Het is de week voor sinterklaasavond als ik solo en in een onopvallende auto aan het surveilleren ben. Als ik een rotonde opdraai zie ik een andere auto ook de rotonde op komen rijden. Ik zie ook dat de bestuurder een mobiele telefoon in zijn hand vast heeft. Ik rijd de rotonde 360 graden rond en volg de auto en kort daarna geef ik de bestuurder een stopteken. Nadat we beiden gestopt zijn, spreek ik de bestuurder aan. De man geeft mij zijn rij- en kentekenbewijs. Ik vertel de man dat hij van mij een bekeuring krijgt omdat ik heb gezien dat hij een mobiele telefoon in zijn hand had.
Zonder enige weerstand geeft de man toe dat hij dit inderdaad gedaan heeft. Wel merk ik dat de man er op een of andere manier moeite mee heeft. Ik merk ook dat de gedachten van de man afdwalen van ons gesprek. Nadat ik de man zijn bon van toen nog €180,- heb meegegeven, wens ik hem nog een prettige dag en hij mij.
Wanneer we weer weg zijn gereden, ben ik toch niet tevreden. Ik heb er geen goed gevoel over. Er was iets met die man. Hij was te gelaten over het feit van de bekeuring en er was iets in zijn ogen wat me aan het denken bracht.
Als ik later die dag weer op het bureau ben, zoek ik in de politiesystemen naar de man. Hij komt verder niet voor. Ik vraag voor de zekerheid ook nog maar even aan de buurtagent of hij de man kent.
De buurtagent weet me te vertellen dat de man getrouwd is en drie kinderen heeft. Ook weet hij me te vertellen dat het gezin het zeer moeilijk heeft en de eindjes nauwelijks aan elkaar kan knopen. Ik besluit om de man nog een bezoek te brengen op zijn huisadres.
Bij het huis aangekomen wordt de deur open gedaan door een vrouw. Ik leg uit waarvoor ik kom en dat ik graag nog even met haar man wil praten. Als ik de keuken inloop zie ik de man aan de keukentafel zitten. Het jongste kind kruipt rond. Het blijkt dat de andere kinderen nog op school zijn. Op tafel zie ik het gele briefje liggen die ik de man heb meegegeven. Ik zie aan het gezicht van de man dat hij zojuist heeft gehuild of dat bijna gedaan heeft.
Ik kijk de keuken nog eens rond en zeg tegen de man: “Volgens mij kun je die €180,- beter voor andere dingen gebruiken.” De man zegt niets maar knikt alleen. Ik ben wel geen rechter maar volgens mij was de man al genoeg gestraft en ik had mijn besluit genomen. Ik zeg tegem hem: “Je moet me beloven dat je 3 leuke cadeautjes voor je kinderen koopt en dat je nooit meer gaat bellen tijdens het rijden”. Terwijl ik dat zeg scheur ik het origineel van de bon door midden.
Ik zie hoe het gezicht van de man opklaart. Hij doet het niet, maar ik had het idee dat hij me van blijdschap wel om de nek kon vliegen. Als ik van één persoon weet dat hij een overtreding niet weer zal doen dan was het wel van deze man. Ik neem afscheid en ga weer op surveillance.
Ongeveer een week later als ik op het bureau aankom om te gaan werken ligt er een enveloppe in mijn postvak. Ik maak hem open en probeer te ontcijferen wat er staat. Gelukkig heb ik jonge kinderen die ook net leren schrijven zodat ik ontdek wat er staat. “DANK U SINT VOR DE MOOI KADOOS.” Een van de kinderen van de man had dit briefje in haar schoen gestopt en de man had het voor mij afgegeven aan het bureau. Met een nu al voldaan gevoel begin ik weer aan mijn volgende dienst…..