Wij hebben 2 honden en meestal gaat één van ons canicrossen met beide honden, dat gaat hartstikke mooi. Een route vlakbij huis, waar ze ook nog even los kunnen lopen. Aan de conditie is wel gewerkt…
12 december, op tijd op staan: we gaan canicrossen in Veenhuizen. Allebei een gordel, allebei een harnas en allebei een maatje om mee te lopen. Het uurtje rijden is voor de één een feest en voor de ander is de cross aan het eind van de rit een beloning. De tactiek is thuis al besproken. Hij rent met de Kleine (die rent harder en trekt meer) en ik met de Grote (die is jonger en wat minder ervaren).
Hij start als eerste en ze gaan mooi weg, maar dan ziet de Grote hen de bocht om gaan en is niet meer te houden, weet zich uit zijn harnas te wurmen (ongelooflijk, maar hij kan het) en terwijl de startmeester verder aftelt vertrekken wij al. Gelukkig komt de Grote bij mij terug, krijgt zijn harnas weer aan en nu vertrekken we samen.
In de verte zien we Hem en de Kleine. Als u wat zwarts door de Kerklaan zag gaan met een paarse streep erachter aan, dan waren wij dat! In een tempo wat de Grote nog nooit gelopen heeft naderen wij Hem en de Kleine. Als de Kleine ons in de gaten krijgt wacht hij heel braaf op de andere helft van zijn roedel. Wat Hij ook roept mag niet helpen, er wordt gewacht. En dan direct ook maar geruild van partner. De Grote gaat met Hem mee want dat hij kan trekken is gebleken en de Kleine blijft liever bij mij. Gezellig, heel sociaal, vlak naast me, keurig zoals hij het heeft geleerd.
Maar die Grote heeft het warm gekregen en is ook wat dorstig geworden, aan plassen om te drinken geen gebrek. En wat een vreugde: ook nog een sloot, diep genoeg om zelfs het buikje te kunnen laten koelen. Gelukkig voor Hij is de lijn lang genoeg, want van de Grote mag hij er ook wel even bij in tot aan zijn buikje.
Zo, we kunnen weer, maar wat is het parcours soms glad en nat en niet verhard, dat zijn wij niet zo gewend. Het mag de pret niet drukken.
Maar dan komt er een scherpe bocht, even kalm aan, samen met de Kleine vlakbij de boom langs. De Kleine kan net even wat sneller en meer dan een klein rukje heb ik niet nodig en daar voel ik de grond onder mijn zolen vandaan glijden. Canicrossen voor de volle 100%. Gelukkig geen verwondingen en de cross gaat verder. Glijdend en glibberend komen we het bos uit, worden we veilig over de weg begeleid en vriendelijk “tot de volgende keer” nageroepen. Het laatste stukje weer door de Kerklaan, nu zijn we beter te volgen en herkenbaarder in beeld. En met een tijd van onder de 35 minuten finishen we als een echte roede: gezamenlijk!
(Foto’s afkomstig van Toli Schanssema)