Zaterdag 6 augustus 08.15 uur
Het is even wennen wanneer ik mij na ruim 3,5 week weer op een verhaal stort. Het maagdelijk witte beeldscherm lacht mij gelukkig toe. Klaar om in alle gretigheid de haar toegeworpen letters vanuit het toetsenbord op te zuigen tot een vakantierelaasverhaal uit Oostenrijk. Eigenlijk had ik dit verhaal maandagmorgen willen schrijven. Maar waarschijnlijk heeft de vakantie mij zo verkwikt dat van uitslapen niets komt op deze zaterdagmorgen….
Maandag 25 juli 10.00 uur
‘Zij vindt jou toch veel te oud!’. Glimlachend kijk ik naar enige jongelui van een jaar of 14 die naast mij op de receptie van de Terrassencamping, gelegen in Ossiach aan de Ossiacher See in zuidoost Oostenrijk, de avond er voor nog even evalueren. Dertig jaar geleden zou ik daar ook zo gestaan kunnen hebben. ‘Stop de tijd!’, schiet er ineens door mij heen…
De eerste 5 vakantiedagen in Oostenrijk zijn ook echt voorbijgevlogen. Een zinderende reisdag waarbij de airco moeite heeft om de temperaturen onder controle te houden, wordt al snel gevolgd door dagen vol met ontspanning. Aapjes kijken bijvoorbeeld am Affenberg of een schitterende waterval volgen vanaf een hoge berg. Tussendoor 2 lange maar qua natuurschoon prachtige wandeltochten met Frans waarbij we uiteraard de weg weer kwijtraken maar waardoor we wel onverwachte plekjes ontdekken…
De dagen vliegen dus voorbij en dat is altijd een goed teken. Voor mij een reden om even pas op de plaats te maken. Een dagje nietsdoen dus bij de caravan, een soort van internationale verveeldag waarbij de minuten traag voorbij strijken. Precies zoals het af en toe hoort tijdens een vakantie. Even een boekje in de aanslag houden, Facebook vervuilen met nietszeggende foto’s en wanneer het toch te warm wordt, brengt het meer vlakbij onze caravan heerlijke verkoeling tussen toch ook de nodige regen- en onweersbuien door…
Boete doen in Slovenië
Uitstapje 3 brengt ons naar het nabijgelegen Slovenië, naar de hoofdstad Ljubljana om precies te zijn dat op slechts een uurtje rijden opdoemt. Op de heenreis kom ik al toerende tot de conclusie dat Slovenië het 17e land zou worden dat ik in mijn internationale carrière over de grenzen aan zou doen. Hierbij in het midden latend of dit mij tot een globetrotter maakt of juist niet.
Ljubljana is dan wel geen Wenen maar heeft toch ook zo zijn eigen bekoringen blijkt na een wandeltocht van 3 uurtjes door de binnenstad. Dat het een onvergetelijke trip zou worden weten we dan nog niet. Dat blijkt pas wanneer we vlak voor de grens van de weg geplukt worden. De op de heenreis betaalde €7,20 bleek tol te zijn maar Slovenië vereist van ons ook een vignet en die was er bij ingeschoten….. Wat rest is een hoop gemopper en een oppepper voor de Sloveense economie van maar liefst 150 eurootjes…. Een wijze leer voor een eventuele volgende keer!
Gelukkig brengt uitstapje 4 middels de Pyramidenkogel Tower meer vertier. Plus een adembenemend uitzicht over het gebied waar we 10 dagen mogen bivakkeren. Bovenin dit gebouw kijk ik een tijdje bewonderend en ontroerd naar de omgeving. Oostenrijk is een prachtig land! Dat had ik vorig jaar tijdens een eenmalige overnachting al mogen ervaren en dat wordt nu maar weer eens bevestigd…..
Een traantje wegpinken in Wenen
En zo vliegen 10 vakantiedagen voorbij. Gelukkig heeft de vrouw nog een toetje voor ons in petto. Na lang struinwerk op internet heeft ze een appartement weten te vinden vlakbij het centrum van Oostenrijks hoofdstad Wenen. Waar de oudste genoot van veel leeftijdgenoten op de camping, haalt de jongste juist veel voldoening uit de jacuzzi in het appartement. De vrouw kan eindelijk een langgekoesterde wens vervullen: een bezoek aan Schloss Schönbrunn waar ooit Keizerin Elisabeth van
Oostenrijk, beter bekend als Sisi, vele levensdagen doorbracht. Wat een pracht en een praal inderdaad in en om het vorstelijk paleis…
Ook in de binnenstad vallen we van de ene verbazing in de andere. Wenen wordt gezien als het centrum van de klassieke muziek en de opera. De stad dus van Mozart, Beethoven en Hayden. Maar ook van bijna 2.000.000 inwoners en vele prachtige gebouwen. Wat mij betreft misschien wel de mooiste stad van Europa maar wie ben ik om dat te beoordelen….
Middelstum lonkt…
En zo vliegen 12 vakantiedagen weer voorbij als brandend strandzand, wegglippend door de vingers. Maar gelukkig met een Ossiacher See vol met mooie herinneringen. Uiteindelijk moeten we het glooiende en bijtijds gloeiende Oostenrijk weer verlaten. Aan alles komt een eind dus. De Middelstumer Hippolytustoren glimlacht ons echter na een voorspoedige, 13 uur durende reis, eerder dan verwacht weer welkom. Het is altijd weer een mooi moment wanneer de Poort van Groningen be(t)reden wordt. Een vignet hebben we gelukkig niet nodig. Een langzaam ondergaande zon heet ons gastvrij welkom op het als altijd gemoedelijke Hogeland….