanuit mijn geheugen optekenen. Dit bijzondere wapenfeit schreeuwde ik naar mijn ouders die zich pas na die twee goals op het sportpark meldden.
Ik was onderdeel van de, in mijn ogen, legendarische voorhoede Zijlstra – Koster – Medema. Volgens mij in het seizoen erna goed voor zo’n honderd goals waarbij beide flankenspelers twee keer zoveel scoorden dan de spits in kwestie. Maar de winnende goal in de kampioenswedstrijd tegen Meister SV, eindstand 0-1, kwam wel van mijn voet. Wegsprintend vanaf eigen helft werd ik diep gestuurd en de ren naar de goal was een lange wat de ontlading des te groter maakte. Niet veel later zaten we met een bosje rode rozen patat te eten in Vita Nova.
Absolute hoogtepunten dus en volgens mij zijn we ook in de B-junioren nog een keer kampioen geworden. In het seizoen ‘96/’97 beleefde ik bij de senioren het absolute hoogtepunt. Dat was mijn beste seizoen ooit en mijn enige volle seizoen in Middelstum 1 waar Gerke Kersaan destijds de scepter zwaaide. Die een rotsvast vertrouwen in mij had. Slechts één keer werd ik gewisseld, dat was in de rust uit tegen VVS waar voormalig trainer Klaas Adolfs aan het roer stond.
Rechtshalf was ik destijds en ik kon het balletje altijd kwijt aan mid-mid Medema, rechtsvoor Huizinga of spits Steendam. Dat was makkelijk voetballen toen. Balletje aannemen en inspelen en die jongens deden de rest. Met de snelle backs Van der Wal of Mulder achter mij en Zoestbergen als solide laatste man kon ik mij af en toe een slippertje veroorloven. In de laatste wedstrijd tegen CSVB uit Scheemda stelden we middels een eclatante 0-8 overwinning het kampioenschap veilig. Dit huzarenstukje wist ik met behulp van mijn voetbalmakkers van Middelstum 4 in 2009 en 2016 nogmaals te herhalen.
Inmiddels hobbel ik al weer jaren mee in het laagst spelende seniorenteam van Middelstum. Het fanatisme vanuit het begin ben ik al lang kwijtgeraakt. Maar het spelplezier in vooral de derde helft wordt steeds meer gekoesterd. Ik ga er vanuit dat het niet heel lang meer hoeft te duren alvorens we weer beginnen. En in februari staat er een trainingskamp op Schier gepland. Mooi man. Herinneringen en vooruitzichten om je aan vast te klampen op Blue Monday…..