Kunt u zich heel kort even voorstellen?
Mijn naam is Stoffer Hoofd dus, geboren in Onderdendam op 9 januari 1950. Ik ben jl. zaterdag net 66 jaar geworden. Je treft het niet want het gebak is inmiddels op. Ik kom uit een gezin van 4 kinderen. Mijn vader was vroeger arbeider, later werd hij chef bij de Agrarische Unie. Eerst in Onderdendam, daarna Ruischerbrug.
Echt veel verplaatsingen heb ik in mijn leven niet gemaakt. Ik ben geboren op de mooie Oldenbosch boerderij, vlak bij het voetbalveld. Daarna volgde een verhuizing naar het ’t Heuveltje daar waar nu de loodsen van het waterschap staan. Toen volgden nog 3 jaren aan de Stadsweg 31, naast het huis waar je oma gewoond heeft. Na getrouwd te zijn ben ik hierheen verhuisd. Ik woon dus inmiddels ruim 41 jaar hier aan de Fraamweg in Middelstum met een prachtig uitzicht op Bedum en Onderdendam.
Wat is uw burgerlijke staat?
Ik ben op 19 december 1974 getrouwd met de van oorsprong uit Bedum afkomstige Klaaske de Vries. We kenden elkaar al jaren eigenlijk voordat de vonk echt oversloeg want we kwamen elkaar regelmatig op stapavonden tegen. Ons huwelijk heeft 3 kinderen voortgebracht. Harmen is de oudste, geboren in 1978 en hij woont in Stedum. Ludwin is in 1981 geboren en woont net als onze jongste, Jolanda geboren in 1984, in Middelstum.
Inmiddels zijn we in het rijke bezit van een kleinzoon en kleindochter vanuit eigen kweek. Maar we hebben ook nog 3 bonuskleinkinderen dankzij de relaties van onze zoons.
Wat is uw voormalig beroep?
Na de lagere school volgden 3 jaar LTS en 2 jaar avondschool. Toen was ik er ook echt zat van, ik ging op mijn 15e aan het werk. Eigenlijk wist ik al van jongs af aan dat ik timmerman wilde worden. Op de LTS kon je kiezen uit 3 richtingen: hout, metaal en schilderwerken. Toen ik als houtwerkstuk een houten haklepel moest maken en hiermee het hoogste cijfer van de klas scoorde was ik helemaal om natuurlijk…
Voor mijn militaire diensttijd in 1971 heb ik bij 2 bazen gewerkt: Timmerman Brontsema in Bedum en Heeringa aan de Prinsesseweg in Groningen. Van 1972 tot 1979 werkte ik voor Eldering de Vries in Hoogkerk. Daarna volgden 11 jaar bij Bouwwerf Bedum, helaas ging dit bedrijf in 1990 failliet. Gelukkig ben ik in mijn werkzame leven nooit 1 dag werkloos geweest. Van 1990 tot aan mijn Vut in 2011 werkte ik voor bouwmaatschappij Vuurboom in Bedum.
Terugkijkend op mijn werk kan ik wel stellen dat ik altijd met heel veel plezier bezig geweest ben. Uitgezonderd de werkzaamheden bij ‘mal, roeg weer’. Hoewel het dan, wanneer je eenmaal weer bezig was, ook wel weer mee viel.
Hoe bevalt het gepensioneerd zijn?
‘Hoele best, ik heb mij nog geen 5 minuten verveeld!’ Als er echt niets is, dan zoek ik wel weer wat. Vanaf eind jaren ’80 heb ik mij gestort op het houtbewerken. Dat werd echt serieus in 1990. Ik ging naar een arrensledenwedstrijd te kijken en maakte hierna uit aardigheid een eigen, kleine arrenslee. Ik raakte hierdoor in contact met iemand van het rijtuigenmuseum in Nienoord. Dat was de voorbode tot de nodige projecten.
Wat volgde was een Hollandse postkoets, een Staphorster boerenwagen, 5 arrenslees, een Friese sjees en 2 x een speelwagen van Enspijk (een veredelde boerenwagen). In dergelijke projecten gaat ‘een pens vol waark zitten.’ Zo ben ik met de sjees 4 jaar bezig geweest. Zo’n groot project wil ik nooit meer hebben.
Als je alleen al naar de wielen van de kar kijkt waar ik nu mee bezig ben, dan zitten daar al wel 100 manuren in! Maar dat maakt mij niet uit hoor, er hangt mij niks om nek, ik heb de tijd aan mijzelf. Ik moet wel zeggen dat ik enorm veel plezier beleef aan de houtbewerkingsmachine die ik aangeschaft heb na ons 25-jarig huwelijksfestijn.
Naast deze grotere projecten maak ik ook wel houten emmers, tafels, naaikistjes, pianokrukjes, houten kistjes, enz. enz.. Het met mijn handen werken is dus een grote hobby van mij. In de loop der jaren ben ik ook bij mijn kinderen menig uurtje aan de slag geweest om hun huizen op te knappen. Naast al deze klussen mag ik ook graag paard rijden. Zomers ringsteken bijvoorbeeld en tijdens strenge winters er op uit met de arrenslee.
Wat zijn de hoogtepunten uit uw leven?
De geboorte van mijn kinderen en kleinkinderen. En Klaaske is natuurlijk ook heel belangrijk voor mij. We zijn niet voor niets inmiddels 41 jaar getrouwd.
En de dieptepunten?
Het afscheid moeten nemen van mijn ouders en schoonouders. Gelukkig is niemand echt jong overleden. Mijn vader is bijvoorbeeld 92 jaar geworden. Hij overleed hier bij ons thuis. Na oogdruppels in het ziekenhuis te hebben gekregen (hij was geopereerd aan staar), heeft hij hier een hapje gegeten. Na het eten is hij nog even op de bank gaan liggen om te slapen. Hij is hier in zijn slaap overleden…
Heeft u nog anekdotes en mooie verhalen?
In de bouw was het alle dagen lachen, gieren, brullen en dom kwalmen. Maar om je deze verhalen te vertellen, dat vind ik helemaal niets. Dat worden verhalen van 100.000 woorden, daar heb je niets aan. Je moet het gezien hebben. Zo was er een timmerman die in een huiskamer een fototoestel zag liggen. Toen ze even alleen in de kamer waren zei hij tegen zijn collega dat hij snel een foto moest maken. Toen deze de camera in de aanslag had, trok de timmerman snel zijn broek na beneden zodat hij in de blote kont op de foto kwam. Dat moet een rare gewaarwording zijn geweest voor de betrokken mensen toen ze de foto’s lieten ontwikkelen…
Dergelijke verhalen dus, daar zit toch niemand op te wachten? Wel blijven bepaalde gebeurtenissen je altijd bij. Toen zich de 2 vliegtuigen in de Twin Towers boorden waren wij net aan het opruimen op de steiger in het project Velduil in Bedum. Het was op het nieuws van 16.00 uur, dat weet ik nog precies hoewel het inmiddels al weer bijna 15 geleden is.
Wat zou u ooit nog willen doen in uw leven?
Ooit heb ik wel eens de wens gehad om een snelle speedboot te bouwen, ik had er al een tekening van. Dat is er nooit van gekomen, dan zou ik ook grotere schuren nodig hebben. Van de vakanties zijn we ook niet echt, wij krijgen hier zelf in de zomer genoeg aanloop. En niet alleen in de zomer dus, dat merk je nu ook dat er regelmatig mensen bij ons langskomen, haha…
Ik kan veel meer genieten van een dagje weg, naar de Bataviawerf bijvoorbeeld. En mocht ik mij echt vervelen dat ga ik naar Bergum in Friesland om een nieuw vrachtje hout te halen. Mijn dochter heeft een busje en hiermee trekken we er samen op uit. Op de terugweg lekker even een visje eten in Lauwersoog, niets mis mee. Ik ben eigenlijk wel tevreden zo. Gezond blijven en goed met de kinderen op kunnen schieten zijn voor mij belangrijke pijlers in het leven.
Waar heeft u spijt van gehad in uw leven?
Ik zou mijn leven weer net zo invullen, denk ik, als ik het over mocht doen. Wel zou ik dan langer doorleren. Hoewel mensen die hun hele leven doorleren nog geen wiel kunnen maken, bij wijze van spreken. Dat geldt ook voor bouwvakkers hoor. Ik zie soms wel eens constructies waarvan ik denk, hoe hebben ze dat nu zo kunnen maken?
‘Dou goud wat mout, zet altied deur en hol kop derveur!’ Ik kan je nog wel wat timmerwijsheden meegeven. Zo kunnen mensen vaak wel zien dat iets goed gemaakt is maar ze weten vaak niet wat het gekost heeft. Dat heb ik ook altijd in het achterhoofd gehouden wanneer ik ergens aan het werk was. Wanneer het werk niet goed gebeurd was, dan kwamen de mensen bij mij. Wanneer ze het te duur vonden dan gingen ze naar mijn baas.
Wat zou u uw leven voor een cijfer willen geven?
Een 8, dik tevreden dus. Ik ben gezond en heb alle dagen genoeg te eten. We hoeven ons wat dat betreft geen zorgen te maken dat we naar een voedselbank moeten.
Wilt u verder nog iets kwijt?
Gezondheid is voor mij het allerbelangrijkste, ik heb wel eens gezegd dat ik 99 jaar wil worden. En nu je hier toch bent….. Wanneer mensen nog karren, koetsen of een sjees of slee willen kopen dan zijn ze meer dan welkom. Mijn schuren staan vol, er mag wel wat weg. Mensen kunnen mij altijd vrijblijvend bellen: 06-25580143. Een keer langskomen om te kijken mag natuurlijk ook.
Af en toe zet ik ook wel eens wat op internet. Maar dan ontvang ik vaak een bod die ik veel te laag vind. Daar haal ik de materiaalkosten nog niet eens uit. En dan heb ik het nog niet eens over de soms honderden uren die ik er insteek. Ach, doet ook niets hoor, ‘er zit mie niets om nek!’ En dergelijke projecten zijn prachtig om te maken.