Tja, we hebben weer een feestelijke, vrije dag overleefd. Normaal is Hemelvaart bijna altijd ingepland voor Hellendoorn, voor het muziekfestijn Dauwpop. Hoe anders was het dit jaar. Geen jubileumfestival inderdaad, geen busrit olv De Bont, geen escapades op het festivalterrein en spectaculaire verhalen helaas. Wel was het werkelijk waar prachtig weer.
En dus kwam er al vroeg in de ochtendgloren het idee naar voren om deze dag niet in ledigheid door te brengen. Drenthe met al haar pracht en praal lonkte als nooit te voren. De vrouw ging niet mee, zij had het veel te druk met een nieuwe tuinset in elkaar sleutelen en beitsen. Haar handjes zijn daar ook veel meer geschikt voor dan de mijne. En dus deed ik wandelschoentjes maar weer eens aan.
Veertig kilometer verder, net achter Stad, stopte ik de auto vlak voor Schipborg. Man, man, geweldig toch dat het zo kan. Dat je een na een klein half uurtje rijden zomaar een andere wereld instapt. Enige weken geleden concentreerde ik mij op Zuidlaren en Annen, nu richtte ik mij op Schipborg en Zeegse. Bos, zand, hei, vennetjes, ik kwam van alles tegen. Alleen de hunebedden ontbraken nog. Liggen er daar niet een stuk of vijftig van in de provincie? Dan moet ik er vast een keer één tegenkomen.
Teruggekeerd was daar al vrij snel weer het burenritueel. De Warfsteiners van buurman gleden naar binnen en het idee om voor het eerst een Hemelvaartavondtraining mee te pikken, zakte mij hoe langer hoe verder in de schoenen. Helemaal na een dubbele portie patat pinda, toch een van mijn lievelingsgerechten. Gelukkig was daar Ite nog die mij net op tijd het beslissende zetje gaf. En zo pikte ik met enige teammakkers een heerlijk partijtje voetvolley mee. Ook een trainingsvorm die ik al jaren niet meer uitgeoefend had.
En zo keerde ik moe maar zeker voldaan terug naar de Berkenlaanse weide voor nog een afzakkertje. Houthakkers- en buitenlandse avonturen werden besproken maar ook onze eigen woonplaats is in trek. Zo constateerde buurman tijdens het uitlaten van zijn honden maar zo acht campers op de kampeerplaats bij Ewsum.
Toen ik enige dagen eerder met de hond een rondje Oosterburen maakte, kwam ik onderweg ook al de nodige toeristen tegen die ongetwijfeld genoten van statige boerderijen in combinatie met mooie vergezichten. Het wordt nog wel wat hoor, op het Hogeland. Hoewel een van de campergasten afkomstig bleek te zijn uit het zeer nabijgelegen Bedum. Hij had gehoord dat het bij Ewsum zo’n mooi plekje was om even neer te zijgen….
Het weekend bracht ook bijzondere momenten. Zo werd ik verrast door het feit dat het BmB-verhaal met kapster Renée de Best zich in de loop van de zondag tot meest gelezen dagverhaal ontwikkelde. Ik kon hier geen verklaring voor vinden. Gelukkig viel maandagmorgen het kwartje. Renée was namelijk in 1995 Miss-Ajax. En 1995 was inderdaad het jaar dat Ajax de Champions League wist te winnen. Een onvoorstelbare prestatie natuurlijk maar wat waren we er vorig jaar toch weer heel dichtbij. Het was prachtig om 25 jaar na dato de overwinningsbeelden terug te zien. Met een zigzaggende vliegtuig boven een vol Leidseplein als hoogtepunt…..
Eerder die middag werd ik een documentaire ingezogen. Het was namelijk Memorial Day in het Limburgse Margraten. Vorig jaar zijn we nog op de Amerikaanse Begraafplaats Margraten geweest. Een indrukwekkend moment. Op deze plek liggen bijna 10.000 Amerikanen begraven die zich ingezet hebben voor onze vrijheid en die dit met de dood hebben moeten bekopen. Onvoorstelbaar toch?!
Een man of leeftijd blikte terug op het voorjaar van 1945. Toen hij zich als 16-jarige jongen bij een voorman aanbood om een centje bij te verdienen. Een onvoorstelbaar relaas van vrachtwagens vol met lijken afkomstig uit bijvoorbeeld de Ardennen, Aken, Arnhem en Nijmegen. Plaatsen en plekken waar duizenden soldaten de dood vonden. Hij vertelde ons wat er met de lijken gebeurde. Het was letterlijk lopende band werk waarbij soldatenkleren werden verwijderd en dode lichamen werden gereinigd en met een soort van balsempoeder overgoten. De toen nog jongeman moest de vaten met kleren in het vuur gooien en de voorraden poeder, watten en ander materiaal aanvullen.
Indrukwekkende maar ook huiveringwekkende verhalen. Ook vanuit grafgraversperspectief gezien waarbij het aantal graven per persoon dat uitgegraven werd steeg toen de gravers aan het eind van de dag een warme douche in het nabijgelegen Maastricht werd aangeboden. Verhalen die 75 jaar na dato gelukkig niet meer te bevatten zijn. Maar toch o zo belangrijk om te her- en te gedenken. Opdat wij nooit vergeten tot wat voor gruweldaden wij mensen in staat zijn…..