Vandaag viert één van de beste voetballers aller tijden van de Voetbal Vereniging Middelstum zijn 60e verjaardag. Het gaat hier natuurlijk om Willem Koopman. Helaas kunnen we al anderhalf jaar niet meer van mans voetbalkunsten genieten. Aanvankelijk lag hij met Ischias op bed (wat hem een afscheidsuitstapje met collega’s naar Barcelona kostte), daarna bleek hij een hernia te hebben en nu een soort van zwabberende voet, bijeengehouden door een Klaas Adolfs-constructie. Het zint hem natuurlijk allemaal niets. Een duidelijke diagnose en toekomstbeeld zijn helaas nog niet gesteld.
Eén de beste voetballers dus van de VV. Misschien ook wel één van de sluwste met soms geniepige trekjes. Dan lag er maar zo weer een speler te creperen op het veld. Deze tegenstander had, uiteraard buiten het zicht van de scheids, kennis gemaakt met de gevoelige handjes van de middenvelder. Willem heeft mij ooit wel eens verteld hoe dit ontstaan is. Hoe hij, na net bij de senioren aangesloten te zijn en meegetraind te hebben in zijn eerste jaar bij de senioren, wel eens met helse pijnen naar Huizinge terug fietste. Gespaard en ontzien werden jonge jongens in die tijd niet. Ze moesten zelf maar leren om van zich af te bijten in de voetbaljungle.
En Willem was een snelle leerling. Maar ook iemand met een prachtige techniek en overzicht. De laatste jaren, in het zicht van de 60 dus, behoorde hij nog steeds tot één van de beste spelers in de krochten van het amateurvoetbal. Af en toe had hij het nog wel eens aan de stok met een scheidsrechter maar je kon aan hem merken dat hij milder werd in de loop der jaren.
Het is voor de voetballer Koopman wel even wennen geweest dat hij met ons, ongetalenteerde voetballers en aardse stervelingen die wel van goede wil zijn, mee moest hobbelen. Hij kreeg van linksback Hoeksema en in een later stadium linksback Matroos soms ballen aangespeeld waar de honden geen brood van lusten. Aanvankelijk liet hij dit in woord en gebaar ook merken. Later accepteerde hij het niveau waarin hij opgeslokt werd en genoot met volle teugen van het voor- en naspel in de kleedkamer, ook wel kleedkamerhumor genoemd.
Nu zou hij maar wat graag willen dat hij weer zo’n klotenbal op zakhoogte aangespeeld zou krijgen die hij met veel kunst- en vliegwerk ‘dood’ moet leggen om hem vervolgens ‘panklaar’ door te spelen. Wij gunnen hem dit ook van harte want een type voetballer als Koopman wordt altijd gemist. Hopelijk zien we hem ooit nog weer eens terug tussen de kalklijnen. Voorlopig laven wij ons aan prachtige herinneringen van deze sluwe, oude krijger op het middenveld. En verheugen we ons op een kistje bier in de kleedkamer zodat wij er één kunnen drinken op mans 60e verjaardag! Willem, van harte gefeliciteerd!!