Vaste lezers van mijn website kennen inmiddels mijn voorliefde voor het Waddeneiland Schiermonnikoog. Een bezoekje aan dit eiland is voor mij altijd een feest. Op een dinsdag in de schoolvakantie ging ik samen met Miranda met de Rottum op stap, die voor een veilige overtocht zorgde. Sinds ik Agnes ken (en dat is dus sinds ik Miranda ken) is het net alsof ze altijd aan het werk is op deze boot want ik kom haar altijd tegen. Of zou ze stiekem dag en nacht aan het werk zijn? Doet niets, op de boot kwam Schier met de minuut dichterbij. Gaandeweg de dag kwam ik er achter dat ik dit eiland al vele malen bezocht heb in de loop der jaren. Wat een herinneringen en ook deze dag zal hier mooie memories aan toe voegen.
Vanaf de boot werd direct een tandem gehuurd. Niks warmdraaien, proefdraaien of wennen. Nee, linea recta naar de Kobbeduinen, onderweg genietend van het prachtige natuurschoon. En terugdenken aan de serie ‘Het Geheim van Vredenhof’, die zich ook in dit gebied afspeelde. Jeugdsentiment derhalve. We kwamen langs enige kampeerboerderijen. De eerste keer dat ik op dit eiland kwam, moet in 1983 geweest zijn. Een schoolkamp, per fiets van Middelstum naar Lauwersoog. Het regende 3 dagen lang pijpenstelen en dat irriteerde iemand waarschijnlijk dermate dat, toen ik over zijn bed kroop, hij een beste pluk haar uit mijn hoofd trok. Zou hij zich dat nog herinneren??? De kampeerboerderij was ook de plaats van waaruit ik met iemand op een soort van ligfiets het eiland verkende. Toen ik haar onderweg per ongeluk aantikte met mijn vehikel stuiterde ze in korte broek over het grindpad. Daar maakte ik ging vrienden mee, helemaal niet toen ik haar ter troost over de zere plek heen wilde wrijven…
De eerste pitstop was bij de rode vuurtoren, vlak bij het strand. Statig vuurt dit 37 meter hoge gebouw ‘s nacht haar lichtstralen over de zee. ‘Bezoekers niet welkom’, zo staat op het bord die aan de toren hangt, te lezen. Toch ben ik ooit eens bovenin de toren geweest. Een prachtig uitzicht, een bijzondere herinnering ook, 22 jaar na dato… Rond half één was het de hoogste tijd om een bezoek te brengen aan het dorp, toevallig (?) ook Schiermonnikoog geheten. Cafetaria ‘De Halte’, de favoriete tent van Schiertrainingskamper Koelie, lokte ons naar binnen voor een vers bakje patat. Op het terras tegenover het danspaleis De Toxbar, konden we vervolgens in het zonnetje genieten van vele dagjesmensen die ons voorbeeld gevolgd hadden.
Daarna had ik nog één prangende herinnering op te halen. Via de Berkenplas bereikten we uiteindelijk na vele vijven en zessen eindelijk het kerkhof voor drenkelingen en slachtoffers van beide Wereldoorlogen, Vredenhof genaamd. Het gebouwtje midden op het kerkhof was gesloten. Ik was eigenlijk op zoek naar een soort van gastenboek waar ik samen met Akko en 2 meter 10 een kleine 20 jaar geleden wat in geschreven heb. Helaas zal ik wel nooit meer te weten komen wat we toen aan het papier toevertrouwden.
Na gedane arbeid is het goed rusten, in dit geval middels een High Tea in een eettent aan de Badweg. Heerlijk thee drinken en je tegoed doen aan lekkere hapjes. Even de houten kont vergeten die je toch wel opdoet op zo’n tandem. Heerlijk relaxen. Daarna nog even een uurtje voor mijzelf. Ik kon het niet laten om even wat voetbaltrainingskamp herinneringen op te halen. Dus even bij kampeerboerderij Binnendijken gekeken. Een oude tractor stond werkloos naast een schuur, dat is ook wel eens anders geweest. Kampeerboerderij Springfield is ook nog steeds springlevend. Wanneer ik de kippen nog eens natel, kom ik tot de ontdekking dat er nog steeds 1 mist…. Tussendoor kom ik bij Het Boothuys langs. Wat hebben we daar vorig jaar gelachen zeg om de malle fratsen van de tandarts uit Ulrum…
Ik rij nog eens het Karrepad in en kom de bungalow tegen waar we in 2003 het kampioenschap van de VV Middelstum vierden. Samen met Wessel even een dagje op en neer naar het sportpark aan de Coendersweg om Middelstum te zien winnen van Corenos, daarna gewoon weer terug met de boot. ’s Nachts heerlijk geslapen op de nachtkus van Ankie, terwijl Pabbe vanuit het stapelbed een elleboog kon krijgen…. Tijdens dit weekend werden we ook nog vermaakt door een naakte man die om het huisje rende. Het kon en kan allemaal op Schiermonnikoog.
Rond half zeven hebben we er genoeg van. De tandem wordt, vele kilometers rijker, weer bij de boot ingeleverd en even later zien we ons vervoermiddel aan komen varen vanuit Lauwersoog. Het is jammer dat we de lichtstralen van de vuurtoren niet meer te zien krijgen, maar de zon die langzaam ondergaat in zee vergoedt veel zo niet alles. Een prachtige dag loopt langzaam weer op zijn eind. Het eilandleven gaat echter gewoon door. Misschien dat ik door een trainingskamp volgend jaar weer iets van haar schoonheid kan ontdekken. Tussendoor laaf ik mij aan vele sweet memories. Deze prachtige, Schiere dag met mijn partner kan ook zo weer de annalen in…