Schitterend herfstweer in Oostenrijk op het moment van schrijven; zonnig, graadje of 20 en er heerst een serene rust aangezien er midden oktober bijna geen toeristen zijn. In mijn gedachten heerst allesbehalve een serene rust, aangezien ik vanochtend geland ben op de luchthaven van München na ongeveer 3 weken in Zuid-Oost Azië geweest te zijn.
In Laos en Thailand om precies te zijn. Twee redenen lagen ten grondslag aan mijn bezoek aan dit continent: de ene reden was dat één van mijn beste vrienden alweer een jaartje of zes met z’n gezin in Laos verblijft, hoofdzakelijk voor z’n werk. De andere reden was dat diezelfde goede vriend mij in het begin van dit jaar (via Whatsapp) aan iemand voorstelde en ik diegene voor het eerst in levende lijve kon ontmoeten.
Na een weekje Laos kon zij me dan wat van Thailand laten zien was het idee. Soms komen er gewoon een aantal dingen samen want na het afvallen van WVL en het moeten wisselen van baan deze zomer kwam deze ontmoeting gewoon precies op het juiste moment. Wat volgde is maar moeilijk onder woorden te brengen, maar mensen die weleens in Azië zijn geweest zullen het misschien herkennen.
Je kunt er nog dat gevoel van vrijheid beleven wat in Europa nauwelijks meer kan. De regels zijn er gewoon net een beetje anders en soms meer buigzaam dan hier en dat is ook prima zoals het is. De foto’s zeggen ook wel wat maar desalniettemin ga ik proberen een aantal van die momenten te beschrijven, gewoon omdat ik het graag wil delen. Er zijn al genoeg kritische azijnpisblogs geschreven zullen we maar zeggen.
Ik had van te voren overigens ook een checklist gemaakt met die dingen die ik graag zou willen doen en heb ze allemaal af kunnen vinken. Misschien leuker als ik gewoon een aantal dingen van die checklist deel… Hier komen ze:
– ’s Nacht op de motor door de straten van Bangkok gereden;
– Op een jetski de (vuurrode) zon zien zien zakken in de zee;
– Van het uitzicht genoten in een Rooftopbar op de 37ste verdieping (want de 64ste verdieping in de Sky Bar bekend uit The Hangover 2 werd me echt te gek).
Ik heb in zo’n klein dagboekje bijgehouden wat we elke dag hebben gedaan, want het zijn erg veel indrukken die elkaar opvolgen. Wat het me maar weer eens heeft laten zien is dat je van te voren niet te veel moet plannen, want het loopt toch anders dan je had verwacht. En dat is nou juist het mooie eraan. Want als je het niet meer verwacht of er niet meer zo in gelooft, komt het op je pad, nog veel mooier dan je had verwacht.
Wij Europeanen noemen het (domweg) geluk, in Azie zeggen ze dat het universum iets voor je in petto had. Ik ga het ook niet groter maken dan het is maar ik heb vaak het idee dat wij in (West) Europa hier te snel aan voorbij gaan. Iets had mooi kunnen zijn, maar je had het te druk met dit nog moeten doen (van jezelf) en dat ook nog willen doen. En ook de dingen die je niet hebt gedaan omdat je nou eenmaal die 8 uur slaap nodig hebt (van jezelf) en omdat je de volgende dag sport had gepland om 9 uur ś ochtends.
Soms onstaan er schitterende dingen als je niks op je programma hebt en gewoon wel ziet wat er gebeurt. En als er niks gebeurt, is het ook prima want het komt natuurlijk op commando. Ik ga er verder ook niet te ‘zweverig’ over doen, maar dat leven in het moment is natuurlijk moeilijk als je alle momenten volplant met van alles en nog wat.
Ik heb in ieder geval één hele goede reden om (zeer) binnenkort weer terug naar Azie te gaan met een lege agende en wie weet dan wel voor een wat langere tijd…