Ergens ben ik natuurlijk een heel bevoorrecht mens. Die aan zijn werkdagen een eigen invulling kan geven en daardoor kan doen wat hij leuk vindt. Mits het adverteerdersbestand op peil blijft natuurlijk. Anders slaat geheid de stress toe. Maar het is niet al goud wat er blinkt. Soms bedriegt de schone schijn. Zo tufte ik onlangs naar een prachtig dorpje op het Hogeland voor een interview. Het regende pijpenstelen, dat was wellicht reeds een voorbode voor dreigend onheil.
Want eigenlijk ging het direct na binnenkomst al mis. De beoogde babbelgast bleek een begenadigd verteller te zijn die mij, daarbij rijk en theatraal gebarend, moeiteloos meenaam naar de Middeleeuwen en de toneelstukken die toen opgevoerd werden. Het eerste half uur vloog voorbij en er was nog geen vraag beantwoord. Sowieso hield hij zich vervolgens niet aan de vraagvolgorde en niet alle vragen waren even relevant naar zijn oordeel. Sterker nog, het gesprek ging een heel andere kant op dan dat ik voor ogen had. Maar een boeiend relaas was het zeker. En gelukkig was daar nog zijn uitvoerige website, daar stond heel wat achtergrondinformatie op
Afijn, na thuiskomst ging ik direct maar aan de slag met de uitwerking. Ook de dag erna was ik hiermee nog wel enige uurtjes zoet. Ondanks een paar summiere aantekeningen, dacht ik toch een alleszins leesbare en interessante bijdrage op papier te hebben gekregen. Helaas dacht mijn babbelgast hier anders over. Hij zag nog wel de nodige verbeterpunten en het vraag- en antwoordspel was eigenlijk niet wat hij voorogen had. Daarbij ontbrak het hem aan tijd (en noodzaak) om de in zijn ogen noodzakelijke verbeteringen door te voeren. Hij ging kortom dan ook niet akkoord met het publiceren….
En zo gingen enige uren hard werken spontaan in rook op. Hier werd Bertje niet vrolijk van. Gelukkig is dan daar altijd nog de oude doos waarbij ik een bijdrage uit vervlogen schrijftijden op kan pimpen. Maar dat was natuurlijk niet de insteek. Wat ik er maar mee aan wil geven, niet alles gaat altijd van een leien dakje. Dat blijkt maar weer.
Wat op zich wel eenvoudig ging was de aanvraag voor de waardedaling. Alhoewel, ik moest wel eerst even wachten op mijn sms-code maar toen die binnen was, ging het crescendo. En het te ontvangen bedrag viel mij zeker niet tegen. Man, man, man, zo’n groot bedrag heb ik nog nooit op mijn bankrekening bijgeschreven zien worden. Of juich ik nu te vroeg? Is dit bedrag definitief en hoe lang moet je wachten totdat het gestort wordt? En ergens las ik dat je daarna geen schade meer kunt claimen. En zijn elders in het land de huizenwaardes niet nog veel sneller gestegen? Oftewel, worden we blij gemaakt met een dode mus?
Eerst zien, dan geloven. Maar toch heb ik de aanvraag ingediend. In de hoop niet nogmaals door de NAM in het ootje te worden genomen. Want het is me wel een clubje hoor, waar we mee te dealen hebben. Maar dat zijn zorgen voor morgen. Gelukkig beleefde ik een gevarieerd weekend waardoor de zinnen snel verzet konden worden. Zo was daar vrijdagavond ‘Tijdelijk’ bij Bij de Molen in Ten Post. Daan Vogelaar is op zoek naar een nieuwe invulling van zijn grote zaalruimte nu veel (bedrijfs)feesten en partijen wegvallen. En ik moet zeggen, zo’n gezellig bruin café slaat zeker aan. Daar moet toch de nodige animo voor zijn. Even weer een avondje weg uit de sleur en uit is goed voor u.
Daar ik de Bob was, viel het alleszins mee om er zaterdagmorgen uit te komen. Op naar Bedum waar naast bonusdochter Jazlijn ook een achterneefje acte de presence gaf. Onder leiding van oud VV Middelstum cracks Klaver en Zwerver nog wel. En ik kon beide wedstrijd mooi gelijktijdig volgen want ze werden naast elkaar afgewerkt. En praatte ook even weer bij met een andere neef die ik niet alle dagen zie. In Ten Post liep ik toevallig ook al een neef tegen het lijf en hij en zijn partner werden vervolgens vakkundig door Daan naar binnen gepraat.
Zaterdagmiddag wist ons vlaggenschip ruim te winnen en daar dronken we nog een biertje op. En zondag was het watertanden bij de buurman met de overwinning van Gasly en mooie Tour de France beelden vanuit de Pyreneeën. De vrije dagen vlogen dus voorbij en op de maandagmorgen type ik dit verhaaltje weg. Zonder stress en zorgen hoor, ik weet namelijk zeker dat hij geplaatst mag worden…..