Het is vrijdagmiddag 9 mei, 14.30 uur. Ik ben bezig met de weekplanning voor 20. Het schiet al weer lekker op, merk ik, 2014 is al weer bijna halverwege. Nog even en de (school)vakanties breken weer aan. Doorgaans niet de minste weken van het jaar. Maar ik dwaal af, want ik ben bezig met de weekplanning. Voor de maandag staat een heerlijke gastcolumn op het programma waarin oude tijden herleven. Ook de dinsdag kan ik wel weer moeiteloos invullen met mooie herinneringen aan Zoutkamp, de nummer 2 uit Het Leukste Dorp Van Groningen competitie van vorig jaar. Volgens mij weet ik in dit vissersplaatsje ook nog wel een leuke Pensionado te vinden waarmee ik de vrijdag kan vullen. En dinsdag heb ik een telefonische afspraak met een Drentse babbelgast met Groninger roots. Iemand die het ver geschopt heeft in haar leven, een echte Business Mom of the year nog wel. Mooi voor een donderdagse invulling.
Blijft over de woensdag. Hoe in vredesnaam woensdag gehaktdag in te vullen? ‘Arbeidersneukdag’ noemden ze de dag waarop Zaagmans de week door midden zaagt vroeger op het werk altijd. Waarom is mij een raadsel, weet u het? Misschien als een lekker tussendoortje tussen 2 weekenden in? Na het werk eerst een lekkere gehaktbal verroppen om daarna een etage hoger nog een lekker toetje te verorberen? Als een soort van mosterd na de maaltijd?
Nu we het toch over verroppen hebben, ik besluit om een etage naar beneden te gaan. Misschien dat de vrouw nog een columnonderwerp voor mij weet? Ze mompelt iets over slapen. Slapen??? Wat moet ik daar in vredesnaam nu weer mee? Ik kijk nog eens naar buiten. Het regent pijpenstelen, onstuimig weer dus. Een stevige herfstdag in het voorjaar. Wel weer om lekker de hele dag in bed te blijven liggen. Dat zou ik ook wel willen maar ik zoek nog een onderwerp voor de woensdag.
Nog maar een etage verder naar beneden gelopen om mijn heil te zoeken. Kater Chickie, ik verdenk hem er van steevast in mijn voetbalschoenen te pissen als ik die buiten zet om uit te laten waaien, likt zichzelf behaaglijk schoon. En na gedane arbeid is het goed rusten. Poesheerlijk besluit ie om eens lekker op de bankleuning te gaan liggen. Het kan nu nog. Zijn oogleden worden zwaar en even later zit er geen beweging meer in. Daar kun je dus ook helemaal niets mee. Terwijl ik een bakkie thee maak (lees: een kopje water 70 seconden in de magnetron zetten) kijk ik eens naar hond Zora die ogenschijnlijk uitgeteld op haar legerkleurig matje ligt. Alsof ze vroeger ook The Royal Dutch gediend heeft. Maar zij heeft een goed excuus. Met 11 jaar op de teller heeft ze de gemiddelde labrador overleefd.
Inmiddels zijn we 460 woorden verder en nog steeds ben ik geen steek verder gekomen. Alhoewel, stel dat u op deze bewuste woensdagavond lekker op bed ligt en uw bedgenoot is na de eventuele woensdagdaad al lang en breed in slaap gevallen. En stel dat u dat nog niet gelukt is en u dit toch zou willen. U zult vast niet de enige zijn die af en toe moeite heeft om de slaap te vatten. En opeens heb ik het onderwerp voor de woensdag in het hoofd. Ik ga gewoon een slaapverwerkende column schrijven. Ik besluit om weer een etage hoger te gaan om de vrouw kussend te bedanken voor haar goede raad maar helaas, ze slaapt. Zou ze dit epistel in gedachten al gelezen hebben? Ik snel naar boven want voordat je het weet zijn alle gedachtespinsels en alineaverbanden weer verdwenen. Als de bekende sneeuw voor de zon.
Ik beloof u dat deze column een echte aanrader is om in slaap te vallen. Lees hem gewoon maar een paar keer door en probeer de clou te vinden. Dat lukt u vast niet in 1 keer. Gewoon doorgaan met lezen. U oogleden worden zwaarder. Mocht u op de grens zitten tussen waken en slapen en u heeft nog een zetje nodig? Tel dan de woorden als waren het schaapjes. En als dat niet volstaat, wat dacht u van de letters? Echt, zo moeilijk is het dan niet meer om de slaap te vatten. Wie had dat kunnen denken, www.bert-koster.nl als remedie tegen insomnia. Hoezo, ‘I can get no sleep’?
U wilt toch nog één verhaaltje voor het slapen gaan? Goed, omdat u zo aandringt. Er was eens een tekstschrijver die op een druilerige vrijdagmiddag echt niet meer wist waar hij zijn woensdagcolumn over moest laten gaan. Maar toen bedacht hij zich het volgende. Als ik nu eens een slaapverwekkende column schrijf dan maak ik vele mensen gelukkig. Want een derde van alle mensen in Nederland heeft slaapproblemen. Hierbij mijn adviezen voor u om in slaap te vallennnnnnnnnnnnnnnnnnn, Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
Trrrrring, gefeliciteerd, het is u gelukt! De hoogste tijd voor weer een verkwikkende donderdag!