Bijna ieder jaar probeer ik het jaar dat bijna achter ons ligt te evalueren, even een moment van bezinning! Welke avonturen heb ik beleefd en wat had er anders en misschien wel beter gekund. Ben in de bakkerij nog rustig aan het afbouwen, zakelijk en omzettechnisch gezien gaat het goed met de jongelui. Ze hebben veel geleerd en ook tegenslagen ervaren en dat moet ook, daar groeien ze van! Zij krijgen ook wel wat voor de kiezen maar het komt ongetwijfeld goed, heb er alle vertrouwen in!
Daarnaast heb ik het erg druk maar dat roep ik over mijzelf af. Ik zou heel ongelukkig worden wanneer ik iedere morgen wakker werd met de gedachte van wat zal ik nu vandaag eens gaan doen. Hoogtepunt was ongetwijfeld mijn reis naar Honduras voor het ministerie van Ontwikkelingssamenwerking. Door bakkerijen in arme landen te ondersteunen met je kennis geeft dat een voldaan gevoel. Ik ben nu een ervaring rijker en heb ontzettend veel geleerd. Had het resultaat graag iets beter gezien maar ik heb niet het gevoel dat ik heb gefaald, ik heb alleen vele manieren ontdekt die niet werken!
Een andere ervaring was dat ik werd uitgenodigd om een preek/overdenking te houden in de Gereformeerde kerk tegenover ons. Ben geen kerkloper maar een ”praktijk Christen” en wanneer je hier dan voor gevraagd wordt, is dat bijzonder. Voor diegene die het gemist heeft nog éénmaal het linkje, na 32 minuten kunt u mijn verhaal volgen, het thema was dromen, durven en doen!(https://www.youtube.com/watch?v=BZH-9umoRPk&feature=youtu.be.)Naast ons dagelijks brood ben ik nu dus ook leverancier van geestelijk voedsel.
Dromen en activiteiten heb ik nog genoeg voor het komende jaar. De belangrijkste zijn toch wel dat ik graag mijn derde boek wil afschrijven, een sociaal bejaardenhofje wil bouwen in Bedum en mensen waar ook ter wereld helpen op een manier zodat zij in hun eigen onderhoud kunnen voorzien en hierdoor een beter leven zullen ervaren.
Ook mijn herinneringen aan Margreet krijgen nu ook een vast plekje, het heeft even geduurd maar van een rouwproces krijgt niemand een recept of program. Ik moet zeggen dat het nu goed voelt om een bladzijde voorzichtig om te slaan en te ontdekken en ervaren dat de verhalenlijn gewoon doorgaat terwijl ik op de vorige pagina bleef hangen. Natuurlijk blijft zij in mijn hart de liefde van mijn leven maar ik denk dat ik nu verder kan!
Vorige week hadden wij hier in Bedum de Dickens Kerstmarkt, een groot succes en uiteraard geheel in stijl. Prachtig, Charles Dickens was zoals u ongetwijfeld weet een Engelse schrijver die in 1843 het boek ”A Christmas Carol” schreef. Het verhaal gaat over de vrekkige en gierige zakenman Ebenezer Scrooge die het hele Kerstfeest maar verspilling en onzin vond. Hij kwam tot inkeer toen geesten hem tijdens de Kerstnacht zijn jeugdig verdriet, zijn huidige gemis en zijn sombere toekomst lieten zien. De volgende morgen liep hij zingend door de straten van Londen en deelde geld en geschenken uit. Pas toen had hij begrepen dat Kerst een feest van liefdadigheid en gezelligheid hoorde te zijn.
Voor mij is Kerstmis nog steeds een christelijk feest waar wij de geboorte van Jezus vieren. Van oorsprong gaat het feest echter terug tot de Germaanse tijd, toen vierde men de winterzonnewende omstreeks 21 december (de kortste dag) waarbij het boze werd verjaagd en de terugkeer van het licht werd begroet.
Wij Nederlanders mogen graag mopperen, janken en blèren en soms is dat ook heel functioneel maar eigenlijk hebben wij daar geen reden toe, het is hier allemaal erg goed geregeld in ons land. Dus houd je blik gericht op de lichtpuntjes want die zijn er vele en natuurlijk ook in 2017. Eigenlijk zou je moeten proberen om zelf een lichtje te zijn dan verdwijnt de duisternis vanzelf, ook voor je omgeving!
Onlangs is er een bekende van mij overleden. Jong, veel te jong. Zij had in principe nog wel het dubbele kunnen leven. Maar ja, vaak staan wij er niet voldoende bij stil. Het was heel snel gegaan, het ene moment nog haar eigen bedrijfje en het andere moment….. Ze was niet ziek, rookte niet, dronk amper, was sportief en toch…. Onvoorstelbaar! Er werden tijdens de uitvaart mooie woorden gesproken, er werd verteld wat een geweldige moeder zij was, wat een fijne echtgenote, dat ze op het werk gewaardeerd werd, dat ze altijd kon lachen met de collega’s en dat een ieder haar enorm zou missen. En er waren bloemen, veel bloemen, mooie rozen want daar hield ze van.
De vraag waar ik altijd mee blijf zitten is wanneer wij zoveel om iemand geven zoals wij zeggen aan het einde van iemands leven, waarom uiten wij onze gevoelens dan pas zo laat? Te laat eigenlijk…. want de persoon in kwestie heeft er niet zoveel meer aan! Ik weet zeker dat ze het leuk had gevonden om een compliment te krijgen over haar werk en dat ze daar werd gewaardeerd of dat er spontaan een bos bloemen op de keukentafel had gestaan als verrassing met een lief briefje van de familie, vrienden, bekenden of buren. Maar ja… nu hoeft het niet meer!
Niets menselijks is mij vreemd en ook ik maak mij er schuldig aan net als ieder ander! Zelfs in mijn nabije omgeving geef ik niet vaak genoeg aan hoeveel iemand voor mij betekent en hoe blij ik ben dat die persoon simpelweg bestaat! Gevoelens en emotie zijn vaak lastig om mee om te gaan maar een kwetsbare opstelling maakt je liefdevoller en sterker! Hoe vaak zegt u: ik hou van je, geeft u een compliment of ”zomaar” een bos bloemen en een knuffel?
Zullen wij dat proberen te veranderen lieve mensen want dan heeft mijn Kerstoverdenking zin gehad. Leer te beseffen wat je hebt, voordat de tijd je laat beseffen wat je had! Rest mij nog om jullie allen een Zalig Kerstfeest te wensen en een gezond, inspirerend en liefdevol jaar. Kijk niet terug op de teleurstellingen van gister maar leef met de droom van morgen en geniet vandaag!
Een Kerstknuffel voor jullie allemaal, Klaes