Het is kwart over acht in de morgen wanneer ik dit epistel aan het papier toevertrouw. Buiten wordt het iets lichter maar de duisternis overheerst nog steeds. Ik weet zeker dat wanneer we acht uur verder zijn de duisternis het langzaam maar zeker weer wint van de dag. Acht uurtjes dagverlichting zeg maar in deze tijd van het jaar. Met recht kun je spreken van de donkere dagen voor kerst. Ik hoop niet dat ik u regelrecht een depressie inschrijf, dat kan niet de bedoeling zijn. Gelukkig hebben we binnen een week de kortste dag al weer te pakken. Dan begint het prachtig proces van het lengen der dagen weer. Daar kan ik reikhalzend naar uitkijken. Net zoals ik tijdens de langste dag eind juni altijd even moet slikken door de gedachte dat we het mooiste al weer gehad hebben…
Zaterdag hadden we onze laatste voetbalwedstrijd voor de winterstop. Een mooie uitwedstrijd naar Baflo. Ik weet nog dat ik vier maanden geleden een prachtige vakantiedag wegfietste door Baflo richting De Marne. Mooie weidse vergezichten die door de nodige zonnestralen nog mooier werden. Hoe anders was het op deze grauwe zaterdag. Mist en waterkou deden de vergezichten geen goed. Ons spel gedurende de wedstrijd ook niet. De zorgvuldig opgebouwde 0-3 voorsprong na een half uur wedstrijd was na negentig minuten verdwenen als sneeuw voor de zon. En met een 4-3 nederlaag in de voetbaltas kropen we somber de auto in richting onze gelukkig wel verlichte kantine. Biertjes spoelden de wrange nederlaag enigszins weg. Nee, zo’n wedstrijd zou je eigenlijk gewoon lekker in het voorjaar moeten spelen, dan valt zo’n nederlaag ook beter te verteren.
Licht, dat is waar we behoefte aan hebben deze dagen. Dit weekend werd de kerstboom dan ook weer opgetuigd. Dat biedt dan altijd enige verlichting. Dachten we. Maar nee hoor, twee stringen kerstboomverlichting weigerden pertinent hun diensten aan ons aan te bieden. Of stringen wel goed Nederlands is, waag ik te betwijfelen. Maar strings zijn weer hele andere dingen en passen niet in dit verhaal. Hoewel het natuurlijk wel een lichtpuntje kan zijn. Maar we dwalen af, dus dit weekend maar weer naar de drukke stad geweest om nieuwe lampjes te halen. Dat gaf dan ook direct het gewenste resultaat. In de hoek van de kamer staat de boom weer dat licht uit te stralen die we buiten zo moeten ontberen….
Wanneer het deze dagen enigszins mogelijk is dan kruipen we gezellig tegen elkaar aan. De directe buren zien we soms wekenlang niet meer. Ze zitten verscholen achter gesloten gordijnen. Hopelijk kruipen ook zij tijdens Oudejaarsnacht hun huis uit om de welgemeende Nieuwjaarswensen in ontvangst te nemen. Toch hebben ook deze dagen wel weer wat. Hoewel, net als ik dit weg typ hebben ze het bij de nieuwsberichten over een dichte mist. Snel weer vergeten, deze dienstmededeling. Gelukkig knalt Sky Radio er weer een vrolijke kerstklassieker tegenaan. Toch begint al dit muzikale kerstgeweld mij al weer licht te irriteren. Dat is een verkeerde lichtinval, ik geef het direct toe.
Het aftellen naar de Top 2000 is dus weer begonnen. Dat hoort net zo bij deze tijd als het Glazen Huis. Dit jaar maar twee DJ’s in plaats van drie. De logica hiervan dringt nog steeds niet tot mij door. Een vorm van bezuiniging terwijl onze economie nog sneller groeit dan verwacht in de snelste groeiscenario’s. Das ook toevallig zeg, zo vlak voor de verkiezingen. Wanneer dit doorzet dan gaat het aantal werkelozen straks naar nul. Echt waar, ik heb het ze zonet op de radio horen zeggen….
Sinds het begin van deze column zijn we een half uurtje verder. Wanneer ik naar buiten kijk via het slaapkamerraam, word ik nog niet bepaald vrolijk. Maar toch weet ik het bed te weerstaan. Hoewel ik nu snap waarom bepaalde dieren voor een winterslaap kiezen. Maar dat lijkt mij niet de oplossing. Ik werp nog even een blik naar onze kerstboom en kijk eens diep in een enkel kerstlichtje. En weet het zeker, eens worden deze donkere dagen voor kerst ingeruild voor lange, zwoele zomerdagen. En dan zitten we allemaal weer gezellig buiten met een wijntje of biertje in de hand. ‘It’s Christmas Time’, zingt Band Aid. En zo is, tijd om met dit verhaal te stoppen!