Belofte maakt schuld en afspraak is afspraak. Zo ben ik, soms met enige dwang, opgevoed en groot geworden. Dus ook dit jaar, zoals afgesproken met Bert, weer een bijdrage Oet Steem.
Bert kwam weer vroegtijdig op de lijn en een nieuwe deadline in mijn leven was geboren. De afgelopen maanden heb ik daarom met regelmaat aan Bert gedacht. Meer specifiek: wat zal ik dit jaar de wereld weer eens inslingeren via zijn goed gelezen nieuwskanaal. Stof tot nadenken voor mij …….. In mijn telefoon gelukkig een rijtje met mogelijke onderwerpen die ter inspiratie kunnen dienen.
Ik zou iets kunnen schrijven over het toevoegen van leven aan een dag. Dit geïnspireerd door een goede wielervriend Oet Beem die geconfronteerd is met een levensbedreigende ziekte. Het wellicht belangrijker is om leven aan een dag toe te voegen dan vooral gericht te zijn op het toevoegen van dagen aan je leven. Alleen al over de laatste zinsnede zou je natuurlijk al een ‘verhaaltje’ kunnen schrijven, want kun je überhaupt zelf dagen aan je leven toevoegen?
Maar dit even daargelaten, de gedachte Oet Beem heeft ook mij wel aan het denken gezet. Wat doe ik eigenlijk met de dagen die mij gegeven zijn? Besteed ik ze wel wijs genoeg? Is het tijd voor een heroverweging? Moet ik andere prioriteiten stellen? Wellicht vaker “Nee” zeggen? Eens een rijtje maken wat eigenlijk echt belangrijk is in mijn leven? Voor mij stof tot nadenken ….
Ik zou ook iets kunnen schrijven over de wijze woorden van een oud collega met dezelfde voornaam die afgelopen zondag mooie en inspirerende woorden sprak vanuit zijn Overtuiging. Over wat je in je eigen dorp kunt betekenen, je naaste in de straat of de buurt die wellicht gebaat is bij een bezoekje, een luisterend oor of hulp bij een klusje. Dat ook je daden van belang zijn om te laten zien wat je beweegt en waar je voor staat. Voor mij stof tot nadenken ….
Of wellicht zou ik een ‘verhaaltje’ over één van mijn favoriete zangers Stef Bos kunnen schrijven. Een woordkunstenaar die met zijn geheel eigen kenmerkend stemgeluid hele mooie en ontroerende teksten schrijft over o.a. de liefde, het leven en het loslaten van het leven.
Zelf vind ik de volgende zin uit zijn breed repertoire bijzonder mooi; “Wij staan op de schouders van onze voorouders, wij zingen met hun stem”. Zo had ik tot voor kort mijn doen, laten en zijn nog nooit echt goed beschouwd. Ja, ook ik sta op de schouders van onder andere mijn vader, mijn opa Arend en eerdere Koenessen. In mijn woorden klinkt ook hun stem nog steeds door en mijn daden en doen gaan veel verder terug dan de 58 jaar dat ik mijn best doe om een redelijk mens te worden. En dan natuurlijk het besef dat er ook volgende generaties op mijn schouders zullen staan. Mijn dochters en zoon, mijn kleinzoon en ….
Dus belangrijk dat ik het goede doe, een voorbeeld ben om ook als schouder van een (voor)ouder sterk genoeg te zijn. Zij zullen immers ook met mijn stem zingen. Voor mij stof tot nadenken …..
Zo aan het eind van dit ‘verhaaltje’ kan ik dus enkel concluderen dat ik nog ruim de tijd heb om voor volgend jaar een ‘betere’ bijdrage te schrijven voor Bert. September 2027 lijkt nog lang te duren, maar wellicht goed dat ik het komend jaar ‘iets’ eerder wat woorden aan het papier toevertrouw. Stof tot nadenken …..