Een collega zei dat hij was uitgenodigd voor het houden van een TEDx talk in de Verenigde Staten en hij vroeg of hij dat moest doen. Toen, zo’n zes jaar geleden, had ik nog nooit van een TED-talk gehoord en ging op zoek op het internet. TED staat voor Technologie, Entertainment en Design. Ik ontdekte dat deze korte, inspirerende toespraken wereldwijd worden gehouden en in Californië zijn gestart.
Het jaar daarop was er een eerste TEDx event in Groningen en ik zorgde dat ik daarbij aanwezig was. Elk onderwerp kan de revue passeren: van roze pumps, echtelijke scheiding tot een flesje water. Je hangt aan de lippen van zo’n begenadigde spreker die een persoonlijk verhaal, visie of idee deelt. Inmiddels heb ik een paar keer in het midden van het land een TEDx bijeenkomst bezocht. Het toeval wil dat een aangetrouwde neef (en ik ben voor hem een aangetrouwde nicht) in de organisatie van TEDx zit. Jaarlijks krijg ik vroegtijdig een seintje dat de kaartverkoop start en het is tot nog toe gelukt om een toegangskaart te bemachtigen.
Wat maakt, dat ik daar zo geïnspireerd door raak? Het hele concept is strak. Ieder houdt in maximaal achttien minuten een betoog waarin je zo meegezogen wordt, dat je het bijna religieus kunt noemen. De sprekers zijn vaak mensen die anders durven denken, het roer omgooien en gaan voor hun passie.
Zo zag ik iemand die succes had in haar carrière maar van de een op de andere dag besloot dit te verruilen voor een ander bestaan. Ze trok de wereld in om te kleuren met kinderen. Over de hele wereld zocht ze kinderen op en zag ze positieve gevolgen van aandacht voor en kleuren met kinderen. In landen waar de leefomstandigheden slecht te noemen waren, in oorlogsgebieden maar ook op een kinderafdeling van een Nederlands ziekenhuis maakte zij voor die kinderen het verschil. Wat was bijzonder? Kinderen vertoonden overal hetzelfde gedrag ondanks de verschillende leefomstandigheden. Ze gingen graag aan de slag en wat opviel was dat ze vaak dezelfde afbeeldingen maakten.
Een ander inspirerend verhaal is de spreker die aan haar kind zag dat deze erg ongelukkig was op school. Het had niets te maken met de omgang met de leerkracht of met de andere kinderen. Ook was er van pesten geen sprake. Na lang onderzoeken door deze moeder bleek dat het kind totaal ongelukkig werd van de wijze van lesgeven. Zij ging op zoek naar andere onderwijsvormen en kwam uit op een school in de Verenigde Staten. Later ontdekte ze dat ook in Nederland zo’n school gehuisvest was. Ze nam een besluit en plaatste haar kind(eren) op deze school.
Het grote verschil met andere onderwijsinstellingen was dat op deze school letterlijk alle ruimte werd gegeven aan spelen. Kinderen mochten en konden er de hele dag spelen. Na verloop van tijd werd duidelijk welk effect dit had. In deze totale vrijheid gingen ze op zoek naar vermaak en pakten ze weer ‘gewoon’ een boek. De moeder realiseerde zich dat haar kinderen tot die tijd nauwelijks nog lazen maar met heel andere dingen bezig waren. Wat maakt deze school anders dan alle andere? Op deze school leerden de kinderen niet het meeste van de leerkracht maar juist van elkaar. Belangrijk om te weten is natuurlijk of de resultaten uiteindelijk goed waren. Ze vertelde dat haar kinderen allemaal goed zijn terecht gekomen en hoe waardevol het is dat je terugkijkt op een fijne schoolperiode.
Een Marokkaanse vrouwelijke arts heeft ook indruk gemaakt. Zij werd soms niet geaccepteerd door Nederlandse patiënten vanwege afkomst en geslacht en haar werd zelfs regelmatig de rug toegekeerd. Het zal je maar gebeuren. Ze liet zich niet ontmoedigen en wist dit met haar persoonlijke benadering te keren. In de gezondheidszorg – en waar niet – wordt voortdurend om professioneel gedrag gevraagd, maar als ze deze raad zou hebben opgevolgd had ze vaak geen opening weten te creëren. Door anders om te gaan met de patiënt en te zoeken naar persoonlijke raakvlakken kwam ze dichterbij en stond dit een contact niet meer in de weg.
Dit zijn drie voorbeelden van mensen die lef hebben om het anders te doen dan wat wij de norm vinden. Ze zijn er succesvol in. Wie kent niet dat gevoel, dat het roer nog eens om moet, een andere weg ingeslagen moet worden omdat het leven zo kort is en alles eruit gehaald moet worden? Je moet toch alles geprobeerd en gedaan hebben? In onze maatschappij kan dat ook want we zijn met de hele wereld in verbinding en de mogelijkheden zijn overweldigend.
Dit voelde voor een Zuid-Koreaanse man ook zo. Hij had een heel succesvol bedrijf en was zo ongelooflijk druk, dat hij geen rust meer vond. Hij liet zich drie dagen en twee nachten opsluiten in een stressgevangenis om tot rust te komen. Hij vond het er vreselijk, zo saai, deze eenzame opsluiting. Een klein tussendoortje was het luchten buiten en dat was ineens een groot moment van geluk. Dat waren ook zijn woorden na zijn vrijlating. Hij was met het kleinste nu zo ongelooflijk gelukkig dat in die zin de opsluiting in de stressgevangenis voor hem van waarde is geweest.
Deze verhalen zeggen iets over levensstijl en idealen. Druk, te weinig tijd of te weinig quality time, zoals dat genoemd wordt, herkennen we allemaal. Mail, whatsapp en voicemail regeren ons leven. Ik kan niet zonder. Mijn gsm is mijn kantoor, mijn bankrekening, mijn communicatie, mijn bewegwijzering en heb ik even niets te doen dan scrol ik door facebook en linkedin. Toch wil ik het soms anders. Stiltecoupé, yoga en mediteren kennen we al. Onbereikbaar tijdens een weekend weg? Gsm of tablet thuislaten? Het is de nieuwe luxe.
Al mijmerend zou ik het roer weer om kunnen gooien. Ik denk alvast na over verdienmodel, marketingstrategie en communicatieplan. Druk zal ik het daarmee hebben, maar een anti-stress-huis-van-bewaring, ergens op het mooie Hogeland, ik zie het voor me. Met de trein naar het noorden, uitstappen in Stedum. Slaapkleding en toilettas mee, en verder? Niets, want er volgt eenzame opsluiting, met niets om handen. In de pauze water, brood en luchten in de wei. Hoe eenvoudig. Mijn TED-talk is in wording.