Een collega van mij is enige tijd geleden naar de topper Wagenborgen – Siddeburen geweest. Hij bracht de dag erop in geuren en kleuren verslag uit van de partij waarin 10 (!) kaarten uitgedeeld werden waaronder enige rode en waarin de scheidsrechter nog enige klappen kreeg van spelers en toeschouwers. De man in het zwart moest onder bestuursbewaking het veld en het sportpark verlaten en heeft aangifte gedaan bij de politie zo was een dag later op de voorpagina van het Nieuwsblad van het Noorden te lezen.
De dader had geen berouw en zou het de volgende keer zo weer doen. De dag er op is de scheids niet op het werk verschenen, emotioneel nog te veel aangedaan. Dit weet ik omdat het een collega van mij betreft. Het was overigens niet zijn beste wedstrijd geweest wat ik van mijn eerst genoemde collega begreep maar als voetballer word je dan gewoon gewisseld hetgeen voor een scheidsrechter (helaas?) niet mogelijk is. Het fluiten is overigens een hobby maar het plezier is hem zo langzamerhand aardig vergaan. Weer een scheidsrechter minder?
Respect. Clarence Seedorf vraagt er ook aldoor om. Al enige jaren wordt er gewaarschuwd voor het feit dat er steeds minder scheidsrechters komen hetgeen door bovengenoemde feiten ook niet verwonderlijk is. Ook binnen onze vereniging wordt er regelmatig door deze en gene tegen de fluitist aangemekkerd en onlangs is er zelfs een zware schorsing uitgedeeld aan een van onze spelers. Toegegeven, er zijn absoluut artiesten bij die je af en toe kunt schieten en voetbal is emotie. Maar ga ook eens bij jezelf te rade en tel eens je eigen foute ballen in een wedstrijd.
Nog meer aan te raden is om zelf eens een wedstrijdje te fluiten bij bijvoorbeeld de jeugd dan kan uit eigen ervaring geconstateerd worden dat fluiten verdraaid moeilijk is en dat je lang niet altijd alles zelf kunt zien maar ook nadrukkelijk aangewezen bent op je grensrechters die in de meeste gevallen ook nog eens een gekleurde kijk hebben op het spelletje want ook hij moet punten pakken voor de club immers zijn collega aan de andere kant doet het zelfde (er zijn natuurlijk uitzonderingen). Grensrechter is overigens ook een dankbaar vak want wat die wel niet over zich heen krijgt vanaf de kant (hierover kan ik helaas niet mijn handen wassen in onschuld) is ook ten hemel schreiend terwijl zelfs in het topvoetbal is te zien dat hier heel veel fouten gemaakt worden.
Dan zijn er altijd nog trainers aan de kant die denken dat ze met eredivisievoetbal bezig zijn en de boel nog eens flink opnaaien en zie het feest is compleet. Overigens betreft voetbal voor de meesten een hobby waar als het goed is eenieder veel plezier aan beleeft en zoals Koos van Lycurgus het zo mooi verwoordde: ‘we moeten maandag allemaal weer aan het werk’. Tot 10 tellen voordat je je afreageert zou allicht een probaat middel zijn?!
Tot zover het afreageren op de leiding binnen de lijnen. Dan heb je binnen de club ook nog te maken met vrijwilligers en vrijwilligers doen iets belangeloos voor de club. Ook hier is het een trend dat het aantal vrijwilligers afneemt en dat het steeds moeilijker is om nieuwe vrijwilligers te vinden. Zie ook de brandbrieven van onze voorzitters (zowel jeugd als senioren). Toch krijgen ook deze vrijwilligers vaak karrenvrachten vol kritiek over zich heen, veelal van buitenstaanders die niet weten waarover ze het hebben en al helemaal niet bereid zijn om er ook maar iets er aan te doen. Maar wel mekkeren.
Hoge bomen vangen veel wind en hebben dan ook veel te verduren. Maar je zou maar in het (jeugd)bestuur zitten en per ongeluk iets vergeten, dan is leiden in last. Ook al doe je 100 dingen goed en maar 1 ding fout dan word je toch veelal afgerekend op het laatste. Ook hier geldt: Denk eerst eens na voor je kritiek spuit hoewel kritiek die positief bedoeld is altijd goed is, zeker wanneer je bereid bent om zelf oplossingen aan te dragen en een helpend handje te geven. Er zijn binnen de club overigens nog genoeg vacatures die vervuld moeten worden dus wat dat betreft…
Door allerlei perikelen verschijnt dit 5e clubblad van het seizoen wat aan de late kant. Onze opmaakredacteur was immers ook prominent aanwezig bij de organisatie van Sunsation waar wij allen weer veel plezier aan hebben mogen beleven. Helaas is deze zin (geschreven eind maart) inmiddels door het MKZ gebeuren achterhaald.
Ik zie dat overigens graag, mensen die zich voor zulke dingen inzetten. Moeders Zuidhof is zelf ook heel vaak druk in de weer en zo kon het gebeuren dat de B-junioren zich in ongewassen tenues konden hijsen voor een thuiswedstrijd. ‘Je mag de kleren ook wel weer eens wassen’, mopperde Edje. ‘Wat zeur je nou’, was het antwoord, ‘al je trainingskleren waren ja schoon’. ‘Ja maar onze voetbaltenues niet’. ‘Helemaal vergeten maar ik geef ze voor de volgende keer wel een extra wasbeurt.’ Zulke dingen zien we graag door de vingers want dan heb je ook extra waardering voor een schoon tenue. Misschien een aanrader voor andere wasmoeders?
Respect, verdraagzaamheid, gedeelde verantwoordelijkheid waarin gebruik gemaakt wordt van eenieders talenten (vrijwilligerswerk dus), het stukje neemt steeds meer een politiek gekleurd tintje aan. Als dat maar goed gaat de komende weken. ln het kader van het gezin als hoeksteen van de samenleving feliciteren wij graag Ronnie en Silvia Medema met hun zoon Damon. Damon heeft al vele voetbalshirtjes mogen ontvangen waaronder zo’n vaag tenuetje van Feyenoord. Hij wordt al vroeg in een bepaalde richting gepusht. Wat zou er gebeuren als hij toch besluit om te gaan hockeyen…?
Middelstum, 30 april 2001