Op het moment van schrijven ligt de tafel bezaaid met papieren. Gedichten, liederen en allerlei kaartjes vullen mijn omgeving. Deze week is weer zo’n week waarvan ik denk, hoe houd ik alle ballen weer in de lucht? Ik leef van dag tot dag met een strakke agenda. Vroeger toen ik een tiener was, dacht ik wel eens na over wat voor moeder ik zou zijn. Ik spiegelde mijn eigen moeder en zag mijzelf thuis zijn bij de kinderen, voor ze zorgen zo goed ik kon en ik zou klaar zitten met mijn kopje thee. En ik zou altijd op school helpen als er leuke dingen te doen zouden zijn. Maar we weten, in dertig jaar is veel veranderd.
Ik ging studeren en vond een prachtige baan. We kochten een mooi pand in ons dorp en verbouwden dit tot ons paleisje. De kinderen kwamen en toch koos ik niet, zoals ik vroeger dacht, om thuis te blijven bij mijn kinderen. Want die mooie baan wilde ik niet kwijt. Dus ging ik na de komst van de oudste dochter twee en halve dag weer aan het werk. Maar wat vond ik dat in eerste instantie lastig! Mijn ideaalbeeld van 30 jaar geleden viel in duigen.
Het combineren van werk en gezin had nog wel wat voeten in de aarde en dat was lastig. Ik moest weer een nieuwe weg vinden als werkende moeder. Waar ik voorheen de deur zonder na te denken dicht deed, moest ik nu zorgen dat er opvang was voor de kleine. Dat er genoeg voeding op voorraad was, dat de luiers aangevuld waren, dat het eet- en slaapschema bij de opvang bekend was. Wat een voorbereidingen! Niks niet onbevangen aan het werk.
In de loop der jaren leerden ik en onze kinderen omgaan met een werkende moeder. Die op een gegeven moment van onregelmatig naar regelmatig werk ging werken. En dat gaf rust.
Hoewel……ik ben vrij in de weekenden dat de kinderen vrij zijn, maar dat betekent nu weer dat ik door de week op school regelmatig de activiteiten moet missen. Geen maandsluitingen meemaken, niet altijd mee kunnen op schoolreis, niet de werkstukken kunnen bekijken op een presentatiemiddag. Slik, ook dit had ik 30 jaar geleden anders bedacht. Ik merk zo nu en dan grote teleurstellingen bij de kinderen. Misschien merken ze onbewust ook wel dat ik dan óók teleurgesteld ben. Als ik uitleg geef dat de zieke kinderen in het ziekenhuis mijn zorg en aandacht hard nodig hebben, snappen ze wel dat mama aan het werk moet. Maar leuk is het niet altijd.
Maar aan de andere kant zweef ik deze week tussen 3 dagen werken, voetbalveld, gymnastiekwedstrijd, zwemles, muziekuitvoeringen en het organiseren van een School Kerk Gezinsdienst in. Want ach, het is allemaal zo mooi! Niks is te veel, gewoon maar doen en blik op oneindig. Hierin kan ik mijzelf weer beter spiegelen aan mijn moeder; de kinderen bijstaan bij hun sportwedstrijden, aanmoedigen als de muziekoefeningen wat lastiger worden en een grote glimlach op mijn gezicht toveren als het organiseren van de dienst weer gelukt is! De talenten zijn weer benut……het schoonmaken van de ramen komt dan volgende week wel weer… Daar ligt nou net níet mijn talent!