Na een onderbreking van een jaar zou ik toch genoeg inspiratie moeten hebben om weer eens een column te schrijven voor Bert. Terugkijkend naar mijn laatste columns zie ik toch een rode draad ontstaan en dat zal velen niet verrassen: vv Stedum.
Met columns over o.a. vrijwilligers en clubliefde waren de verhalen nog vrij algemeen maar de laatste 2 bijdragen stonden dichter bij de vv Stedum: de tribune en het opstelkastje. Zo kan je stellen dat dit deel 3 wordt in de columnreeks over wat voor mij de mooiste voetbalclub van Nederland is. In dit deel: het oude voetbalveld.
Menig kind die graag mag voetballen is niet weg te slaan op een trapveldje of pleintje. Elk dorp en elke stad heeft ze: midden in weilanden, verscholen in een Venixwijk, tussen garage boxen of gewoon in een park. Als kind had ik de luxe dat er gelijk tegenover ons huis een trapveld was, en wat voor één. Gewoon een compleet voetbalveld van ca. 110 bij 60 meter: het oude voetbalveld. Als groot voetbalfan was ik hier vanaf mijn 6e meerdere keren per week te vinden.
Al ver voor de oprichting van de vv Stedum in 1934 werd er in en rondom Stedum gevoetbald onder verschillende verenigingsnamen. Na de oprichting werd op weilanden rondom Stedum gevoetbald maar eind jaren 30 kreeg vv Stedum dan eindelijk een eigen voetbalveld. Dit aan de 3-sprong van de huidige Weem en Hilmaarweg te Stedum op de plek waar nu de basisschool De Klaver staat.
Het waren tijden waarin de schapen voor de wedstrijd van het veld gejaagd moesten worden en waar je na de wedstrijd je met een beetje mazzel kon afspoelen met wat water uit een emmer. Het was ook het veld waar vv Stedum zijn hoogtijdagen kende in de jaren 60 met wedstrijden tegen o.a. Harkemase Boys en Urk voor 1000 man publiek. Publiek dat gewoon vlak langs de lijn stond want hekwerk zat er niet om het veld.
Dit veld werd in 1968 ingeruild voor het huidige sportpark in Stedum waar zelf een gigantische tribune met sporthal verrees. Toch bleef het oude veld bestaan en in gebruik door de vv Stedum. In eerste instantie werden er ook nog wel eens wedstrijden gespeeld op het veld maar door afname van het aantal teams werd het al minder nodig om nog richting de Hilmaarweg te gaan en steeds meer kreeg het veld de functie van trainingsveld bij zomerdag. En natuurlijk als trapveldje! Dit alles bleef zo totdat het oude voetbalveld in 2008 definitief verdween.
Maar voor mij als kind lag het oude voetbalveld er jaren hetzelfde bij. De 2 oude goals uit vervlogen tijden stonden er nog steeds met een behoorlijke kuil er voor waarin bij veel regen water bleef staan. Achter beide goals ook nog de verroeste, en her en der, geknikte ballenvangers met daarin netten met veel gaten er in. Toch voldeden deze nog genoeg voor ons waardoor menig bal niet in de sloot belandde. Mocht de bal toch in de sloot terechtkomen dan was er ook nog een verroeste balvanger (een stang met daarop een ring) waarmee we de bal uit de sloot konden scheppen.
Verder was er nog het karakteristieke betonnen bruggetje over de sloot waarmee de verrotte kleedkamergelegenheid bereikt kon worden. Dit was een gebouwtje dat achter het oude gemeentehuis stond waarin twee kleedkamers waren en nog een hokje voor de scheidsrechter. Vaak waren de deuren gewoon open en hing er een intens muffe geur.
Dit was de plek waar wij als kind vaak te vinden waren. Na schooltijd op woensdagmiddag of op zondagmiddag afspreken met een hele groep om te gaan voetballen. En mocht ik tussendoor zin hebben om te voetballen dan belde ik alle vriendjes op om te vragen of ze zin hadden om te voetballen. Dit deed ik dan op hun huistelefoon waarbij je alle huis-telefoonnummers van je vriendjes uit je hoofd wist. Zo waren we er vaak te vinden. Partijtje, koningen, tienen en heel soms hutten bouwen in de drooggevallen sloot of kastanjes uit de boom gooien.
Weer of geen weer. Zelfs op een regenachtige herfstdag waren we er te vinden. Duiken op doel en slidings maken. Zwart van de modder kwamen we weer thuis. Moeders was op den duur wel eens klaar met al dat wassen en dus werd er besloten om de vieze kleren in een doos in de schuur te deponeren om ze vervolgens de volgende keer weer gewoon aan te doen. Regelmatig stonden de kleren stijf uit van de opgedroogde modder.
Mocht het veld echt te nat zijn (heel goed gedraineerd was het niet) dan weken we wel eens uit naar de straat. We voetbalden dan bijvoorbeeld bij de oude brandweerkazerne bij de familie Dijk of gewoon op het pleintje achter mijn huis bij de garageboxen.
Hier werd met regelmaat hard tegen de deuren aangeschoten. Vaak duurde het niet lang voordat boze buurman Tobbe naar buiten kwam en probeerde onze bal af te pakken en een enkele keer werd de bal zelfs lek gestoken. We wisten dan niet hoe snel we weg moesten komen en vaak liet hij schreeuwend weten waar we hoorden te voetballen, wijzend naar het oude voetbalveld riep hij dan: DOAR IS VOETBALLAAND!
Zo zijn er nog wel andere anekdotes en kleurrijke verhalen omtrent het oude voetbalveld. Ten tijde van de Tweede Wereldoorlog is Stedum, naar verluidt, aan een ramp ontsnapt. Meerdere granaten of bommen zijn vlak naast het dorp gevallen. Enige daarvan zouden op het oude voetbalveld terecht zijn gekomen. Minimaal één zal zijn ontploft waardoor er een kuil is ontstaan waarin er soms een klein laagje water bleef staan, hier kon dan bij winterdag op geschaatst worden.
Dit is het verhaal wat mijn opa mij vertelde. Het verhaal werd in ieder geval kracht bijgezet door overbuurman Rondhuis. Rondhuis bleef beweren dat er nog bommen onder het oude voetbalveld moesten liggen en dat het niet vertrouwd was om je daar te begeven. Wanneer zijn beweringen ontkracht werden door anderen ontstak Rondhuis vaak in woede om zijn gelijk te halen. Voor zover ik weet is er nooit een bom gevonden.
In 2001 was er nog een opleving voor het oude voetbalveld want het nieuwe sportcomplex werd gerenoveerd. Zo kon het gebeuren dat er ineens weer wedstrijden door alle teams van Stedum aan de Hilmaarweg werden gespeeld. Aangezien de sloot vlak langs de lijn zat was het uitkijken dat je niet een al te fanatiek sliding inzette want voordat je het wist belandde je in de sloot. Daarnaast was het natuurlijk vaak ballen zoeken in de tuinen aan de Stationsweg.
Op een zaterdag werd er door ons 1e elftal een wedstrijd tegen Mamio afgewerkt. In die tijd stond Mamio niet zo goed aangeschreven. Bij de ingang van het sportpark stond een bord waarop duidelijk aangegeven stond dat honden niet welkom waren. Toen kwam er een supporter aan van Mamio met een joekel van een Rotweiler. Uiteraard was er niemand die deze supporter durfde aan te spreken. In de loop van de wedstrijd brak de hond los waarna hij voornamelijk achter de eigen Mamio-spelers aanrende die niet wisten hoe hard ze weg moesten rennen.
In de laatste jaren werd er alleen bij zomerdag nog getraind door de voetbalclub en voor de rest werd het gebruikt als groot trapveld. In die jaren was er nog een akkefietje met een boze overbuurman. Als je de bal aan de Hilmaarweg kant hoog over schoot belandde er nog wel eens een bal tegen een raam van de bejaardenhuisjes aan de andere kant van de sloot. Eén van de bewoners was hier zo zat van dat hij had gedreigd om spelers neer te schieten mocht dit weer voorvallen. Er mocht toen tijdelijk niet gevoetbald worden totdat de boel weer gesust was.
In 2008 kwam er dus een einde aan het oude voetbalveld. Een veld waar veel beleefd is en waar vast en zeker nog veel meer anekdotes over verteld kunnen worden. Hiervoor in de plaatst kwam nieuwbouw en een tijdelijk trapveldje die door sommigen werd omgedoopt als het Jan Spijk Court. Hier vond even later het Jan Spijk toernooi het levenslicht.
Alleen maar gekheid natuurlijk. Toch denk ik nog wel eens terug aan de onbezorgde tijd die we als kind hadden en de vele uren die we op het oude voetbalveld in Stedum hebben gevoetbald. Een mooie tijd voor velen en iets om niet te vergeten!
(Foto 2 en 4 zijn afkomstig van Stichting Historie Stedum.)