Het is nog donker wanneer ik deze maandagmorgen de PC aandruk. De regenachtige zondag ervoor komt mijn gemoedstoestand ook al niet ten goede. We kruipen weer naar de donkere wintermaanden toe. Maar uiteraard moeten we eerst de herfst van 2021 zien te verteren. Vorige week was ik getuige van de uitzending ‘De Dick Maas-methode’. Wat inhoudt dat ik hem grotendeels heb bekeken, vooral het begin.
Waarbij sprake was van een mooi stukje jeugdsentiment. Want wat vond ik ze spannend, de films De Lift en Amsterdamned. En dan die clip van The Golden Earring, ‘When the lady smiles’, dat blijft natuurlijk een bijzonder meesterwerkje. Zeker gezien de tijdsgeest. En toen kwam de Flodder-reeks. Vooral het eerste deel was heerlijk kolderiek. En na de film kwam dus de serie. Waarin Coen van Vrijberghe de Coningh Huub Stapel verving. Vijf series zijn er gemaakt geloof ik en de plannen voor deel zes waren er.
Ware het niet dat de acteur tijdens een besloten bedrijfsfeest maar zo ineen stortte toen hij op de motorkap van de auto sprong die hij moest promoten. Hij spreidde demonstratief zijn armen en benen om de scene nog meer cachet te geven maar viel vervolgens achterover. Daarbij onder andere Tatjana Simic in verbijstering achterlatend. Die in de docu aangaf lange tijd zeer ontdaan geweest te zijn door het voorval. ‘Voor mijn ogen zag ik gebeuren dat het leven in één seconde voorbij kan zijn.’
Dat is misschien ook wel de reden dat we allemaal ontdaan zijn door het nieuws dat een kind van ons dorp plotsklaps overleed toen hij overzees in Amerika zijn droom najoeg en het maar zo einde oefening was. Getraind, gehard, gestaald, menig angstig internationaal avontuur overleefd wat hem in een interview de uitspraak ontlokte dat hij ’80.000 engeltjes op zijn schouders’ gehad heeft.
En dan is het allemaal maar zo voorbij. En moet er deze week afscheid genomen worden van de man die altijd vol levensvreugde was. Een op en top militair. Die zich de laatste jaren steeds meer bekwaamde in het vormende en verdiepende gedeelte van het militaire leven en prachtige verhalen op wist te diepen. En menig veteraan ondersteunde tijdens indrukwekkende bijeenkomsten.
Dit voorval werpt een grijze dekensluier over ons dorp. Gelukkig kan ik, terwijl het licht de donkerheid verdrijft, constateren dat de hemel niet meer huilt. Stil herfstweer is het alhoewel ik de bomen, gelukkig nog groen, zie wuiven. Daarbij ongetwijfeld aangewakkerd door een klein herfstbriesje. Alsof de natuur op deze manier wil aangeven dat we ‘gewoon’ weer doorgaan met het leven. Dat voortraast in de vaart der volkeren. Waardoor we inmiddels zijn aanbeland in jaar 21 van de 21e eeuw.
Het jaar waarin we langzaam maar zeker grip lijken te krijgen op het coronavirus. Vorig jaar rond deze tijd liepen de cijfers in rap tempo op en hadden we qua amateurvoetbal onze laatste competitiewedstrijd van het seizoen 2020-2021 net achter de rug. Afgelopen zaterdag konden we helaas ook niet de wei in maar dat had weer alles te maken met een tekort aan spelers bij onze tegenstander. Een gegeven waar we zelf een week eerder mee te kampen hadden. Waardoor de belangrijkste bijzaak in het leven, maar voor velen o zo belangrijk voor het welzijn, nog niet tot volle wasdom is gekomen.
Gelukkig kon ik zaterdag jl. volop genieten van de prachtige wedstrijd Sios-Middelstum. Toen alle kruitdampen waren opgetrokken stond er 4-4 op het scorebord. Wisselende kansen, mooie aanvallen en twee ploegen die er vol voor gingen. Mooie momenten die de zinnen verzetten na die ene minuut van indrukwekkende stilte zo vlak voor de wedstrijd.
Uiteraard kwam een en ander ook nog even ter sprake aan de kaarttafel waar er weer fanatiek gestreden werd om een gratis etentje. Over belangrijke bijzaken in het leven gesproken. In een notendop passeerde de wereldpolitiek de revue in combinatie met die vermaledijde coronapas inclusief QR-code. Want hoe moet je die nu weer integreren in het leven en het vrijwilligerswerk?
Zo zijn er altijd wel zaken waar je je druk om kunt maken. Categorie klein leed misschien wel maar toch ook weer zo belangrijk. En zo sukkelen we verder naar het eindejaar. Misschien op zoek naar zingeving maar ook al weer uitziend naar het lengen der dagen. Het leven gaat door maar we zijn een (flinke) kras rijker….