Het is zaterdag 15 januari wanneer ik begin te schrijven aan de jaarlijkse column voor Bert. Het is de dag van het eindigen van de lockdown. Het is niet de eerste lockdown en ik moet eerlijk bekennen dat ik deze toch wel heb gevoeld. Normaliter kijk ik in dit soort situaties altijd naar de mogelijkheden in plaats van de beperkingen, maar daar had ik in deze periode toch wel moeite mee. Dit kreeg in de laatste dagen een draai, door de ontwikkeling van het virus. De ziekenhuisopnames nemen namelijk af, terwijl de besmettingen enorm zijn gestegen.
Steeds meer zien we dat de klachten bij corona afnemen. Kunnen we het virus dan gaan omarmen? En komt er dan ook een periode dat we kunnen terugkijken en proberen wat van de pandemie te leren? Persoonlijk heb ik veel geleerd van de afgelopen 2 jaar. In deze column zou ik iedereen graag willen meenemen, vooral vanuit mijn rol als voorzitter van V.V. Corenos, waar ik de afgelopen 2 jaar tegenaan ben gelopen.
Terugkijkend op de gehele pandemie denk ik vrijwel meteen aan de mensen in de frontlinie. Zorgpersoneel, supermarktmedewerkers, mensen in de transport, etc.. Allemaal helden! De mensen die juist opstaan wanneer er iets flink mis is binnen onze samenleving. Ik had al veel respect voor deze beroepen, dat is alleen nog maar meer geworden. Ik ben van mening dat het een voorrecht is om te hebben mogen aanschouwen wie of wat er echt toe doen wanneer ´de wereld in brand staat.´
In mijn rol als voorzitter van Voetbal Vereniging Corenos, was het lastig om met de pandemie om te gaan. Het bepalen van beleid op iets waar iedereen een mening over heeft is bijna niet te doen. Al helemaal niet wanneer je regels moet hanteren die soms niet uit te leggen zijn. Ik heb mijzelf dan ook altijd voorgehouden dat met alles wat je doet, je niet iedereen blij kan maken.
Een vereniging is een mini-uitvoering van de samenleving en dus heb ik kunnen aanschouwen hoe mensen reageren wanneer er iets wordt opgelegd. Van reacties op het wel of niet toegelaten worden op het terras, tot de meningen van de aanpak omtrent de regels, het was zeer leerzaam. Wat ik vooral heb ervaren is dat luisteren de key is tot een goede bemiddeling.
Heel lastig om mee te maken is te zien hoe kinderen geremd kunnen worden in hun ontwikkeling. Het spelen met vriendjes, voetballen op de club en het opgroeien in teamverband is van onschatbare waarde. Kinderen behoren hun energie kwijt te kunnen raken om gezond te blijven, zowel fysiek als mentaal.
Hoe gek het ook klinkt, toch heeft deze pandemie voordelen. We hebben namelijk gezamenlijk hetzelfde probleem gehad. Dit kan dus verbinden. We hebben in de wereld samen dezelfde pijn doorstaan en ik ben ervan overtuigd dat dit ervoor kan zorgen dat we elkaar beter kunnen begrijpen, omdat we hetzelfde hebben meegemaakt. We zijn geremd in onze dagelijkse bezigheden, maar was dat ook niet nodig? We leven allemaal onder hoogspanning, omdat alles steeds meer, steeds groter en steeds voller moet. Het internet zorgt ervoor dat alles met een enorme snelheid gebeurt en dat we vrijwel elk detail in de wereld meekrijgen.
Al deze prikkels zijn zo moeilijk te verwerken, en vooral bij te houden, dat je dagenlang vaak onder spanning staat. Het feit dat we allemaal even een stapje terug moesten doen, heeft ons in laten zien wat daadwerkelijk belangrijk voor ons is. Gezondheid, vrijheid, mensen om ons heen. Dit ben ik de afgelopen jaren zoveel meer gaan waarderen. En dat zou voor ons allemaal moeten gelden. Daarom: Waarderen kun je leren! Soms moeten we alleen worden geholpen dit in te zien.
Ook hebben we in kunnen zien, dat de wereld zich kan herstellen, wanneer de invloed van de mens vermindert. Heldere kanalen in Venetië, smog dat oplost, ga zo maar door. We moeten een les leren uit het feit, dat we allemaal een stapje minder moeten doen en dat we moeten leren waarderen welke dingen er echt toe doen. Kijk allemaal even terug op wat we de afgelopen twee jaar hebben meegemaakt en pas daarin je leven aan. Dan gaan we hele mooie tijden tegemoet!