(Uit het Middelstummer clubblad, in het seizoen 2003-2004 voetbalde ik in het 2e. Volgens traditie volgde aan het einde van het seizoen altijd een seizoensevaluatie met hoogte- en dieptepunten.)
Seizoensevaluatie tweede elftal
Zoals reeds eerder vermeld degradeerde het tweede elftal vorig jaar uit de reserve 2° klasse waarin het zoveel jaren met meer of minder succes had gespeeld. Dit seizoen kan ook als niet al te succesvol in de geschiedenisboekjes worden bijgeschreven. Een roemloze 5° plaats, ver achter kampioen Oranje Nassau en Lycurgus, was ons deel. Tegen de top drie werd zelfs geen enkele punt behaald.
Maar om hiermee dit verslag te eindigen is toch iets te drastisch. In de winter karakteriseerde ik het tweede elftal nog als het saaiste elftal aller tijden want (collectief) ging men nooit op stap, iets wat in tijden van puntenschaarste toch wel een vereiste is om de neuzen een kant op te laten wijzen. Gelukkig hebben enkelen dit aangetrokken waardoor we in het nieuwe jaar 2 keer op stap konden. ln februari ging de reis naar Pruim te Zevenhuizen en op 22 mei deden we na het slottoernooi in Stedum onze plaatselijke Chinees aan waarna we via Tinus en Eeke uiteindelijk in Moonlight uitkwamen. Een bont gezelschap derhalve die ik toch graag nog even aan u voor wil stellen:
Patrick Meijer: Pattable Pat maar nog beter bekend onder de geuzennaam ‘Abel Hendrik Trekpik Temeijer’. Hoe meer bijnamen hoe kleurrijker de persoon zeg ik wel eens. Tevens voorzitter van onze feestcommissie. Vocaal na de wedstrijden en in het feestgedruis nadrukkelijk aanwezig, iets wat we hem ook wat meer toewensten in de 16. Toch lukte het hem om enige malen de felbegeerde nul te houden en werd hij zelfs de minst gepasseerde keeper van onze vereniging.
Sjoerd Pool: Onze laatste man en rots in de bekende branding. Ging dit seizoen buitenshuis aan het werk in Amstelveen. Iets wat zijn sportieve prestaties niet echt ten goede kwam hoewel aan het einde van het seizoen gelukkig weer een kentering plaatsvond. Veel beter op dreef in de derde helft en gevreesd om zijn befaamd vingertje die menig vrouwspersoon doet gieren. Als het bier niet meer smaakte vroegen we aan Sjoerd altijd of hij nog een mooi verhaal wist te vertellen. En jawel hoor, het was vaste prik maar na weer een sterk verhaal van Sjoerd smaakte het bier weer als vanouds. Alleen al daardoor dit seizoen onmisbaar.
Fred(erick) Tuitman: Gargamel kwam dit seizoen over van het derde elftal en wist zich een vaste basisplaats te veroveren als voorstopper. Befaamd om zijn spelinzicht, betreurt om zijn loopvermogen. Wanneer hij eenmaal op stoom is, is hij achterin nergens meer te bekennen. Ook prikkelend na de wedstrijd, aanjager van Sjoerd en als altijd ‘zuigend’ aanwezig in de feesttent.
Rudy Koopman: Ook dit seizoen weer de enige echte rechtsachter en tevens vice-voorzitter van de feestcommissie maar of hij dit zelf ook weet is een tweede. Als altijd moest je Rudy twee keer voorbij en ook dan was je hem nog niet kwijt. Een bijtertje dus.
Bonne Zijlstra: ‘La Bello Bonne beleving’ en wanneer hij zijn ‘The Fly’ bril weer op had werd het al snel weer Bono. ‘We moeten elkaar motiveren in plaats van deprimeren’, was een befaamde geuzenuitspraak van hem. Tijdens lange terugreizen na verloren uitwedstrijden vaak niet te pruimen maar dan hadden we gelukkig altijd nog Frans Bauer of Robbie Williams om mee te brullen. ‘Opa’, zat altijd zwaar paffend naast hem en ook in het veld konden ze het doorgaans heel goed met elkaar vinden. Maar Bonne was wel altijd in voor een verrassende actie. Zo waren we maar zo op een zaterdagmiddag aan het shoppen in Paddepoel. Of hij fleste een paar flesjes bier uit zijn eigen garage op de terugweg en ook de bakker werd nog wel eens bezocht.
Bert Jan Zigterman: Berend Jan kwam van het zaalvoetballen maar besloot weer te gaan veldvoetballen. Was enigszins zoekend naar een nieuwe balans in het voetballen en ook in zijn leven want zat zo maar ineens op Ameland waardoor het trainen er bij in schoot. Hoopt volgend seizoen in rustiger vaarwater te komen wat zich ongetwijfeld ook in het veld zal doorvertalen want verdedigen kan hij zeker.
Willem Koopman: Nestor, aanvoerder en bijna opa. Nog 1 jaartje en Abraham zal hem spottend binnenhalen in zijn eigen club van 50. ls nog steeds ouderwets gedreven en bloedfanatiek. Kan zich waarschijnlijk nog steeds niet voorstellen dat een goede techniek niet aan te leren is maar iets wat je van de Schepper hebt meegekregen (of niet). Toch lijkt hij iets milder te worden en wil hij volgend jaar nog een kunstje uithalen in het tweede. Maar of hem dat gegund is, de tijd (die niet alleen alle wonden heelt) zal het leren. ln de derde helft overigens nog steeds een jonge god.
Bert Koster: Kreeg dit seizoen bijna een hernia want daar Willem wat ouder werd kwamen ook de blessures en Kosterdarica liep dan scheef van de aanvoerdersband zo werd beweerd. ls nog steeds jong van geest maar het lichaam is die van een jonge hond toch al enige jaren ontgroeid. ls dus aanmerkelijk meer te porren voor een rush in voorwaartse richting dan die in tegengestelde richting maar daar waren er dit seizoen meer van.
Yzebrand Dijkema /Jasper Gast: Pasten zich dit seizoen meer aan aan het niveau van het tweede dan andersom. Horen dus eigenlijk ook niet in dit elftal thuis maar moeten maken dat ze weer een treetje hoger komen. Gelukkig hebben ze de leeftijd mee dus volgend seizoen moet Henk Buikema maar weer eens overtuigd worden van hun kunnen.
Eric Donkerbroek: Kwam samen met Fred over van het derde elftal. Mac Donk staat bekend om zijn krachtig postuur en zijn granieten been met dito schot, iets wat er overigens dit seizoen weinig uitkwam bij het tweede. Wel een hele mooie goal uit bij koploper Lycurgus, bij een corner liet hij de vlag met rust maar het balletje draaide heel mooi in het netje. Deed ook niet moeilijk over een wisselbeurtje meer of minder, is kortom een echte teamspeler.
Kishore Hoexum: ‘Albert, ik kom deze week niet trainen en ik kan zaterdag ook niet voetballen’. Albert: ‘je hoeft niet meer af te zeggen maar bel in het vervolg even wanneer je wel komt voetballen’. Kishore was dit seizoen vaak zaterdags aan het werk dus zijn echte doorbraak binnen de club moet nog komen.
Sieger Kuik: Voor zijn toekomst binnen onze vereniging wordt gevreesd. De Stad en Omlandia (of is het nu toch Bedum) lonkt. Wisselde briljante goals af met niet begrepen acties maar dat kan ook aan ons gelegen hebben.
Jeroen Medema: Niet echt gezegend met een briljante techniek maar wel een brok onverzettelijkheid deze jongste jongen van Medema. Iets waar ook trainer Buikema van gecharmeerd was want na de winterstop waren we hem kwijt.
Albert Mulder: Hoefde zich dit seizoen niet op te vreten van de zenuwen door een mogelijke degradatie of promotie maar verbeet zich waarschijnlijk meer door de tegenvallende prestaties. Van pure ellende besloot hij zelf maar weer eens mee te doen uit tegen Stedum. Dit had hij beter niet kunnen doen want ten eerste miste hij voor open doel en ten tweede leverde een kopstoot hem een manco aan zijn gebit op. Tandarts Meursing was de lachende derde.
Rene de Groot: De ene keer vlaggenist, de andere keer scheidsrechter en volgend seizoen misschien coach. Een veelzijdig figuur dus onze Reiger mits hij niet te veel last heeft van storingsdiensten.
Volgend seizoen zal dit elftal drastisch veranderen. Het is tijd voor de jonge honden Rudy en Paul van Dijken, Bram Koster, Twan Grommers, Jan van der Laan, Erik van Hulst, Abdou Koraichi, Leon Milkovic en wie weet wie nog meer om het fakkeltje over te nemen. Zij deden dit seizoen al de nodige ervaring op in het tweede. Alles wat maar enigszins grijze haren dreigt te krijgen zal waarschijnlijk naar het derde gaan. Maar daarover volgend seizoen ongetwijfeld meer.
Bert Koster (oud strijder)