Laatst zag ik hem maar zo weer op het beeldscherm verschijnen, aan het eind van Studio Voetbal: Robbie de Wit. Het deed mij best wel wat toen ik hem zag fietsen in een speciale driewieler. Een harregatgevoel in combinatie met een vleugje weemoed. Want wat was Robbie een sierlijke voetballer zeg. Afkomstig van FC Utrecht speelde hij zich op de linkerflank bij Ajax zo snel in the picture dat hij rap uitgroeide tot publiekslieveling en international. Een ideale opvolger derhalve voor de naar Manchester United vertrokken dribbelaar Jesper Olsen. Een gouden carrière lag in het verschiet. Tot hij in 1986 op 23-jarige leeftijd tijdens een vakantie in Spanje zo maar werd getroffen door een hersenbloeding…
Studio Voetbal liet nog even wat van zijn acties en fraaie doelpunten zien. Robbie was een heerlijke dribbelaar met lange nekharen en een (te) strak broekje die zijn tegenstanders dolde alsof ze er niet stonden. Het was nog in de tijd dat je niet overspoeld werd door voetbal op televisie. Af en toe een interland of Europacupwedstrijd, daar moest je het mee doen. En uiteraard Studio Sport op zondagavond, klokslag 19.00 uur, met of zonder bord op schoot. Een tijd waar ik af en toe nog wel met een weemoed aan terugdenk. Een tijd ook waarin we internationaal met het clubvoetbal nog wel eens potten konden breken…
Mooi om zijn competitiedoelpunten nog eens weer te zien. Hij raakte ze soms ook heerlijk met buitenkantje links waarna de bal, zwanger van effect, het kruis in plofte. Zijn doelpunt uit tegen Hongarije zal ik nooit meer vergeten. Met een plotselinge versnelling sneed hij naar binnen waarna hij de keeper met een schijntrap, gevolgd door een listig lobje, verschalkte. Ge-wel-dig! Het baatte Oranje uiteindelijk niet want het WK in Mexico in 1986 werd helaas niet gehaald…
In plaats van naar Mexico ging Rob op vakantie naar Spanje en daar sloeg het noodlot toe. Een hersenbloeding zette een streep door wat een prachtige carrière had moeten worden. In het begin leek het allemaal nog wel mee te vallen. Dat verleidde zijn toenmalige ploeggenoten om hem een bemoedigend kaartje te sturen met daarop de prikkelende tekst: “Goh Robbie, wij wisten niet eens dat je hersens had…..” Voetbalhumor ten top natuurlijk maar iets zegt mij dat ze later spijt gehad hebben van dit kaartje…
Want Robbie keerde nooit meer terug op de velden. Een onsuccesvolle operatie in Zweden die meer kapot maakte dan herstelde was niet bevorderlijk voor zijn herstel. Volgens mij heeft hij het wel geprobeerd om terug te keren. Ik kan mij nog herinneren dat hij er bij was toen Ajax een keer Uithuizen aandeed. Maar het werd snel duidelijk dat hij nooit meer actief zou zijn in het betaald voetbal. En dat deed pijn. Niet alleen bij Robbie zelf maar ook bij menig voetballiefhebber die zijn prachtige acties moest missen…
Het was niet de laatste keer dat De Wit wrang door een hersenbloeding geteisterd werd. Ook in 1993 en 2005 werd hij hierdoor getroffen. Tegenwoordig houdt hij zich bezig met dammen, zo las ik ergens. Een bijzondere wending inderdaad. Nog steeds wordt de naam van Rob de Wit veelvuldig genoemd. Waar zou het plafond van De Wit gelegen hebben wanneer het noodlot hem met rust zou hebben gelaten? Velen zijn ervan overtuigd dat de publiekslieveling, net als zijn generatiegenoten Marco van Basten, Ruud Gullit en Frank Rijkaard, tot de absolute voetbaltop zou hebben behoord…
Als telt echter niet in topsport. Maar op de een of andere manier is Nederland De Wit nooit vergeten. In 2013 dook hij maar zo weer op om Ajax aanvoerder Siem de Jong de kampioenschaal te overhandigen. Dat moet tot een klein zuchtje op de tribunes en in de huiskamer geleid hebben. Konden we hem nog maar één keer zien schitteren op de linkerflank. De bal als aan een touwtje aan zijn linkervoet gekleefd, vrolijk langs zijn tegenstander dribbelend om dan een perfecte voorzet af te leveren…
Het blijft bij mooie herinneringen. Maar in korte tijd plantte Robbie de Wit zich in het geheugen van menig voetballiefhebber. Ook bij mij dus. Ik ging nog een keer op het puntje van mijn stoel zitten toen zijn goals langs kwamen. De een nog mooier dan de ander. Daarna een heerlijke juichbeweging en een mooie lach op zijn gezicht. Het blijft eeuwig zonde dat het noodlot een pijl op hem moest richten…