(Uit het Middelstummer clubblad, de eerste van 4 verhalen over dit fenomeen zonder ballen)
Wanneer de temperaturen onder 0 duiken, de dagen het bijna niet meer kunnen winnen van de lange duistere nachten en de zon het onderspit delft tegen een depressief makende mist dan moet er ter compensatie van al deze grijsheid weer een trainingskamp georganiseerd worden. Zo ook in januari 2006 en deze keer werd Roderesch aangedaan. Herinneringen uit een grijs verleden kwamen weer boven want onder leiding van Jos Bolt (1991) en Klaas Adolfs (1996) werd deze meer sterren locatie ook al aangedaan.
Vrijdagmiddag verzamelden de eerste kandidaten zich bij de kantine. Onder hen bevond zich ook na een afwezigheid van 4 jaar Eling Zuidhof met een kop als de bekende emmer. Na een nachtje stappen was hij in de bus in slaap gevallen en derhalve pas in Uithuizen wakker gemaakt door de chauffeur die hem vervolgens weer terug bracht naar Middelstum.
Na een rusttijd van 2 uur wachtte een bezoek aan de kapper die zich ook wel afgevraagd zal hebben wat zich nu weer in haar stoeltje nestelde. Zuidhof was dit keer niet de enige jongeling in het gezelschap want de debutanten Milcovic en Poort sloten zich weldra aan bij het selecte gezelschap dat nog een debutant telde, te weten Koen Wiersma.
We werden onaangenaam verrast door de mededeling dat Keessie van der Naald niet mee ging want hij was ziek. Dit moet dan wel vrij ernstig geweest zijn want normaal gesproken is deze moeder aller strijders niet weg te slaan van feestjes en partijtjes. Medestrijders Donkey en Abeltje Hendrik pinkten dan ook even een traantje weg (later bleek dat onze nieuwe Don Juan zelfs een weekendje ter observatie in het ziekenhuis heeft gelegen wegens een abces in de keel).
Even later meldde Alwin zich in zijn kanariegele Ferrari met naast hem Bertje Koelie. Toen ook Bakkeliet zich meldde kon de stoet zich in beweging zetten richting Stadse Wepe die we nog even op moesten pikken uit Vinkhuizen. Via Hoogkerk was Roden snel gevonden en na wat inlichtingen te hebben ingewonnen dook ook Roderesch spoedig op en was locatie De Zwerfsteen ook zo gevonden.
Daar werden we opgewacht door kwartiermeester Major Sergeant Pepper Van Dijken die ons inwijdde in de bedkamergeheimen van ons onderkomen. Tijdens een gezellig samenzijn rondom de ronde tafel werden al vrij rap de eerste flesjes van hun dop verlost en daarna duurde het natuurlijk niet lang of de eerste kaarten kwamen op tafel. Een puutje chips erbij, de geldkistjes met kleingeld in de aanslag en het trainingskamp was officieel geopend. Marten kraaide het weer uit van plezier en zijn irritant lachje ging menig verliezer door merg en been.
Tegen 17.00 uur doemde Wessel op en samen met zwager Van Dijken werden de inkopen gedaan. Even later kwamen er heerlijke dampen uit de keuken zetten en Bix zijn specialiteit sloeg weer in als een bom. Zelfs de kaarten werden even terzijde gelegd om dit culinair hoogstandje een waardige weg door het menselijk maag-darmkanaal te geven. Daarna natuurlijk weer snel verder kaarten want de winsten moesten vergroot worden dan wel de verliezen herwonnen.
ln de loop van de avond druppelden trucker Van Houten, kantoorspecialist Brouwer en drankspecialist Wiersema binnen en ook zij wisten zich al vrij rap een plaats te veroveren aan de tafels. De beelden op de t.v. werden al waziger en dat gold ook voor de geluiden uit dit kastje maar toch hadden de beelden een magische aantrekkingskracht op deze en gene en vergooide menigeen zich een kaartje.
Na het 31-en volgde nog een afsluitend rondje pokeren voor de liefhebbertjes. Inmiddels was het al ver na middernacht en kastelein Medema vond het meer dan genoeg. Maar na tien maal zonder resultaat een laatste ronde te hebben verkocht vond ook deze oud-strijder het welletjes en zocht zich een plaats op, onder, tussen dan wel in zijn dekbed (een lastige slaapplaats als je dit niet gewend bent). Het schijnt dat de laatste kaarters pas tegen 09.00 uur afhaakten.
Voor 12.00 uur was er dan ook weinig te beleven in De Zwerfsteen maar daarna kwamen de eerste strijders weer tot leven. Wessel was inmiddels weer naar vrouw en kinderen afgereisd en ook Van Dijken moest eerder weg want het landsbelang riep deze plichtsgetrouwe militair weer terug naar de kazerne. Allereerst werden de geplunderde voorraden weer aangevuld.
De plaatselijke Poeisz maakte kennis met het beste wat de V.V. Middelstum te bieden had maar zal daar niet echt van onder de indruk geraakt zijn. Hierna droeg Van Dijken de leiding over aan de op na hoogste in rang en dat was niet Pieter Klaver. Aan Koester de taak om dit zooitje ongeregeld veilig door de tweede nacht heen te loodsen.
Een voorwaar onmogelijke taak en een brug te ver na later bleek. Tussendoor zette Medema de kantine in Middelstum nog even op scherp door zich voor te doen als de wedstrijdsecretaris van Holwierde. Hun hoofdmacht stond zich reeds op te warmen voor de wedstrijd tegen Middelstum maar de tegenstander was in geen velden of wegen te bekennen. Maico riep Tiemen en Henk ter verantwoording terwijl 50 km. verderop Medema en vrienden niet meer bijkwamen van het lachen. Nu de proviandkast weer rijkelijk gevuld was kon er opnieuw begonnen worden met het gene waar men gisteren dan wel die morgen mee gestopt was. De kaarten kwamen dus weer op tafel en het bekende tafereeltje herhaalde zich.
Rond een uur of zeven verlosten wij de pizzaboer nog van een stapeltje pizza’s en werd een bakje lasagna ‘smakelijk’ soldaat gemaakt door onze aanvoerder (‘dit is ja nait te vret’n man!’). Op de achtergrond hoorden we de FC zeer verdienstelijk gelijkspelen tegen het altijd lastige AZ in Alkmaar. Toen begon het op de een of andere manier toch te kriebelen en eindelijk maar toch werd er van locatie veranderd. Eling had zich reeds in een eerder stadium in het uitgangsleven verdiept en was tot de conclusie gekomen dat local hero Burdy op zou treden in kleintje Pruim in Roden. Om 23.00 uur spoedden 2 taxibusjes zich richting Klaas Pruim’s uitgaangspaleis alwaar het uitgangsleven nog op gang moest komen.
Dit gaf ons in elk geval even de tijd om deze arena te verkennen. Onze eigen favoriet beklom al in een vroeg stadium het podium om het publiek wat op te warmen en ging even later in de danskooi zelf volledig uit zijn dak. Ralf maakte 2 jongedames van een jaar of 60 de kop helemaal gek en het had niet veel gescheeld of ze hadden er nog een Shakira-act uitgegooid. Rond een uur of twee kwam dan eindelijk de hoofdact uit Ulrum of te wel Burdy, de zingende melkboer.
Het publiek ging volledig uit zijn dak en de polonaise werd al spoedig ingezet. Even was er lichte paniek toen de long-drinkglas met munten gekaapt leek te zijn. Maar gelukkig bleken deze weer net zo snel ter tafel te zijn gekomen als dat ze verdwijnen waren. Helaas kostte deze one-trick/one egg variant een van onze strijders de kop en zelfs een gezonde wandeltocht door de prachtige omgeving kon hem niet meer rustig krijgen. Tegen een uur of 05.00 hielden ook de laatste kroegtijgers het voor gezien en kon men zich weer opmaken voor de taxireis terug voor een algehele evaluatie van de talrijke gebeurtenissen.
De zondag bracht ons weinig anders meer dan wat uitslapen, lamlendig rondhangen op en in de stoelen en het voorzichtig schoonmaken van de grootste puinhopen. Gelukkig was de grote schoonmaak in de kostprijs opgenomen dus dat scheelde al weer. Daar een gedeelte van de stroom binnen het complex uit was gevallen en de vaatwasser derhalve ook niet meer op toeren kwam zat er voor de jongste garde niets anders op om handmatig de afwas te doen.
Gelukkig wisten de aanstormende talenten Zuidhof, Poort en Milkovic de keuken weer spik en span schoon te krijgen en dit alles onder het toeziend oog van Koen die zich een waardig reserve-aanvoerder toonde. Zo tegen 15.00 uur vond iedereen het wel welletjes en gingen we huiswaarts. Het trainingskamp zat er weer op en we konden terugkijken op een niet al te actief maar misschien daardoor wel des te geslaagder bijeenkomst. Bij dezen nog een dankwoord richting de organisatie: Marcel, Wessel en Martin bedankt!