Ik merk dat ik steeds meer worstel met een op zich prachtige kersttraditie: het schrijven en ontvangen van kerstkaarten. En dat leek mij dan wel weer een onderwerp om jullie in de laatste donkere dag voor Kerst mee te verblijden of te vermoeien. Ik weet eigenlijk nog niet of dit een klaag- of een zwanenzang dreigt te worden. We gaan het beleven….
‘Vroeger’ was het nog lekker overzichtelijk. Ik heb het dan over een jaartje of tien a vijftien geleden. Jaarlijks kreeg en schreef ik zo’n kerstkaartje of 25 die ik vaak ver van te voren al geschreven had. Met voor iedereen een persoonlijke tekst. Wanneer een gezin een nieuwe wereldburger op de wereld had gezet dan werd daar nog even gepast aandacht aan besteed. Hetzelfde verhaal natuurlijk bij het grootouderschap, een mooi huwelijksjubileum of bijzonder kampioenschap. En ‘broer’ Johan moest of beter zijn best doen met het klaverjassen of hij ontving de wel of niet gemeende felicitaties met de kaarttitel van het jaar van onze vierkopse klaverjasclub ‘de boer is (s)troef’.
Tegenwoordig is het allemaal wat complexer. Steeds meer mensen stappen over op een digitale kerstkaart via Facebook. Daar heb ik weinig of niets mee. Wanneer ik de kaartjes bekijk die we tot dusver gekregen hebben dan staat het huilen mij nader dan het lachen. Verder dan ‘Groetjes van…..’ en dan een rits familienamen komt het vaak niet meer. En soms ontbreekt zelfs het ‘Groetjes van….’ en zie je alleen twee namen. Alleen broer Jur neemt ons gezin jaarlijks nog even lekker op de hak. In een paar volzinnen weet hij ons altijd keurig te typeren en het jaar samen te vatten…..
Deze morgen begon voor Miranda en mijn persoontje met een stevig vocaal en oraal gevecht over de kerstkaarten die mij op tafel toegrijnsden. Voor wat er binnen gekomen was, lag reeds een retourkaartje klaar. Ongetwijfeld volgeklad met ‘Groetjes van Bert, Miranda, Derian en Jazlijn’. Ik miste ook nog kaartjes van enige familieleden, zouden die nog komen? En ook de postzegels moesten nog gekocht worden. Met lichte tegenzin heb ik die op het laatste moment nog gekocht, samen met enige alcoholische versnaperingen voor de komende dagen…..
Ergens worstel ik hier mee. Zeker ook nadat ik vrijdag jl. zelf nog een mooi kerstpakket ontving van een van mijn adverteerders voor bewezen diensten. In het verleden verstuurde ik nog wel eens een door mijn bonusdochter ontworpen kerstkaart aan al mijn adverteerders. Of ik verstuurde een mail met daarin mooi cijfermateriaal over het afgelopen jaar. En hoe blij ik wel niet met ze was. Maar tot mijn schaamte moet ik bekennen dat zelfs dat er nog niet van gekomen is…..
En dus kruip ik op deze druilerige maandagmorgen al vroeg met een kleine kater, of toch een schuldgevoel, achter mijn PC. Om in plaats van kerstkaarten nog ‘even’ vele mensen te bedanken. Wat te denken bijvoorbeeld van mijn bijna vijftig adverteerders die ons ook dit jaar er weer financieel doorheen gesleept hebben. Die het mogelijk maken dat ik dagelijks mijn interviews, beslommeringen, anekdotes en bijzondere gebeurtenissen met u mag delen.
Verdikkie, u weet niet half hoe dankbaar ik u ben. En dat ik daar interviews en/of social-media-bericht-delingen tegenover mag/moet zetten drukt die pret zeker niet. Ook dan voelt het nog steeds niet als werk maar als dankbaar, leuk en bijzonder tijdverdrijf. Hetzelfde geldt voor de kleine veertig Club van 50 leden die de website soms al vanaf het begin af aan ondersteunen. Ook hartelijk dank maar weer voor de prettige samenwerking in het afgelopen jaar!
En dan heb je natuurlijk nog de gastcolumnisten. Die toch jaarlijks maar weer enige uurtjes van hun vrije tijd opofferen om een verhaal van 500 tot 1500 woorden op papier te zetten, daarmee steevast de nieuwe werkweek voor geopend verklarend. En nee, daar staat niets tegenover alleen een podium waar jaarlijks honderdduizenden bezoekers een kijkje op nemen….
En daarmee creëer ik het bruggetje waarmee ik naar het staartje van dit verhaal kan schrijven. Want ook u als lezer dank ik uiteraard van harte voor de vele views en de mooie, soms hartverwarmende reacties die als (wonder- en kruip)olie werken als de radertjes soms haperen. Dank jullie allemaal voor het zevende, in vele opzichten meest succesvolle jaar van www.bert-koster.nl. Het was mij ook dit jaar weer een waar genoegen en een voorrecht om voor jullie in de pen te hebben mogen kruipen……
In plaats van kerstkaarten dus maar niet minder gemeend: Prachtige Kerstdagen met elkaar toegewenst en een succesvol, plezierig en bovenal gezond 2020!