Op 10 hoog kijkt een man nors uit het raam. Hoewel het uitzicht op de grote stad adembenemend is, baalt hij van het nieuws wat hij onlangs te horen gekregen heeft. Topman Gerrit Zalm van zijn bank had hem een bonus, of eigenlijk is salarisverhoging een nog beter woord, van een ton beloofd. Na jaren op de nullijn te hebben doorgebracht vond hij dit niet meer dan terecht.
Met stijgende verbazing en ergernis volgde hij de publieke verontwaardiging die ontstond over zijn salarisverhoging. Hij walgde van minister Dijsselbloem die vieze woorden in de mond nam over ‘ethisch niet verantwoord’. Een krachtige spuug in de enorme plantenbak en een binnenmondse vloek was zijn deel…
Ze moesten eens weten hoe hard hij voor deze functie, die hij sinds 3 jaar bekleedde, had moeten werken. Al van jongs af aan zat hij met zijn neus in de studieboeken. Hij had ook weinig keus want hij woonde met zijn 5 jaar jongere zusje en zijn ouders in een grote villa net even buiten Wassenaar.
Af en toe had hij wel eens een vriendje mee naar huis genomen om te spelen maar dit was doorgaans geen succes. Hoewel zijn kameraadje zich in zijn ogen wreef bij het aanschouwen van al zijn speelgoed en graag nog eens langs kwam om te spelen duurde het vaak niet lang of moeder keurde de vriendschap af. Iemand van zijn stand zou zich niet in moeten laten met een jongetje uit het arbeidersmilieu…
En terwijl zijn klasgenootjes heerlijk buiten aan het spelen en het voetballen waren, werd hij altijd door zijn moeder opgehaald in haar zeer opvallende auto. De overige moeders keken haar vaak jaloers aan en een enkele huisvader vergaapte zich aan het topmodel, in dit geval de snelle sportwagen. Aan haar moeders houding kon hij vernemen dat ze neerkeek op het overig gepeupel bij het schoolplein.
Goed, hij kwam thuis materieel gezien niets te kort. Alles was altijd tiptop voor hem geregeld en drie keer per jaar gingen ze met het gezin op vakantie in het buitenland. Dat waren de spaarzame momenten dat hij tijd door kon brengen met zijn vader. Een captain of industry, met harde, norse gezichtstrekken, die, achter de schermen, behoorde tot één van de invloedrijkste mannen van Nederland.
Een van de weinige schouderklopjes die hij ooit van zijn ‘ouwe’ had gekregen was toen hij met een uitmuntend rapport was thuisgekomen. “Eens zal je in mijn voetsporen treden zoon”, zo zei hij tegen hem terwijl hij zijn hand liet rusten op zijn schouder. Hij wilde zo graag dat vader dat vaker zou doen maar doordat hij altijd van huis was, voelde dit moment net zo raar als dat het gewoon voelde.
Hij verliet al op relatief jonge leeftijd het ouderlijk huis om op kamers te gaan wonen. Niet zo’n doorsnee studentenwoning natuurlijk waarbij de keuken en het sanitair met meerdere huisgenoten gedeeld moesten worden maar een appartement in Amsterdam helemaal voor hemzelf. Zijn vader had er op gestaan dat hij hier ging wonen. Dat hij zich ver buiten de gezellige binnenstad regelmatig eenzaam voelde scheen zijn vader niet te deren.
Na zijn studententijd, hij studeerde cum laude af, had hij al vrij snel een baan gevonden bij wat toen nog gewoon de ABN-bank heette. Hij maakte lange dagen en werkte keihard als cliëntenadviseur. Af en toe had hij wel eens zijn twijfels over de producten die hij verkocht maar de mensen vertrouwden hem blind. Naast zijn werk volgde hij nog talloze cursussen en studies. Tijd voor uitgaan of ontspanning gunde hij zich maar nauwelijks. Langzaam maar zeker werkte hij zich op binnen de bank die voor hem zo vertrouwd voelde.
Het geld stroomde binnen en hij liet het rijkelijk stromen. Tijdens een spaarzame bezoek aan een sjieke nachtclub trok hij hiermee de aandacht van de beeldschone Lara die binnen de kortste keren bezweek voor zijn charmes, of was het toch voor zijn royaal gevulde portemonnee? Samen kochten ze een penthouse in Wassenaar. Mede mogelijkheid gemaakt door een royale gift van zijn ouders.
Door zijn tomeloze inzet werd de fusie tussen ABN en de AMRO bank een succes. Zich passie en gedrevenheid vielen op maar niemand wist van zijn slapeloze nachten. Nachten vol met zorgen maar ook met verdriet en eenzaamheid. Af en toe kocht hij zich een speeltje in de vorm van een snelle Porsche maar dat knelde wel eens in combinatie met zijn torenhoge hypotheek.
Hij vond dat hij recht had op deze loonsverhoging. Af en toe keek hij wel eens jaloers rond in een gewone volksbuurt waar de mensen tijdens een warme avond gezellig met elkaar een biertje dronken. Hij stelde zich de dronkenmangesprekken voor waarbij collectief afgegeven werd op hem en zijn keihard werkende collega’s. ‘Graaiers’ werden ze genoemd, ‘ver buiten de werkelijkheid levend.’
Ze moesten eens weten. Het is eenzaam aan de top en wat extra geld zou helemaal niet verkeerd zijn om dit te compenseren. Hij durfde het niet aan om met zijn duur maatpak de gezellige volksbuurt in te stappen om een biertje mee te drinken en de discussie aan te gaan. Hoongelach zou zijn deel geweest zijn. Materieel alles hebbend wat zijn hartje begeert, beseft hij toch dat hij veel tekort komt……