Het is zondagavond en op de achtergrond staat de televisie aan. Het is twee dagen na de deadline die Bert mij heeft aangegeven voor het schrijven van een gastcolumn. Een scriptie die ik nog moet beoordelen voor de deeltijd Hts opleiding Werktuigbouwkunde van de Hanzehogeschool ligt naast mij op het bureau. Zaterdagochtend heb ik de kluskleding aangetrokken, verfkwasten van zolder gepakt en kranten bij mijn moeder opgehaald. Na een uur zonder gedane arbeid heb ik echter alles ook weer netjes opgeborgen.
Steeds weer andere keuzes gemaakt dit weekend omdat die op kortere termijn belangrijker, of makkelijker, zijn. Het ene moment zijn het de kinderen die je een moment buiten gunt, het andere moment incidenten in Parijs waardoor je aan de buis geplakt zit. Daarna weer de boodschappen omdat de kasten toch behoorlijk leeg zijn geworden. Tot je op het punt komt dat je echt niet meer om je verantwoordelijkheden heen kunt.
Consumeren zullen we! In deze consumptiemaatschappij lijk ik steeds meer interesse en energie te stoppen in alles wat deze luxe tijd met zich mee brengt. Het hangend op de bank televisie kijken, het doen van een spelletje op de telefoon en apathisch voor de schuifdeur naar buiten staren door de wind en regen. Dat alles onder ‘het genot’ van het lawaai van de spelende kinderen die om mij heen lijken te stormen. Terwijl al die zaken die er daadwerkelijk toe doen naar de achtergrond schuiven. Ik merk dat in de zoektocht naar het vervullen van je behoeften op korte termijn een aantal lange termijn doelen naar de achtergrond verschuiven totdat die omwille van de tijd naar de voorgrond verschuiven.
Jarenlang hebben we een hypotheek gehad volgens het Amerikaanse model. Waarbij we denken dat ons huis meer waard gaat worden of dat we meer geld gaan verdienen. Jarenlang hebben we gas uit de grond gepompt omdat we daar op korte termijn ons voordeel bij hebben. Al jarenlang neemt onze overheid met name besluiten op basis van een groeiende schuldenberg in plaats van eigen vermogen. ZZP’ers die jarenlang denken aan het genieten van nu in plaats van een potje voor de oudedagvoorziening.
Heb ik een weekend lang allemaal andere dingen gedaan (niets doen is ook iets doen toch?) die oorspronkelijk niet gepland waren. We worden hierbij allemaal ingehaald door de last van later. Het is een cultuur geworden om niet eerst te doen wat je moet doen maar pas later te proberen om je fouten te corrigeren.
In de loop der jaren is de gaswinning uitgemond in een situatie met de nodige problemen. Hebben mensen die de laatste jaren een huis hebben gekocht de waarde zien dalen en zien we om ons heen dat ons zorgstelsel tanende is en de overheid de rekening nauwelijks meer kan betalen. Iets dichter bij mijzelf zit ik nog met de deadline van Bert. De last van later is de last van nu!