Deze week geen aandacht voor het sportnieuws van afgelopen week. Dit omdat mijns inziens de echte strijd vanavond los gaat barsten en wel in de sporthal te Loppersum. En het belooft een echte vocale titanenstrijd te worden tussen enerzijds Het Ministerie van Economische Zaken in de vorm van Minister Henk Kamp en de NAM die hun directeur Bart van de Leemput (foto rechts) naar voren schuift. Zij binden de ‘strijd’ aan tegen de bevolking van de provincie Groningen, vertegenwoordigd door onder andere de Groninger Bodem Beweging. Burgemeester Rodenboog van Loppersum zal voorzichtig tussen beide partijen in manoeuvreren daarbij stiekem partij kiezend voor zijn eigen achterban.
Ik probeer mij dan in te leven in Minister Henk Kamp. Wat zal hij gedacht hebben vrijdag jl., wetend dat hij de volgende week op werkbezoek moet naar de provincie Groningen. Hij moet toch al een tijdje nattigheid gevoeld hebben toen hij de eerste bevindingen hoorde van het onderzoek naar de aardbeving van augustus vorig jaar. Werd aanvankelijk bij hoog en laag beweerd dat de maximale kracht van een aardbeving 3.9 op de schaal van Richter zou zijn onder deze omstandigheden van aardgaswinning nu komen er in één keer cijfers van tussen de 4 en de 5 naar buiten. Shit, moet hij gedacht hebben, dit wordt een hoofdpijndossier!
Diep in zijn achterhoofd weet hij dat stoppen met aardgaswinning misschien wel de beste oplossing is. Maar donderdag heeft Markie hem nog even bij hem in het Torentje ontboden. Met een schaterlach achterloos wat berekeningen op het scherm toverend wat stoppen wel niet voor gevolgen zal hebben voor de schatkist van de BV Nederland. Met een schouderklopje en een knipoog werkte Rutte hem zijn werkkamer uit. Snel drukte hij hem nog even zijn Derde Dinsdag van September koffertje in zijn handen. Na telling leerde hem dat hij met 100 miljoen euro kon afreizen naar Het Hogeland.
De laatste nachten werd hij aldoor wreed gestoord in zijn slaap. Wat een duivels dilemma tekende zich af. In een droom zag hij na een stevige aardschok de eerste huizen instorten…… Mevrouw Kamp vond het maar niets. ‘Je laat je toch niet op je kop zitten door een stel boeren hè’, sprak ze allerminst teder toen ze door Henk zijn gewoel weer eens wakker werd. ‘Onderzoek, dat is de oplossing’, dacht Henk. Ik heb tijdwinst nodig dus eerst maar weer onderzoek. Aanhoren, de kou uit de lucht halen, de mensen stoom laten afblazen, aandringen op meer onderzoek en dan snel weer terug naar Den Haag.
Mevrouw Kamp hielp hem zaterdag enigszins bezorgd in zijn jas. Groningers zijn doorgaans stugge, maar ook vriendelijke mensen die niet zomaar in verweer komen. Zestig jaar lang werden hun gasvelden leeggepompt en Nederland floreerde als nooit tevoren. Maar zo langzamerhand zijn ze het zat. In hun beleving krijgt De Randstad de lusten en wordt het Noorden steeds meer opgezadeld met de lasten van de aardgaswinning. En dus worden de barricaden opgezocht….
‘Laat je niet kisten Henkie hè’, zegt mevrouw Kamp en drukt naast een vluchtige kus op de wang ook nog zijn koffertje met smartengeld in zijn handen. Hij heeft er een hekel aan dat zijn vrouw hem Henkie noemt. Tijdens de rit achterin de dienstwagen door de polder ziet hij de landerijen al uitgestrekter worden. Soms bekruipt hem het gevoel dat hij zo de aarde afrijdt. Maar toch kunnen de fraaie landschappen, de rust en de ruimte hem ook wel weer bekoren. Zijn naamgenoot, Henk Bleker, kon er ook zo mooi over vertellen. Aanvankelijk dacht Kamp nog dat Bleker het dan over zijn nieuwe, jonge vriendin had toen hij het geheel zo lyrisch beschreef maar tijdens deze rit kon hij zich er ook wel iets bij voorstellen dat hij het Groninger landschap voor ogen had.
Het ontvangst was hartelijk. Burgemeester Rodenboog maakte hem wegwijs in het gebied. De verslaggever van RTV Noord kietelde hem met kritische vragen of hij ook geschrokken was van de cijfers? ‘Zal ik hem vertellen over mijn slapeloze nachten’, denkt hij in een split second. Nee, geen paniek veroorzaken! Meer onderzoek, dat is het verhaal dat ik uit moet dragen deze dagen.
Dan wacht hem het gesprek met vertegenwoordigers van de Groninger Bodem Beweging. Zij hebben het niet zo op met de NAM en zien meer in een onafhankelijke partij die de taxaties gaat doen. Hij denkt aan de inhoud van zijn koffertje. Honderd miljoen is niet niks maar het is ook zo weg… Hij heeft niet het idee dat hij hun zorgen en ongerustheid weg kan nemen. De GBB kon nog wel eens een luis in de pels worden denkt hij bij het afscheid.
Na weer een onrustige nacht verslikt hij zich op maandagmorgen in zijn koffie. Volgens De Telegraaf zou hij door hebben laten schemeren dat hij in de toekomst niet uitsluit dat er doden kunnen vallen door de gaswinning. ‘Die verrekte persmuskieten, dat heb ik nooit gezegd’, denkt hij. ‘Zouden ze mijn nachtmerries gehoord hebben of heeft mijn vrouw dit doorgespeeld’?
Oei, oei, oei, dit kon nog wel eens een lang dagje worden. Enigszins verontrust kijkt hij op zijn horloge. Nog maar 11 uurtjes dan is het zo ver. Eerst maar eens contact op nemen met Markie en de NAM. De krant wordt weggesmeten, het koffertje wordt gepakt. Geen tijd meer te verliezen……