Het is één van de kortste dagen van het jaar wanneer ik dit neerpen. Ook nog eens een donkere en natte dag zo vlak voor kerst in de beruchte coronatijd. Reden genoeg om te vechten tegen neerslachtigheid maar dit jaar hangt er in huize Koster een soort van uitgelaten sfeer. Dat kan in dit geval geheel en al op het conto geschreven worden van mijn partner. Was daar zeven jaar geleden het telefoontje dat zeven magere jaren aankondigde en tot veel deining leidde in de Berkenlaan. Vorige week belde Miranda me op met de mededeling: ‘Ik ben aangenomen!’ Een gevoel van trots doordrenkte mijn aderen….
Vorig jaar vroeg ze aan mij of we even konden praten. Het was de maand nadat we op vakantie gehoord hadden dat de kledingwinkel in Hoogezand waar ze voor werkte door een faillissement de deuren moest sluiten. Een mededeling die perfect paste in de werksferen van de afgelopen jaren. Daar kan ik best een alinea aan wijden. Want toen ik haar leerde kennen, werkte ze al als kledingverkoopster bij MS Mode in Groningen. Daar maakte ze nog net haar eerste werkjubileum van 12,5 jaar mee toen het bedrijf failliet ging….
Een week voor sluitingstijd stapte een winkeleigenaar van een nabijgelegen winkel binnen met de vraag of ze bij hun filiaal kon komen werken. En zo beleefde Miranda op vrijdag haar laatste werkdag bij MS om vervolgens de eerste zaterdag in september aan een nieuw avontuur te beginnen. Een avontuur waar door longembolieën en een hart dat op hol sloeg abrupt een eind aan kwam. Naast een mooie bos bloemen die ik haar in het ziekenhuis namens de baas mocht brengen, was daar ook de mededeling dat haar contract niet verlengd werd.
Geen nood, eerst maar even uitzieken en het lichaam resetten. Koud uit de ziektewet, belde haar oude baas van MS haar al weer op. De nood in Hoogezand was hoog en met weinig personeel en een eigenaar met veel noten op zijn zang was het bijna anderhalf jaar rennen en pezen geblazen. En toen sloten ook daar de deuren. Dat kwam niet als een verrassing. Miranda had het al voorspeld en ook aangegeven dat dit ontslag misschien wel de stap zou zijn naar een nieuw werkleven. Zo leek het werken met minder validen haar wel wat….
Maar toen kwam dus de dag dat we even moesten praten. Miranda had gezien dat ze voor een nieuwe MBO-opleiding tot ervaringsdeskundigheid nog cursisten zochten. Het was voor Welstad, onderdeel van de Tintengroep, gelegen in Stadskanaal. Instanties die mij helemaal niets zeiden. De deadline om te reageren was net verstreken dus haast was geboden. De opleiding zou twee jaar duren en door Tinten betaald worden. De kans op een baan bij een succesvolle afronding is groot…..
Je hebt van die treinen die maar één keer langs komen rijden. Ronald Koeman heeft hier ook twee keer last van gehad. Miranda voelde aan alles dat dit het voor haar was en dat ze haar jarenlange ervaring in het dealen met de keerzijden des levens in kon gaan zetten om andere mensen te helpen. Mensen die zich in de krochten van de samenleving wanen. Onbegrepen, onbeholpen soms en met weinig toekomstperspectief. Vaak mensen met schulden en gekweld door geestelijke demonen. Omringd door instanties die geen flauw idee hebben hoe ze zich voelen en hoe ze hier uit kunnen komen….
Wat direct de sleutel is tot deze opleiding om ervaringsdeskundigen in te zetten om ze te helpen. Ieder met een eigen, soms bizar, levensverhaal die gelukkig lang niet voor iedereen weggelegd is. Maar als je zelf in de shit gezeten hebt kun je ook mensen in de shit bijstaan met een boodschap die hoopt biedt. Want ergens gloort er altijd licht aan het eind van de tunnel. Miranda voorvoelde dat dit haar kans was. Vol overgave meldde ze zich bij Noorderpoort en bij Tinten. Niet veel later mocht ze beginnen.
En ze gaat als een speer. Eerst alleen op school, later op haar stage bij Welstad in Stadskanaal. Waar ze zich zo profileerde dat ze door leidinggevenden en collega’s aangemoedigd werd om te solliciteren naar de nieuwe baan van ervaringsdeskundige. Ondanks het feit dat haar opleiding nog tot juni duurt. En toen was daar dus het verlossende telefoontje. Per 1 februari 2021 begint Miranda aan haar baan als ervaringsdeskundige bij Welstad voor drie dagen in de week!
En ik weet zeker dat ze er geknipt voor is en mensen in de put daadwerkelijk een helpende hand kan reiken. Om zich van een dubbeltje minimaal een kwartje te laten voelen, misschien wel een gulden. Dat er altijd hoop gloort mits men zich er voor open stelt en er aan wil werken. Mijn partner is het levendige bewijs. Go for it girl….