Het is zaterdagmiddag rond de klok van 15.30 uur wanneer ik even neerplof in de zitbanken die uitzicht bieden op het overdekte zwembad van Aurich. Eens kijken of ik nog bekenden kan vinden in dit immens gebouw. Dat valt niet mee, het zwembad is groot. De banken zitten lekker en na een zware stapnacht dreigt dan al snel het gevaar even weg te dommelen. Gelukkig waren daar de dames van 35+, net teruggekeerd van zware shoptochten, om dit te voorkomen.
Uiteraard kwam de vraag of er al enige inspiratie over dit gebeuren boven kwam drijven, wat natuurlijk niet onlogisch zou zijn wanneer je op ‘trainingskamp’ bent in het buitenland. Dat overkomt je immers niet dagelijks. Geheel naar de waarheid van dat moment kon ik melden dat er niets maar dan ook helemaal niets van inspiratie te vinden was……. ‘Dat komt vast wel volgende week, je weet toch nog wel dat je vannacht nog bij ons op de slaapkamer was?’ Eh, jawel, hoewel ik toch nog steeds stellig in de overtuiging ben dat ik bij de slaapkamer was in plaats van er in. Nog vager komt mij het stemmetje voor dat er nog wel een slaapplaatsje over is. Maar dat zal ik mij vast wel ingebeeld hebben. Iets van de wens als vader der gedachte, of zoiets.
Tot zover de onthullende slaapkamergeheimen van het trainingskamp in Aurich. Georganiseerd in het kader van het 80 jarig bestaan van onze voetbalclub. Bij mijn weten zijn er geen verdere geheimen ontstaan die in dit plaatsje in de buurt van het Noord Duitse Leer, 120 kilometer van Middelstum verwijderd, moeten blijven. Daar gaf de Middelstumer voetbaljeugd ons ook geen kans voor. Degenen die gehoopt hadden nog enige uurtjes qualitytime op de matras mee te kunnen pikken, kwamen bedrogen uit. ’s Morgens om 7 uur hoorde ik de enthousiaste voetballertjes al weer door de gangen rennen. De lust om ze te volgen was bij de meesten ver te zoeken…
Dat had alles te maken met het nachtelijk bezoek aan het uitgaansleven van Aurich. Ik was niet de enige Middelstumer in den vreemde op deze vreemde discobodem. Vele leden van de VV Middelstum hadden mijn voorbeeld gevolgd of andersom. Tot mijn verrassing en verbazing ontwaarde ik in de nachtelijke uurtjes ook nog menig A-selectielid in de discotheek op 3 hoog in het centrum, te bereiken via in werking zijnde roltrappen! Dat zij hier ook waren was dapper want de kersverse trainer van de VV had voor de volgende dag enige pittige trainingen op het programma staan. Ook op de aankomstdag was er reeds driftig getraind door de discipelen van Zijlstra. Zelf liet hij het nachtleven dan ook aan zich voorbijgaan. Het (s)pionnenwerk in dezen liet hij over aan vazal Hovinga, die zich uitstekend kweet aan deze ondankbare taak.
De jeugd bleef bij mijn weten in het hoofdgebouw waar ze vermaakt werden middels een kennisquiz. De vraag wie het oudste lid van de A-selectie is, wisten de meeste spelertjes feilloos te raden. Maar ze schatten de oude, sluwe vos Alwin Zwerver toch wel een jaartje of 10 ouder in dan dat hij in werkelijkheid is. Dit was waarschijnlijk de reden dat onze routinier vrij snel na afloop van de quiz in de lokale ‘Kneipe’ van de voetbalclub te vinden was. En daar was ook niets mis mee, want het was daar aangenaam vertoeven.
Hoe laat het daar geworden is weet ik niet, Aurich centrum lonkte. Gelukkig had ik ‘last’ van een sterke avond/nacht. Tijdelijk niet kapot te krijgen dus. Dat was zaterdagmorgen wel anders. Toen ik om 09.02 uur de eetzaal betrad, maakte ik kennis met de Duitse Gründlichkeit. Ontbijt was tot 09.00 uur, zo werd van te voren gemeld en dan ook geen minuut langer. Gelukkig kon ik nog net een appeltje scoren + een bord muesli met een klodder kwark. Even later zag ik tot grote tevredenheid de Middelstumer jeugd integreren met de B-selectie voor een gezamenlijke partij. Later die ochtend werden de jeugdspelers ook nog geentert(r)aind door de A-selectieleden. Een dubbele sandwich derhalve.
’s Middags lokte het zwembad, het winkelcentrum van Aurich, een gezellig café maar nog het minst het trainingsveld. Toch waren gelukkig op deze laatste locatie de meeste Middelstumers te bekennen. De A-selectie werkte een partijtje af tegen de B-selectie die zich met verve kweet aan hun functie als kanonnenvoer. Om daarmee het zelfvertrouwen van de Zijlstra-brigade weer wat op te krikken. Dat is ook wel nodig want zaterdag a.s. wacht de seizoensouverture tegen de gedoodverfde titelfavoriet Pelikaan S.
Nog één keer kwamen we allen tezamen in de eetzaal van het Aurichcomplex. De Deutsche Gründlichheit was even ver te zoeken. Ipv de 100 aanwezige eters hadden de maaltijdbereiders op 37 gerekend. Een domper van jewelste dus voor de voornamelijk jeugdige, hongerige magen. De Mc Donalds in Winschoten was er dankbaar en blij om, want daar werd op de terugreis nog menig maag gevuld met een verre van sportieve maaltijd. Gelukkig maakte honger rauwe bonen zoet zodat ook deze galgenmaag goed verteerd werd.
De A-selectie knoopte er nog een nachtje aan vast om de dag er op om 10.00 uur weer richting Middelstum te vertrekken. Hoe dat is afgelopen kan ik u helaas niets over vertellen. Op het moment dat menig jonge hond weer piekte in het uitgaanscentrum verdween ik langzaam maar zeker richting dromenland. Nagenietend van gemiste bratwursten en schnitzels, blij toch ruim 900 woorden over dit trainingskamp aan het papier toevertrouwd te hebben. De dames hadden dus gelijk. Er komt altijd wel weer wat bovendrijven na een bezoek aan den vreemde. Helaas voor sommige nieuwsgierige lezers onder ons zonder slaapkamergeheimen…