Volgens mij heb ik het fenomeen schrikkeljaar nog nooit beschreven. Dat is op zich niet zo vreemd want in mijn schrijversbestaan is die voorheen alleen in 2016 voorgekomen. Zaterdag jl. was het weer eens zo ver. De uitzonderlijk natte maand februari trakteerde ons op een bonusdag. Geheel in stijl ook want na een zonnige morgen volgde een middag vol met neerslag.
Het werd voor Middelstum 4 een gedenkwaardige dag in Aduard. Toen we rond vieren getroffen werden door enige slagregens begon ik zelfs na te denken over de vergankelijkheid des levens. Want het was voetballen in een zeer triest decor. Het complex van ‘Auwerd’ is toch al niet de gezelligste, helemaal niet nu er een grondige verbouwing inclusief nieuwe kantine wordt doorgevoerd. Afgelegen velden, een stevige wind en een lucht die steeds dreigender werd. Een ideaal scenario voor een bonusdagje uit, toch?
Toch hielden we met ons ploegje verrassend lang stand tegen de nieuwe nummer 2 van de ranglijst. En dat met maar dertien aanwezigen, allemaal eigen kweek. Het veld was tot onze verrassing kurkdroog en prima bespeelbaar. En tot tien minuten voor tijd was het nog 0-0 met kansen en kansjes over en weer. Een zondagsschot van één van de jonge invallers, gedragen door een harde windvlaag, spatte uiteindelijk in het dak van het doel uiteen tegen de winkelhaak. Daar kon zelfs onze regelmatig vergruisde keeper niets aan doen.
Toch viel er gelukkig ook nog wel wat te lachen. Toen ik halverwege de eerste helft, tijdens een miezerig regentje, onze bank in ogenschouw nam, kon ik een glimlach niet onderdrukken. Elftalleider De Bont had de vlag overgedragen aan onze steeds natter wordende postbode Vriesema. Laatstgenoemde leek zich er niet druk om te maken. Dit gaf De Bont de kans om vanuit het hoekje van de dug-out, getooid in zijn karakteristieke vaalrode jas, het spel van (overbodig) commentaar te voorzien. Een skiongelukje in januari zit hem nog steeds dwars en een MRI moet binnenkort uitwijzen of zijn knie op korte termijn sportieve prestaties toelaat.
Hij werd hierin qua commentaar ondersteund door TD-directeur Mayko en onze wethouder. Halverwege de eerste helft kwam er ook nog iemand van de tegenstander bijzitten. Die dit dom gekwalm waarschijnlijk toch behaaglijker vond dat in de regen te staan verpieteren. Hij deed vervolgens dapper mee met de gesprekken. Toen hij even later aan een ingooiende teamgenoot vroeg hoe het met hem na een zwaar avondje stappen ging, gaf die als respons terug dat hij nooit meer zoveel zou drinken. Ha, dat drankmisbruik is dus van alle tijden en leeftijden en voor mij een wijze waarschuwing met Sunsation in het vooruitzicht……
Gelukkig wachtte ons even voor vijven de warmte van onze eigen kantine. Het was nog steeds razend druk op ons sportpark waar de hele dag ik denk wel honderden turn(st)ers plus toeschouwers hun opwachting maakten in de grote zaal. Mooi om onze jonge jeugd zo lekker fanatiek bezig te zien en na afloop waren er dus ook allemaal tevreden gezichten waar te nemen. Sport verbroedert en het houd je lekker bezig, zelfs op 29 februari. Na nog een zaterdagavondverjaardag, nummer 3 in de serie van 4 op nummer 3, prima passend bij buuf haar nieuwe leeftijd, voelde ik de kleine negentig minuten op de Aduarder kleilagen steeds dieper doordringen in de poriën van mijn lichaam.
De eerste dag van maart gaf dan ook weinig inspiratie tot grootse daden. Gelukkig bood Videoland met enige oude afleveringen van Baantjer soelaas. Met tussendoor het WK-schaatsen en enige wandeltochtjes met de hond voor de broodnodige beweging. Altijd een prima zondaginvulling. De bouwactiviteiten aan de Tiggeldobbe vorderen gestaag en er komen steeds meer stenen boven het maaiveld. Ten teken dat we ons hoe dan ook niet af laten schrikken door allerlei aardbevingsellende.
En gelukkig is Boer zoekt vrouw weer begonnen op 1, dat leverde prachtige beelden op. Volgens mij geschoten ergens op een mooi plekje in Friesland, inclusief zo’n karakteristieke kerktoren. Even waande ik mij weer terug in Aduard, een plaatsje die ik toch tijdens een van mijn zomerse fietstochten nog eens moet bezoeken. Maar de liefde hangt in BZV in de lucht met allerlei mooie en af en toe ongemakkelijke gesprekken tot gevolg. Want wat zeg je wel en wat zeg je niet tijdens speeddates van vijf minuten? Doet allemaal niets, love is net als spring weer in the air. Laat de liefde en de lente maar komen…..