Vorig jaar schreef ik over de aardbevingsdreun in Zeerijp en over de plannen die ik had voor het mooie erf van de Occo Reintiesheerd en over van alles wat toen gaande was. Nu had ik een persoonlijke dreun in het voorjaar van 2026 te verwerken. Van de plannen voor het boerenerf is niet zo veel terechtgekomen en hopelijk gaan we in 2027 aan de slag met leuke plannen voor het geweldige historische boerenerf.
Ik maakte vorig jaar nadat ik dit stuk had geschreven leuke plannen voor een vakantie met mijn lieve vriendin. Een studiegenoot die ik leerde kennen in 1986 op de HBO-V. We maakten toen een geweldige interrailvakantie en vertrokken heerlijk jong (18 en 19 jaar) en onbevangen met onze rugzakken in de zomer van 1987. Je kon alle dagen van de maand reizen met de trein door heel Europa. We gingen voor het maximale. Met de trein door voormalig Joegoslavië, via Griekenland naar Istanbul.
Onze ouders hadden blijkbaar het volste vertrouwen…. Geen mobiele telefoon en de communicatie ging via brieven en telefooncellen waarin de één muntjes stond te gooien en de ander probeerde te bellen. Als dit al lukte……. Met je cash op zak in de vorm van travelcheques, dragend op je buik, die je moest omwisselen bij banken. Geen google maps, maar een reisgids en hulp vragen onderweg voor reistijden en waar te overnachten. Het werd voor mij een levensveranderende reis en er ontstond een vriendschap voor het leven.
Wat waren we nog naïef. We ontdekten de verschillen van onze leef- en kledingstijl met de bevolkingsgroepen in het toenmalig Joegoslavië. Wat waren we verbolgen als we van top tot teen werden bekeken. We hadden heus kennis van moslimlanden maar wisten niet wat dat precies betekende. We merkten al snel dat de belangstelling die we kregen als jonge blonde meiden met blauwe ogen, korte broek en hemdjes dragend, erg overweldigend was.
We ondervonden dat de wereld die wij normaal vonden voor de moslimgemeenschap echt niet normaal was. We dachten in eerste instantie zo naar Istanbul te reizen. Gelukkig ontmoeten we ook lieve mensen die ons waarschuwden dat het niet verantwoord was om dat samen te doen. We gingen uiteindelijk met een groep jongens en meiden uit Engeland, Schotland en Zweden. Gelukkig maar, we maakten heel wat mee.
De wereld lag in deze reis aan onze voeten we waren onbevangen en we vonden alles geweldig. Dat wat we bezochten, de mensen in verschillende culturen die we ontmoetten en de levenslessen die we leerden op deze reis. Alle belevenissen schreven we op in een klein boekje en ik maakte later een plakboek van de foto’s, kaartjes en entreebewijzen, die we hadden gemaakt en verzameld.
Nu inmiddels 39 jaar later kwam het ervan dat we opnieuw samen op reis gingen. We riepen het al jaren, maar nu gingen we dat ook echt doen. We besloten iets luxer te gaan, met een camper. Het plan was om eind mei 2 week met PB op reis te gaan en hij zou terugvliegen vanaf Ljubljana en ik zou haar oppikken op het vliegveld.
Het doel was om vanuit daar opnieuw naar de Plitvice-meren te gaan, onze eerste onvergetelijke stop in 1987. We dachten toen dat we in een sprookjeswereld terecht waren gekomen, zo ontzettend mooi vonden we het. Zeventien meren op verschillende niveaus, verbonden door vele watervallen. Helaas bleek later dat we geen fotorolletje in ons toestel hadden, dus er zijn weinig foto’s van toen, maar de herinnering van deze prachtige plek staat bij ons beiden nog in ons geheugen gegrift!
Daarna was het plan om net als toen ons te laten leiden door het moment. Blijven waar het leuk is en anders weer op zoek naar een nieuw avontuur. In de voorbereiding op deze lange vakantie besloot ik naar de huisarts te gaan op advies van mijn kapper omdat ik erge eczeemklachten op mijn hoofdhuid had. Ik noemde daar ook dat ik wat vage buikklachten had. Ik vermoedde zelf iets van een verzakking. Niets vermoedend ging ik door voor een inwendige echo en kreeg daar een heftige boodschap te horen: “Het ziet er niet goed uit, laat de vakantie maar voor wat het is”.
Ik werd doorgestuurd naar een gynaecoloog in het Martini. Gelukkig verliepen de onderzoeken vlot maar het beeld werd steeds duidelijker maar ook steeds zorgelijker. Uiteindelijk doorverwezen naar het UMCG, waar ik werd klaargestoomd voor een ingrijpende buikoperatie. De tumor plus baarmoeder en eierstokken zouden ze gaan verwijderen. De onzekerheid was wat ze precies zouden aantreffen in mijn buikholte en hoe ik uit de operatie zou komen. Met deze informatie kwam ik op de wachtlijst, 4 tot 6 weken.
De periode dat ik met PB op vakantie zou gaan, was inmiddels opgegaan in ziekenhuisbezoeken, onderzoeken en wachten op uitslagen. Ik zou nog een periode op vakantie kunnen in afwachting van de operatie. Mijn vriendin had zich inmiddels ingesteld dat het niet door zou gaan. Ik ging in overleg met mezelf en PB. Ik besloot om toch de reis met haar te gaan maken. We zouden dan in Stedum met de camper vertrekken en als ik nog geen oproep had voor de OK zou PB daarna met mij nog verder kunnen reizen.
En zo werd ook deze reis van twee week opnieuw een levensveranderde reis evenals in 1987. Toen leerde we dat we zelfstandige jonge vrouwen waren, dat we meer konden dat we toen voor mogelijk hielden. Dat je samen de hele wereld aan kan en dat er ongelofelijk veel mogelijk is. Dat de wereld ontzettend mooi is, er veel te zien en te beleven valt. Dat er ook veel verschillen in alle landen zijn maar dat de basis eigenlijk overal hetzelfde is.
Wij borduurden verder op onze vriendschap die we opgebouwd hadden in al die 39 jaren waarin we lief en leed hadden gedeeld. We reisden nog steeds probleemloos samen en genoten van de kleine dingen. In ’87 nog zonder partner en nu ervaarden we wat onze mannen in ons leven betekenen. We hebben onze zelfstandigheid behouden en krijgen het vertrouwen van hen om op pad te gaan, maar wat waren ze vaak aanwezig!!
In een ritme dat je samen hebt ontwikkeld, over iets wat je leuk vindt (vind ik dit nu leuk of is dit iets van mijn partner). Over ergernissen (van je vriendin kan je het hebben, bij je partner ga je de strijd aan…), en natuurlijk bij het auto rijden… De stemmetje van je partner in je hoofd. Bij uitdagingen zoals het op de plek zetten van de camper (“Kopzere” krijgen als de camper niet recht staat) en bij uitdagingen waarvan we dachten, dat kunnen we nog wel (hang niet een “Binkie” uit). We kwamen tot de conclusie dat we heel zelfstandig zijn maar ook een soort van vergroeid zijn met onze partners.
In voorbereiding op mijn operatie was het geweldig om samen met een vriendin alle onzekerheden en angsten te doorleven en te bespreken. Te huilen en te lachen en ook te kunnen genieten ondanks de niet meer vanzelfsprekende toekomst. Te praten over dat wat er echt toe doet in je leven. Dit alles in een omgeving waar er zon, zee, strand, olijfbomen en lekker eten is en je heerlijk alles kunt doen waar je zin in hebt. Ik had me geen betere voorbereiding op mijn operatie kunnen wensen. Het gaat hier te ver om alles te beschrijven maar ons bezoek aan de Plitvice-meren in Kroatië mag niet ontbreken.
Met onze elektrische fietsen al vroeg in de ochtend naar boven gefietst en we waren van plan om alles te belopen en te ervaren en dat hebben we gedaan. 20 kilometer en 30.000 stappen door het prachtige park. Een oase van kraakhelder water, watervallen, waterplanten, mooie houten paden, bomen en uitzichten. Van stille plekken naar plekken waar het geluid van vallend water het overnam. Wat een waanzinnig mooie plek om heen te gaan.
Ik kreeg kippenvel bij een waterval en bedacht me daar dat deze plek een metafoor zou worden voor het traject dat mij te wachten stond. Ik zal een spannende waterval moeten nemen maar ik kom terecht in een mooi blauw meer waar ik mag herstellen. Misschien moet ik meerdere watervallen nemen of misschien mag ik uitstappen en mijn weg vervolgen op de mooie houten paden in dit park. We maakte samen verschrikkelijk veel foto’s. We begonnen weer net als toen te schrijven over onze belevenissen maar nu op Polar Steps en voegden de vele foto’s toe.
Het werd uiteindelijk een heel boekwerk en ik noemde deze reis op Polar Steps “reis in vertrouwen” waarin vlinders vaak langs kwamen en een symbool werden voor mijn reis. Ik heb alle verhalen en foto’s laten uitprinten en ontving een prachtig boek. Een heel contrast met mijn plakboek van 39 jaar geleden.
Gelukkig lukte het ook nog om de reis met PB te vervolgen en zo lukte het me om ontspannen, met een positieve blik en vertrouwen de operatie in te gaan. 25 juni werd ik geopereerd en nadat de tumor werd onderzocht mocht ik me helaas kankerpatiënt noemen. De wereld staat stil.
6 augustus vindt er een verschrikkelijk ongeluk op het Schildmeer plaats. De surfer die verongelukt is de partner van mijn vriendin. De wereld staat weer stil. Onze levens staan op de kop.
De twee zelfstandige vrouwen staan nu beiden voor een grote uitdaging. De toekomst is voor ons beiden niet meer vanzelfsprekend. Iets wat we tijdens onze reis bespraken, iets wat je weet dat kan gebeuren. Waarvan we beiden overtuigd waren dat we dat zouden kunnen. Dat we positief zouden zijn en dat de liefde ons verder zou brengen en dat het genieten van kleine dingen er altijd zou zijn. Dat er vertrouwen is en dat je hoop niet moet verliezen.
Nu is het eind oktober, ik weet niet hoe mijn toekomst eruit gaat zien. Komt deze ziekte terug, zo ja, wat gaat dat betekenen? Mijn vriendin en haar kinderen rouwen en staan voor ontzettende moeilijke momenten en keuzes. Hun toekomst is zonder hun geliefde vader en partner en wat gaat dat betekenen? Ze staan er positief en liefdevol in en kunnen nog de mooie dingen zien. Ze zien rouw als iets moois, een teken en bewijs van de liefde en verbondenheid die er was en altijd zal blijven. De lessen en herinneringen van deze twee reizen waren voor mij levensveranderend en zullen ons gaan helpen om dat wat gaat komen aan te kunnen.
Maar wat is het bijzonder dat we zowel in 1987 als in 2026 samen op reis gingen. Toen waren klasgenoten erg verbaasd over onze combinatie. We spraken er al jaren over en juist dat jaar gingen we. Is dit het lot?!? Moest dit zo zijn?!? Vragen waar je geen antwoord op hoeft te krijgen. Ik ben alleen maar heel dankbaar dat het zo is gelopen. Ik merk dat hoe ouder ik word, steeds vaker denk dat het leven voorbestemd is en dat je mag vertrouwen op hoe het leven loopt. “Trust the proces”, was een uitspraak die mijn vriendin vaak noemde in de vakantie.
In alle voorgaande stukken die ik voor Bert schreef had ik het veel over wat er om me heen gaande was en wat ik daarvan vond. Nu is alles in de grote wereld even minder belangrijk. Al staat het ook net als mijn wereld op zijn kop en heerst er veel spanning. Er zijn veel mensen bang voor wat de toekomst op Wereld- en Europees gebied gaat brengen. We hebben er alleen geen invloed op.
“Shit happens” …… het gaat erom hoe je ermee omgaat. Je mag verdrietig zijn maar het leven gaat door en gelukkig zijn er altijd nog mooie dingen om je heen. Lieve mensen, mooie natuur, de zin van je bestaan en veel goeds om voor door te gaan. Onze levensreis gaat door, laten we vertrouwen houden en de hoop op een goede toekomst in duur en in kwaliteit niet verliezen.
Margreet Wiersema